shame - Drunk Tank Pink

“Now what you see, is what you get”

Κι έτσι όπως λιώνω τις προηγούμενες ημέρες τον καινούριο δίσκο των Viagra Boys, στο τελείωμα του εμφανίζεται σχετική playlist, και ακούω κάτι μακρινά γνώριμο ωστόσο άγνωστο, αλλά από αυτά τα κομμάτια που σου τραβάνε το ενδιαφέρον απευθείας. Κοιτάω το κινητό, βλέπω “shame – Snow Day”. Σκέφτομαι ναι, είναι να βγει ο δεύτερος δίσκος των shame, αλλά τούτο εδώ είναι φοβερό!

Θα μου πεις, και πόσο post punk να αντέξει ένας άνθρωπος σε μια βδομάδα. Θα σου απαντήσω, ότι ευτυχώς το νέο κύμα του post punk έχει φέρει στην επιφάνεια μπάντες με εντελώς δική τους ταυτότητα, σίγουρα ομοιότητες αλλά πάντα δική τους, ξεχωριστή προσέγγιση. Στην περίπτωσή μας οι shame, αρκετά τυχεροί ώστε το όνομα τους να κουβαλά attention και promotion από μεγάλα Βρετανικά έντυπα και site, επιστρέφουν με ένα δυναμικό, και κυρίως δικό τους δίσκο. Αντί να ακολουθήσουν την πεπατημένη και να ικανοποιήσουν εύκολα όσους τους πέταξαν το ομολογουμένως βαρύ μπαλάκι του πολλά υποσχόμενου ανερχόμενου ονόματος, το Drunk Tank Pink εμφανίζεται καθόλου εύκολο στην ακρόαση, γι’ αυτό το λόγο όμως απολαυστικό.

Οι shame επιλέγουν να μπλέξουν όλα τα παρακλάδια του post στο post punk τους – βάλε μέσα post hardcore, mathcore, ή ό,τι άλλο θες. Παραπλανητικά ξεκινά το Alphabet στα λόγια λέει ότι δεν έχουν κάτι παραπάνω να προσφέρουν από αυτό που βλέπουμε, η μουσική όμως από πίσω ξεκάθαρα φωνάζει “ρε κοίτα τον ψεύτη”. Τα riffs των Nigel Hitter και Born in Leuton μου θυμίζουν από μακριά το εξαίρετο πειραματικό ντεμπούτο των Black Midi, και μπλέκονται μέσα σε παράξενους ρυθμούς και μελωδίες. Ραχοκοκαλιά η φωνή του Charlie Steen, που οφείλω να ομολογήσω ότι δε μου κάνει ιδιαίτερο κλικ, αλλά κουβαλά πάνω της τη χρυσή μετριότητα που χρειάζεται πολλές φορές για να αποτυπωθεί το κρύο συναίσθημα απόγνωσης και απομάκρυνσης που συχνά κουβαλά το post punk. Ίσως τους προτιμούσα με άλλα φωνητικά, δεν είμαι σίγουρη, αναμφίβολα όμως επιτελούν το έργο τους. Επίσης ο Charlie είναι ένα τερατώδες με την καλή έννοια θέαμα στα live shows τους οπότε ίσως και να μην μας ενοχλεί.

Το March Day έρχεται σε λίγο πιο punk rock μελωδικές γραμμές και το καταλαβαίνω γιατί κι εγώ καμιά φορά βαριέμαι να σηκωθώ από το κρεβάτι και αυτό θα ήταν κάπως punk αν δεν είχαμε καραντίνα. Το Water in the well είναι πρακτικά μια περίληψη των περσινών δίσκων των Protomartyr και Idles, αρκετά generic για τα δεδομένα μου, αλλά δεν πειράζει γιατί έρχεται να το καταστρέψει το Snow Day. Το κομμάτι που έστρεψε και το ενδιαφέρον μου στη συγκεκριμένη κυκλοφορία άμεσα, είναι τόσο καλό που είναι ίσως ικανό να δώσει παραπάνω βαθμούς στην κυκλοφορία. Ευφυέστατο και ξεχωριστό, λέει μια ιστορία, υιοθετεί ποικίλες εναλλαγές, κάθε φορά που το ακούς παρατηρείς κάτι καινούριο. Ένα καψουροτράγουδο με sharp στίχους και μπόλικη συνειδητοποίηση για την ανουσιότητα του νεωτερικού κόσμου – όπως θα το λέγανε και στο χωριό μου, brilliant songwritting.

Το Human for a minute έχει μια ιδιότητα μπαλάντας αλλά όχι ακριβώς, είναι στην πραγματικότητα ένα low tempo κομμάτι που προσφέρει μια στιγμή νευριασμένης ηρεμίας (θα βγάλει νόημα αν το ακούσεις αυτό που λέω) μεταξύ του προηγούμενου ανεμοστρόβιλου και του Great Dog. Το τελευταίο άνετη προσθήκη σε λίγο πιο rock dancefloor playlist. Το 6/1 από την άλλη που ακολουθεί και ξεχωρίζει με διαφορά μαζί με το Snow Day από τα υπόλοιπα (συν ένα που θα δούμε παρακάτω), σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αυτό που ακούς είναι εν τέλει πραγματικά κιθάρα.

Στο τέλος βρίσκουμε τα Harsh Degrees και Station Wagon. Ενώ το πρώτο κινείται στα ίδια μονοπάτια με όλο τον υπόλοιπο δίσκο, το Station Wagon είναι ένα συνεχόμενο build up από στρώσεις μουσικής. Από ένα απογυμνωμένο punk rock, σκαρφαλώνει την ατέρμονη σκάλα της παράνοιας που δημιουργούν οι πολύ μεγάλες προσδοκίες. “Won’t somebody please bring me that cloud?”.

To Drunk Tank Pink είναι μια αλληγορία. Δανείζεται το όνομα του από ένα συγκεκριμένο χρώμα – αυτό της γραμματοσειράς του – το οποίο μετά από πολλές έρευνες έχει αποδειχθεί ότι εμπνέει ηρεμία. Ο ίδιος ο δίσκος όμως δε προσφέρει σε καμία περίπτωση ηρεμία. Είναι η αποκρυστάλλωση της συνειδητοποίησης ΜΕΤΑ την ηρεμία. 'Aδειος από φρούδες ελπίδες, προσγειωμένος, έρχεται αντιμέτωπος με το τεράστιο κενό που συναντάς όταν περνούν τα πρώτα νεανικά σου χρόνια και συνειδητοποιείς τι σημαίνει ενηλικότητα. Και κυρίως, ότι δε μπορείς να την αποφύγεις. Οι shame με πολύ ώριμη ματιά μας προσφέρουν έναν άκρως εσωτερικό και βιωματικό δίσκο που μπορεί να μας αγγίξει όλους όσους διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια της ηλικιακής περιόδου του young adulthood (ναι οκ στα ελληνικά είναι νέα ενηλικότητα αλλά ακούγεται σαν νεολαία ακροδεξιού κόμματος η φράση).

Χαίρομαι πολύ που μαζί με αυτούς μεγαλώνει και η μουσική τους και βρίσκουν ταυτότητα. Το Drunk Tank Pink θα ακουστεί πολύ φέτος και το αξίζει.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Dead Oceans
Genre: Post Punk
Παραγωγός: James Ford, Lenny Henry
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 15/01/2021
Band Links: shame, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, Bandcamp

Τελευταία