Αρχική ΤΕΧΝΕΣΘΕΑΤΡΟΗ πικρή γεύση του γάλακτος

Η πικρή γεύση του γάλακτος

Το γάλα. Κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε… Τι μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε αυτή την λέξη; Μας έρχονται κουτάκια με συσκευασμένο γάλα, χοντρές και ταλαιπωρημένες αγελάδες, μουσκεμένα δημητριακά, ή μας έρχονται δυο χέρια παιδικά να κρατούν μια κούπα ξέχειλη. Ας πάμε και λίγο πιο βαθιά, μήπως μας έρχεται στο μυαλό ο θηλασμός; Εκείνη η πρώτη αγκαλιά στην ησυχία, η πρώτη τροφή του ανθρώπου, η πρώτη του ένταξη στην ζωή, η δίψα του να ζήσει, η τροφή της μητέρας του.

Πάνω στην έννοια και τα μηνύματα που κουβαλά το γάλα, στήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα έργα της σύγχρονης θεατρικής εποχής, «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη. Η υπόθεση στην πρώτη ματιά της φαντάζει απλή. Η Ρήνα μετανάστρια από την Τιφλίδα ζει στην Ελλάδα με τους δύο της γιούς, τον Αντώνη που είναι πλέον 25 ετών και τον Λευτέρη που είναι λίγο μικρότερος. Με μια δεύτερη ματιά όμως το έργο είναι βαθιά τραγικό. Ο κάθε ήρωας περνάει το δράμα του. Ο Λευτέρης είναι ένας βαθιά περίεργος και ψυχικά άρρωστος νέος. Έχει μια άρνηση στην ζωή, στην καθημερινότητα, στους κανόνες και στους νόμους. Βλέπει μόνο κάτι χέρια, χέρια λευκά, χέρια που δεν είναι αγαπημένα, χέρια που δεν βλέπει κανείς.

Ο Αντώνης έχει μεγάλες φιλοδοξίες και στόχους, με έναν από τους μεγαλύτερος να βγάλει χρήματα, πολλά χρήματα, ακριβώς τόσα ώστε η νέα του ζωή να μην μοιάζει καθόλου με την μίζερη ως τώρα καθημερινότητα του και να γυρίσει για πάντα την πλάτη στην καταγωγή του. Η Ρήνα, είναι ένας άνθρωπος του μόχθου, πάσχισε πολύ να μεγαλώσει τα παιδιά της, έχει ζήσει στο πετσί της την μετανάστευση, την σκληρή δουλειά και δεν μπορεί με καμία προσπάθεια να αποδεχτεί ότι ο Λευτέρης είναι άρρωστος. Εθελοτυφλεί και πιστεύει πως απλώς είναι λίγο περίεργος, μοναχικός και με κακές παρέες, ικανές να τον παρασύρουν. Παίρνει χρήματα από τον Αντώνη, για να ζήσουν με τον Λευτέρη και έχει στον δεύτερο μια ξεκάθαρη αδυναμία η οποία ενοχλεί τον Αντώνη.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο μυστικό, που κρύβει αυτή η οικογένεια, το γάλα. Η Ρήνα δεν θήλασε τον Λευτέρη, δεν είχε γάλα και αυτό το φέρνει βαριά, σαν να μην του έδωσε την δύναμη που χρειαζόταν για να ζήσει και αυτό να του δημιούργησε την αδυναμία του. Πιστεύει πως ο Αντώνης, η ρώμη του και η δύναμη του ρούφηξαν το γάλα από την μάνα και δεν άφησαν ούτε στάλα για τον Λευτέρη. Κι έτσι η Ρήνα για να καταλαγιάσει τις τύψεις της θηλάζει ακόμα εικονικά τον νεαρό της γιό. Όταν όμως ο Αντώνης φέρνει την μέλλουσα γυναίκα του στο σπίτι πόσα από αυτά τα μυστικά μπορούν να μπούν κάτω από το χαλί; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο καθένας για να παρουσιάσει αυτό που θα ήθελε να είναι και όχι αυτό που στην πραγματικότητα είναι;

"Το γάλα" είναι ένα βαθιά τραγικό, σκληρό και σύγχρονο έργο. Απαλλαγμένο από εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια. Αλλά τι να τα κάνει κανείς αυτά όταν υπάρχει ένα συγκλονιστικό σενάριο, μια μαγική λιτή σκηνοθεσία, ταλαντούχες και καθηλωτικές μία προς μία ερμηνείες και υπέροχη μουσική επένδυση; Η τραγικότητα του κάθε ήρωα είναι ανατριχιαστική και ο τρόπος που μπλέκονται και αλληλοσυνδέονται οι ιστορίες τους απεριόριστα αληθινός. Η αλληγορία του γάλακτος είναι ικανή να κεντρίσει τον θεατή από την πρώτη σκηνή.

Οι τύψεις που νιώθει η μητέρα σε συνδυασμό με την απεριόριστη αγάπη της την κάνουν να μην βλέπει καθαρά, ο παραγκωνισμός του Αντώνη και το συναίσθημα του ότι εκείνος υπηρετεί μόνο τα πρέπει τους και ο Λευτέρης που έχει παραδοθεί πλήρως στην ασθένεια του, στην μοναξιά του και στην παράνοια του ενώ δεν υπάρχει κανείς να τον καταλάβει. Οι τρείς αυτοί ήρωες ακροβατούν σε τεντωμένα σχοινιά και από κάτω τους βρίσκεται το απόλυτο κενό. Πόσο κοντά είναι στο να πέσουν; Αν μη τι άλλο, στο τέλος αυτής της παράστασης ο θεατής θα νιώσει ένα μούδιασμα στην σάρκα, μια δυσκολία να κινηθεί γιατί το έργο άφησε το βάρος του στην σκέψη του.

Κάτι που ίσως δεν ήξερες: "Το γάλα" είναι βιβλίο, έχει ανέβει πολλές φορές στην θεατρική σκηνή και έχει γυριστεί σε ταινία. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, σέρβικα και πολωνικά.