Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣWish Upon A Star: Το απολιτίκ δεν είναι λύση

Wish Upon A Star: Το απολιτίκ δεν είναι λύση

Με τους Wish Upon A Star, είχαμε πει να κάνουμε μία ωραία κουβέντα κάποια απόγευμα με συνοδεία ροφήματος σε ένα εξωτερικό χώρο. Όσο εμείς κοιτούσαμε να βολέψουμε τα προγράμματα όλων, η καραντίνα συνέβη και η συνάντησή μας πήρε αναβολή. Επειδή, όμως, η ζωή συνεχίζεται, κανονίσαμε με τον 'Aλεξ, τον μπασίστα του σχήματος, να κάνουμε τη κουβέντα μας με βιντεοκλήση και να συζητήσουμε τόσο θέματα που αφορούν την μπάντα όσο και την προσωπική του άποψη βάσει των εμπειριών του στην ελληνική σκηνή και πραγματικότητα.

'Aννα: Λοιπόν, 'Aλεξ, για αρχή, δώσε μας πέντε – έξι λόγια, ένα σύντομο intro αν θες, για το ποιοι είστε. Κάτι που θα έλεγες σε κάποιον που γνώρισες πρώτη φορά και σε ρωτάει ποιοι είναι οι Wish Upon A Star!
'Aλεξ: Ωραία! Η αλήθεια είναι ότι βρεθήκαμε σαν παρέα όλοι μαζί το 2004 στο Ρέθυμνο, όπου και σπουδάζαμε. Ξεκινήσαμε ως πεντάδα, είχαμε κάποιες αλλαγές στο line up με τελευταία αλλαγή τη προσθήκη του Αλέξανδρου Λέπα. Όσο ήμασταν στο νησί, είχαμε παίξει αρκετά, τόσο στο Πανεπιστήμιο, όσο και σε φεστιβάλ και gigs εκεί αλλά και εδώ. Το 2008 γυρίσαμε πίσω στην Αθήνα, και ξεκινήσαμε να το τρέχουμε πιο ενεργά και εντατικά όπου η μπάντα πήρε και την τελική της μορφή και είμαστε οι Ορφέας κιθάρα/φωνή, Αλέξανδρος Αλεποχωρίτης κιθάρα/φωνή, εγώ μπάσο και ο Αστέρης τύμπανα. Οπότε ναι, τότε ήταν που αρχίσαμε να το τρέχουμε πολύ πιο σοβαρά.

Έχετε ήδη κάποιες κυκλοφορίες στο ενεργητικό σας και αρκετές περιοδείες, τόσο εντός συνόρων, όσο και εκτός. Είναι κάτι που έχει ανθίσει αρκετά τα τελευταία χρόνια και βλέπουμε ολοένα και περισσότερα σχήματα να το τολμούν, είτε σε συνεργασία με manager/booker, είτε σε πιο diy νοοτροπία.
'Aλεξ: Σε γενικές γραμμές, οι ελληνικές περιοδείες δεν μας έχουν δυσκολέψει, αν εξαιρέσεις τη φετινή που προσπαθήσαμε να κλείσουμε “καλύτερα” gigs. Στραφήκαμε προς αυτή τη κατεύθυνση, καθώς κακά τα ψέματα, προφανώς και δε βιοποριζόμαστε από το συγκρότημα. Χρειαζόμαστε πια να υπάρχει κάποια αμοιβή ώστε να μένει κάτι και να τροφοδοτεί την περιοδεία, δεν πάμε για το κέρδος δηλαδή, αλλά για το λειτουργικό της όλης υπόθεσης, αφού δυστυχώς δε βγαίνει πια να το τροφοδοτούμε από τη τσέπη μας.
Όσον αφορά το θέμα με τα ευρωπαϊκά tour, το 2012 που ξεκινήσαμε εμείς και δεν είχαμε και πολλές προσδοκίες, (τουλάχιστον από οικονομικής άποψης) έβγαινε πιο εύκολα, γιατί στην τότε, ας την πούμε “εμπορική diy σκηνή” (γιατί εμείς δεν είμαστε ένα σχήμα που παίζει αποκλειστικά σε καταλήψεις και ταυτόχρονα δεν έχουμε καθόλου εμπορικό χαρακτήρα), δεν το έκαναν ακόμη τόσο πολλοί. Όχι μόνο στην Ελλάδα, πανευρωπαϊκά. Ενώ φέτος, για παράδειγμα, αντιμετωπίσαμε κάποιες δυσκολίες γιατί ξαφνικά έχουν εμφανιστεί πολλές μπάντες από διάφορες χώρες, που ενώ είναι κάτι πολύ θετικό, δυσκολεύει στο κλείσιμο ημερομηνιών αφού θέλουμε όλοι πάνω κάτω τις ίδιες ημερομηνίες και τα ίδια μέρη.
Μιας και το ανέφερες, σχετικά με τους manager/booker, δεν θεωρώ ότι είναι κακό μια μπάντα να βρει έναν άνθρωπο που μπορεί να εμπιστευτεί για να αναλάβει αυτό το κομμάτι. Όταν είσαι μετά τα τριάντα, προκύπτουν κι άλλες ανάγκες στη ζωή σου όπως το να βγάζεις τα προς το ζην και μπορεί να είναι πολύ βοηθητικό για την μπάντα το να έχει κάποιος εκτός σχήματος αυτή την ευθύνη. Και για εμάς κάτι τέτοιο θα ήθελα, αρκεί να μπορούσαμε να συνεργαστούμε μαζί του και να μπορεί να καταλάβει το πώς το βλέπουμε κι εμείς κι όχι μόνο ψυχρά κι επαγγελματικά. Φυσικά και να πληρωθεί, εφόσον πληρώνεται και η μπάντα, αλλά επειδή έχουμε ακούσει και διάφορα, θα πρέπει να θυμόμαστε όλοι να παραμένουμε πάνω από όλα άνθρωποι.

Επειδή έχετε γράψει πολλά χιλιόμετρα στο δρόμο κι έχετε παίξει παντού, θα ήθελες να μας περιγράψεις την εμπειρία σου (και κατ’ επέκταση, σας) από αυτή τη διαδικασία; Πώς είναι η περιοδεία στη πράξη, τι σημαίνει για τη μπάντα τόσο μουσικά από θέμα εμπειρίας αλλά και για τις διαπροσωπικές σχέσεις των μελών;
'Aλεξ: Η δική μας εμπειρία από το να είμαστε στο δρόμο; Συνήθως είμαστε με βανάκι και όχι κάποιο μεγάλο λεωφορείο, παίζουμε σε μικρότερες διοργανώσεις περισσότερο κι αυτό σημαίνει ότι είμαστε πολύ τυχεροί αν μας παρέχεται κάποιο ξενοδοχείο / hostel / χώρος για να μείνουμε (έχουμε κοιμηθεί κυριολεκτικά παντού σε όλα αυτά τα gigs). Είναι μια φοβερή εμπειρία γιατί βλέπεις και πώς μπορείς να ανταπεξέλθεις με άλλους 4 - 5 ανθρώπους μαζί σου που κάποιοι είναι και οι κολλητοί σου και όλοι έχουμε τις καλές και τις δύσκολες στιγμές μας. Μας έχουν κάτσει και ατυχίες στο δρόμο, χαλασμένες μηχανές, τρακαρισμένα βαν, να σου έχουν πει ότι έχεις να μείνεις και τελικά να ψάχνεσαι τελευταία στιγμή… εντάξει, σε όλα ανταπεξήλθαμε, να, είμαστε εδώ τώρα και τα λέμε.
Για να συνοψίσω, το να βγαίνεις για τουρ είναι μια ωραία εμπειρία γιατί βρίσκεις άλλους μουσικούς κι ανταλλάζετε απόψεις κι εμπειρίες. Είναι κάτι που εύχομαι να το καταφέρει κάθε μπάντα, να περιοδεύσει είτε εντός είτε εκτός συνόρων. Σε βελτιώνει και ως μουσικό, είναι μια πρόκληση που τη δέχεσαι εσύ για σένα – όχι για να καυχιέσαι μετά, αλλά για να μάθεις πώς μπορείς να κάνεις καλύτερα αυτό που που σ’ αρέσει: να παίζεις μουσική. Κι αυτό μπορείς να το κερδίσεις με το να ταξιδέψεις.
 

To βγαίνεις για tour, είναι μία μοναδική εμπειρία που εύχομαι να ζήσει κάθε μπάντα


Πώς σας αντιμετώπισαν όπου ταξιδέψατε; Βρήκατε κοινά μεταξύ της εγχώριας σκηνής και των χωρών που επισκεφθήκατε;

'Aλεξ: Οι άνθρωποι είναι και θα είναι άνθρωποι σε όποια χώρα και να πας. Ευτυχώς οι περισσότερες εμπειρίες μας ήταν πολύ καλές. Σε όλα αυτά τα ταξίδια έχουμε δημιουργήσει πολλές φιλίες που αξίζουν και θα κρατήσουν, διατηρούμε επαφή μέχρι και σήμερα με όλους. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας φέρθηκαν άψογα, μας φρόντισαν, μας έκλεισαν τα live. Ειδικά το 2012 που η κατάσταση με την κρίση στην Ελλάδα είχε αρχίσει να φουντώνει, μας είχαν δώσει μεγάλο support και είχαν δείξει μεγάλο ενδιαφέρον. Όπως εδώ υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται για σένα και για τη μουσική σου, έτσι κι εκεί. Κι όλο αυτό δίνει την αίσθηση μιας ευρύτερης, Ευρωπαϊκής σκηνής, το οποίο είναι πολύ όμορφο και ελπιδοφόρο.

Μοιράσου μαζί μας τα πρώτα σκηνικά που σου έρχονται στο μυαλό και αφορούν αξέχαστες στιγμές σας ως μπάντα – θετικά ή/και αρνητικά.
'Aλεξ: Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα πράγματα ήταν στο φεστιβάλ River of Souls όπου στο τελευταίο τραγούδι μας ανατινάχτηκε η γεννήτρια κι έπρεπε να παίξουν ακόμα δύο μπάντες. Είχαμε εντυπωσιαστεί, είναι και “καλό” γαλόνι γιατί μπορείς να πεις “ανατινάχτηκε γεννήτρια ενώ έπαιζα!” Είναι πολύ ροκ! (γέλια)
Πάρα πολύ χαρούμενο σκηνικό που είχε κάτσει ήταν στο τουρ με τους Despite Everything στη Μαδρίτη, είχε τύχει να παίξουμε το ίδιο βράδυ στην ίδια πόλη με τους Red Fang - έπαιζαν σε ένα μαγαζί ένα δρόμο κάτω από εκεί που παίζαμε εμείς. Το live τους βγήκε sold out και το ίδιο συνέβη και με το δικό μας, όπου και έγινε ολοκαύτωμα! Περάσαμε καταπληκτικά και οι δύο μπάντες αλλά ταυτόχρονα απορούσαμε πώς έγινε και είχαμε τόσο πολύ κόσμο κάπου που δεν έχουμε ξαναπαίξει! Όταν τελείωσε το gig, μιλήσαμε με πολύ κόσμο από το κοινό και ρωτήσαμε “μα γιατί είστε τόσοι πολλοί;!” (γέλια) Μας είπαν πως αφού είχαν βγει ούτως ή άλλως για live και δεν κατάφεραν να μπουν στων Red Fang, ήρθαν στον από πάνω δρόμο σε εμάς που ήξεραν ότι έχει πάλι live.

Παίρνοντας πάσα από τους Despite Everything, άλλες punk rock μπάντες που γουστάρετε/έχετε περιοδεύσει μαζί;
'Aλεξ: Από Ελλάδα, έχουμε βγει σε περιοδεία με τους Despite Everything και τους Bandage και από εξωτερικό, με τους Dead Koys από Γερμανία οι οποίοι μόλις κυκλοφόρησαν νέο δίσκο. Από άλλες μπάντες που γουστάρουμε / έχουμε συναντήσει, είναι οι πολλά υποσχόμενοι Seditius από την Ιταλία, οι Deadends από Αυστρία που είναι πολύ καλά παιδιά, οι Lazararth από Σερβία που είναι φοβεροί τύποι με απαίσιο χιούμορ και γι’ αυτό τους αγαπώ! Αυτοί ως πρώτες σκέψεις! Τώρα από άλλες εγχώριες μπάντες που προσωπικά γουστάρω πολύ, είναι οι Hex, Nerrves, Overjoyed, Film Jacket 35, Μινέρβα, Bazooka, ΚΡΑΑΚ, Raised Wrong, Στράφι, 10toGo, Day Oof, Last Rizla, SadhusΕίναι πάρα πολλοί!

Πριν εξελιχθούν έτσι τα πράγματα με τον κορωνοϊό, είχατε κάποια πλάνα για το άμεσο μέλλον; Θα βγαίνατε περιοδεία τον Απρίλιο, έτσι δεν είναι; Να περιμένουμε κάποιο νέο υλικό;
'Aλεξ: Πριν το ξέσπασμα του ιού, κάναμε κάποια live που πήγαν πολύ καλά – την παρουσίαση του “This is War” στην Αθήνα και κάποιες εμφανίσεις εκτός Αθηνών. Έπειτα είχαμε σε εκκρεμότητα να οριστικοποιήσουμε κάποιες ημερομηνίες για Ελλάδα και μια περιοδεία στην Ευρώπη αλλά αναβλήθηκαν όλα. Οπότε, μένοντας σπίτι, οι κιθαρίστες έχουν ήδη ριχτεί στη μάχη της σύνθεσης για νέο υλικό και το δουλεύουμε όσο γίνεται υπό τις δεδομένες συνθήκες. Παρακολουθούμε τις εξελίξεις για να δούμε αν θα γίνουν (κι αν θα παίξουμε συνεπώς) κάποια καλοκαιρινά φεστιβάλ που είχαμε κλείσει. Κι ίσως κυκλοφορήσουμε ένα live video από την παρουσίαση στο Temple. Αλλά προς το παρόν, με την όλη κατάσταση που δυστυχώς επικρατεί, μόνο δουλεύουμε τις ιδέες για το νέο υλικό.

Σχετικά με την επικαιρότητα, όσον αφορά τον ιό και τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί, θα ήθελες να σχολιάσεις κάτι ή να το αφήσουμε;
'Aλεξ: Βέβαια και θέλω! Γιατί με έχει ενοχλήσει πολύ όλη αυτή η φάση με την παρακολούθηση — και όχι απαγόρευση  κυκλοφορίας. Προσωπικά, το θεωρώ πολύ λάθος για μια κυβέρνηση - όποια κι αν είναι αυτή κάθε φορά, δεν στηρίζω κάποια άλλη κυβέρνηση και γενικώς καμία - να κάνει πρώτα ένα σωρό λάθος χειρισμούς και μετά να απαγορεύει τη κυκλοφορία. Το βρίσκω τουλάχιστον ντροπή και απαράδεκτο. Πες, ρε φίλε, “φταίξαμε και επειδή φταίξαμε, θα μείνεις μέσα”, δεν είναι υπεύθυνη απάντηση προς τους πολίτες το να λες “φταίει ο άλλος κι άρα σε παρακολουθώ πού πας”. Όχι. Είναι υποκρισία. Και καλό είναι πιστεύω να ακούγονται κι αυτές οι απόψεις.

Δεν μπορείς να συνεχίσεις να κοιτάς μόνο τι συμβαίνει σε εσένα σε ατομικό επίπεδο


Οι Wish Upon A Star δεν χρωματίστηκαν ποτέ πολιτικά. Ταυτόχρονα όμως, είναι πιστεύω αναγκαίο να συμβαδίζετε στα θέματα των ιδεολογιών και των ηθικών αξιών.

'Aλεξ: Δεν υπήρξαμε ποτέ πολιτικοποιημένη μπάντα, με την άποψη ότι δεν έχουμε πολιτικοποιημένους στίχους. Έχουμε, με την ευρεία έννοια, κοινωνικούς στίχους και είμαστε ως σύνολο εναντίον του ρατσισμού, εναντίον της ομοφοβίας, εναντίον κάθε μορφής κοινωνικού ρατσισμού.
Θεωρώ ότι είναι καλό μια punk rock μπάντα να συζητάει πολιτικά την επικαιρότητα – το απολιτικ δεν είναι η λύση.

'Aρα η θεματολογία του “This is War” υπάρχει περίπτωση να είναι το συμπυκνωμένο αποτέλεσμα όλων αυτών των αναγκών έκφρασης και του να ακουστεί και αυτή η φωνή; Γιατί στις προηγούμενες κυκλοφορίες σας, η θεματολογία ήταν ας πούμε πιο προσωπικά βιώματα, αν μπορώ να το πω.
'Aλεξ: Ναι, πολύ καλά τα λες. Οι στίχοι του “This is War” κατευθύνθηκαν προς τα εκεί γιατί αφορούν πράγματα που παρατηρούμε όλοι σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό όσο εντείνεται η κρίση στη χώρα. Η άνοδος του ρατσισμού, η άνοδος της ομοφοβίας, οι διακρίσεις στα εργασιακά δικαιώματα ανάλογα με το φύλο κλπ… και έχουμε 2020! Πιστεύω ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να κοιτάς μόνο τι συμβαίνει σε σένα σε ατομικό επίπεδο – εμείς για παράδειγμα είμαστε πολύ τυχεροί που δεν είμαστε άτομα που μπορούν να γίνουν δέκτες τέτοιων διακρίσεων, και δεν είναι όλοι το ίδιο τυχεροί. Οπότε, όσο χειροτέρευε η κατάσταση για τις μειονότητες και αυτές τις ομάδες, ήταν κάτι που ήρθε φυσικά και αυθόρμητα σε όλους μας ως ανάγκη: η δημιουργία ενός τέτοιου δίσκου, με αυτή τη θεματολογία.

'Aλεξ, χάρηκα πάρα πολύ που βρήκαμε ένα τρόπο να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη και σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και την όμορφη κουβέντα! Θα ήθελες να κάνεις εσύ τον επίλογο ως 'Aλεξ, 'Aλεξ μπασίστας των Wish Upon A Star, ως Wish Upon A Star γενικώς; (γέλια)
'Aλεξ: Εγώ σε ευχαριστώ πολύ! Αφού δίνουμε αυτή τη συνέντευξη στα χρόνια του κορωνοϊού, ως  'Aλεξ, 'Aλεξ μπασίστας των Wish Upon A Star, ως Wish Upon A Star και ως άνθρωπος γενικώς, εύχομαι κι ελπίζω όλοι οι άνθρωποι παγκοσμίως να βγουν όσο περισσότερο υγιείς από αυτή τη κατάσταση. Θέλω να γυρίσει η ελπίδα γρήγορα στους ανθρώπους, να βγούμε σύντομα από τα σπίτια μας για να είμαστε ξανά ο ένας με τον άλλον. Πλέον να μηθεωρήσουμε τίποτα δεδομένο, ούτε την ανθρώπινη επαφή. Την πραγματική ανθρώπινη επαφή, όχι πίσω από οθόνες μόνο! Από κοντά, να κοιτάζουμε στα μάτια και να μπορούμε να αγγίξουμε ο ένας τον άλλον. Και κάτι για τους καλλιτέχνες: να μη θεωρούμε ούτε τη δημιουργία αυτονόητη, αλλά να προσπαθούμε να βελτιωνόμαστε και να δημιουργούμε ανεξαρτήτως κατάστασης, κι όχι να περιμένουμε την καραντίνα για να μελετήσουμε λίγο παραπάνω! (γέλια) Και, τέλος, να μη θεωρούμε δεδομένη την ανθρώπινη επικοινωνία και την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών πάνω από όλα. 

Κείμενο, ερωτήσεις και επιμέλεια
'Aννα Δρόσου

Band links: FacebookInstagramSpotifyBandcamp