Αρχική DEPARTISTSLUCKY 88 χιονισμένα φιλμ για να δείτε εντός κακοκαιρίας

8 χιονισμένα φιλμ για να δείτε εντός κακοκαιρίας

Αν και πάνε χρόνια από τότε που όλοι σε αυτό το site τελειώσαμε το σχολείο, εξακολουθούμε να χαιρόμαστε σαν παιδιά με λίγες νιφάδες χιονιού. Αν αναλογιστούμε και το ότι στη συντριπτική μας πλειοψηφία είμαστε Αθηναίοι, ο νταλκάς του χιονιού παραμένει ένας ευσεβής πόθος.

Ωστόσο μεγαλώνοντας (δεν ορκίζομαι για όλους) και με το να γινόμαστε λίγο πιο μίζεροι μέσω της πραγματικότητας, αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ότι το στερεότυπο «χιόνι=Χριστούγεννα» κάθε άλλο παρά ισχύει. Αρχίσαμε να βλέπουμε εικόνες κάθε άλλο παρά αθωότητας και ειδυλλίου πίσω από κάθε νιφάδα. Με άλλα λόγια, αντιληφθήκαμε ότι το χιόνι μπορεί να κρύβει μέσα του σκοτεινούς συνειρμούς. Συνειρμούς που συναντάμε και στην Τέχνη και πο συγκεκριμένα και στον κινηματογράφο.

Με αφορμή αυτούς τους συνειρμούς, ιδού 8 φορές που ο κινηματογράφος χρησιμοποίησε το χιόνι για να πει ιστορίες που κάθε άλλο παρά χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια θύμιζαν. Από άγνωστα διαμαντάκια και splatter απολαύσεις μέχρι πασίγνωστα φιλμ που έχουν καταστήσει σαφές το κύρος τους στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Λάμπουν διά της απουσίας του ταινίες όπως το Force Majeure, το Misery και πολλές άλλες, αλλά τι να κάνουμε; Να μην φτιάξουμε και κανάν χιονάνθρωπο πριν λιώσουν τα χιόνια;

Dead Mountaineers’ Hotel (1979)

Η λίστα ξεκινάει με ένα κρυμμένο διαμαντάκι Εσθονικής παραγωγής από τη Σοβιετική εποχή. Σε αυτό το ψυχεδελικό διαμαντάκι που συνδυάζει στοιχεία whodunit και sci-fi με μια μονίμως παράξενη ατμόσφαιρα, η πραγματικότητα μοιάζει σαν ένα ακούρδιστο μουσικό όργανο το οποίο προσπαθεί ωστόσο να παίξει μια μελωδία με νόημα. Ένας ντετέκτιβ επισκέπτεται ένα θέρετρο στα χιόνια προκειμένου να λύσει ένα μυστήριο. Οι αλήθειες τις οποίες θα αποκαλύψει, ωστόσο, ξεπερνούν κάθε λογική. Εύφημος μνεία και στο soundtrack που αποτελεί ένα τριπαριστό άκουσμα της εποχής.

The Day After Tomorrow (2004)

Και επιστρέφουμε σε πιο γνώριμα πεδία με ένα blockbuster καταστροφής δια χειρός του μαιτρ του ιδιώματος Roland Emmerich, λίγα χρόνια πριν αυτά γίνουν προβλεπόμενα βαρετά και άνυδρα. Μια υπερκαταιγίδα βυθίζει σταδιακά τη Γη σε μια νέα εποχή παγετώνων ενώ ένας παλαιοκλιματολόγος αναζητά το γιό του στα ακραία καιρικά φαινόμενα. Σίγουρα όχι αριστούργημα αλλά διασκεδαστικότατη προβολή μολαταύτα, με κάποιες πολύ έξυπνες υπόνοιες για blockbuster κινηματογράφο (η ιδέα των Αμερικάνων να περνούν τα σύνορα ως περιβαλλοντικοί πρόσφυγες στο Μεξικό παραμένει εξαιρετική).

Cold Prey (2006)

Χρόνια πριν αναστήσει τη Lara Croft στον κινηματογράφο, ο Roar Uthaug σκηνοθετεί ένα φιλμ κλειστοφοβικό και αιματηρό, θυμίζοντας τα γεννοφάσκια του slasher κινηματογράφου. Σε μια εκδρομή στα βουνά, πέντε νεαροί Νορβηγοί θα αναγκαστούν να περάσουν τη νύχτα σε ένα εγκαταλελειμμένο θέρετρο όταν ένας από αυτούς σπάσει το πόδι του. Όμως στο συγκεκριμένο θέρετρο κάποιος ζει μέσα στις σκιές ο οποίος δε χαίρεται να βλέπει ζωντανό τον υπόλοιπο κόσμο. Όχι πρωτότυπη, αλλά σίγουρα λειτουργική και εν τέλει ικανοποιητική ως αποτέλεσμα, η ταινία που θα γεννούσε δύο συνέχειες κάνει τις νιφάδες να μοιάζουν λίγο πιο κόκκινες.

In Order of Disappearance (2014)

Ένα κρυμμένο διαμάντι σκανδιναβικής προέλευσης, μια ταινία εκδίκησης με έντονα στοιχεία μαύρης κωμωδίας και με ονόματα όπως αυτά των Stellan Skarsgard και Bruno Ganz να την καθιστούν σχεδόν υποχρεωτική ως προβολή. Ένας οδοκαθαριστής μαθαίνει πως ο γιός του σφαγιάστηκε από το τοπικό καρτέλ ναρκωτικών, οπότε αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του και να αποδώσει δικαιοσύνη μέσω της σφαγής. Υποδειγματικός ρυθμός, χιούμορ σε σημεία που δε θα περίμενε κανείς πως μπορούν να υπάρξουν και άφθονη (σκανδιναβικά ψυχρή) βία, συναποτελούν ένα παγωμένο και ιδιαίτερο φιλμ που αξίζει να ανακαλυφθεί.

Snowpiercer (2013)

Πριν σαρώσει τα διεθνή κινηματογραφικά βραβεία με το Parasite, ο Bong-Joon Ho έκανε μια απόπειρα να βουτήξει σε διεθνή ύδατα, βασισμένος σε ένα γαλλικό κόμικ με περιβαλλοντικές ανησυχίες. Ένα ταξικά διαχωρισμένο τρένο γυρνά τον κόσμο με όλους τους επιζήσαντες μετά την κυριαρχία ενός μόνιμου και θανατηφόρου παγετώνα. Οι φτωχοί επιβάτες των πίσω βαγονιών, μην αντέχοντας την εκμετάλλευση, θα ξεκινήσουν μια ανταρσία που θα τους οδηγεί όλο και πιο μπροστά στο τρένο, όπου και θα αποκαλύψουν μυστικά που έμεναν για χρόνια θαμμένα. Παρά την κάποια σεναριακή αφέλεια (σε καμία περίπτωση φταίξιμο του σκηνοθέτη) το ταξικό θέμα τίθεται με φόντο το παντοτινό χιόνι, η αλληγορία είναι παρούσα, η σκηνοθεσία και ο ρυθμός εξαιρετικά και πλέον ξέρουμε πως ο Ho θα κατακτούσε τον φιλμικό κόσμο. Με τον τρόπο του.

Runaway Train (1985)

Το καμάρι της Cannon Films, η ταινία που την καθιστά αξιοσέβαστη ακόμα και σε ανθρώπους που την ξεγράφουν ως μια χαμηλής ποιότητος εταιρεία χωρίς όραμα (κούνια που τους κούναγε). Δύο βαρυποινίτες αποδρούν από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας στην οποία εκτίουν την ποινή τους και επιβαίνουν σε ένα τρένο προς την ελευθερία τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι αυτό είναι ακυβέρνητο και ενδεχομένως τους οδηγεί στο θάνατο. Πέρα από τον υποδειγματικό ρυθμό και την καταιγιστική δράση, ο Andrey Konchalovsky δίνει χώρο στον Jon Voight και τον Eric Roberts να ξεδιπλώσουν τους χαρακτήρες τους και δίνει ένα υπαρξιακό βάθος σε μια ταινία που κανείς δεν περίμενε πως θα μπορούσε να έχει, κάνοντάς την τελικά ένα δοκίμιο περί λύτρωσης. Αν ο Tarkovsky είχε σκηνοθετήσει ταινία δράσης, κάπως έτσι θα έμοιαζε.

The Shining (1980)

 

Σίγουρα το περιμένατε. Χιόνι, απομόνωση, ακροβασίες με την παράνοια μετά από παρατεταμένο εγκλεισμό, αναμενόμενο ήταν. Αλλά η ταινία του Stanley Kubrick βασισμένη στο βιβλίο του Stephen King αποτελεί ένα αίνιγμα που ακόμα και σήμερα δυσκολευόμαστε να λύσουμε. Μια τριμελής οικογένεια κλείνεται σε ένα θέρετρο για να το συντηρεί το χειμώνα που αυτό δε λειτουργεί. Ο συγγραφέας πατέρας αρχίζει και χάνει την επαφή με την πραγματικότητα ενώ ο γιός που δείχνει να επικοινωνεί με το μεταφυσικό αρχίζει να αντιλαμβάνεται μια περίεργη παρουσία που μάλλον ευθύνεται για κάποια γεγονότα που συνέβησαν στο παρελθόν και κινδυνεύουν να επαναληφθούν και τώρα. Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο κόσμο γνωρίζω που τη μισεί για το ρυθμό της και τις ερμηνείες της. Προσωπικά, μεγαλώνοντας, με βρίσκω να τρομάζω ολοένα και περισσότερο με τη μόνιμη αίσθηση του ότι κάτι δεν πάει καλά. Και δεν ξέρω αν ενδείκνυται για πανδημική χιονόπτωση, αλλά κερδίζει επάξια τη θέση της εδώ. Απλά με ρέγουλα η πιθανή προβολή.

The Thing (1982)

Ειλικρινά, περιμένατε κάποια άλλη ταινία για κλείσιμο; Ναι μεν είναι γραφική η επιλογή της συγκεκριμένης ταινίας για αυτήν τη λίστα αλλά ποιος καλύτερος καιρός να τη θυμηθούμε από τις λευκές στέγες, όταν όλοι είμαστε κλεισμένοι μέσα και η πανδημία μας κάνει να ακροβατούμε μεταξύ λογικής και παράνοιας; Η Ελλάδα μπορεί να μην είναι Ανταρκτική, αλλά όλοι νιώθουμε λες και είναι. Οπότε αντί για χιονοπόλεμο, κλεινόμαστε στο Φυλάκιό μας και περιμένουμε. Καρτερικά.

 

Τελευταία