Willy΄s Wonderland

“Δεν έχω πολλές ευκαιρίες να παίξω απέναντι σε γιγαντιαία λούτρινες στρουθοκαμήλους, αλιγάτορες, χελώνες ή νυφίτσες”. Τάδε έφη Nicolas Cage για τα κίνητρα του ρόλου που θα δούμε σήμερα, μια ταινία που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να κουβαλήσει τόσο ιδανικά στην πλάτη του.

Ακόμη θυμάμαι τον ενθουσιασμό μετά την προβολή του Mandy. Αυτή η παράξενη μετα-αποκαλυπτική ταινία του υιού Cosmatos, είχε επανατοποθετήσει το Nicolas Cage για τα καλά στην κορυφή των ιδιαίτερων πρότζεκτ/ερμηνειών (προσωπικά δεν είχε φύγει ποτέ από εκεί, ένεκα του Vampire’s Kiss, που είναι μια σπουδή από μόνη της). Ωστόσο, ποτέ δεν είχα φανταστεί πόσο διασκεδαστική θα ήταν μια ταινία όπου ο εν λόγω κύριος θα τα έβαζε με ορισμένα ρομποτικά-δαιμονισμένα ανιματρόνικ σε ένα παιδικό θεματικό πάρκο. Κυρίες και κύριοι, καλωσήρθατε στο Willy’s Wonderland.

Μια ταινία του Kevin Lewis σε σενάριο G.O Parsons, στηριζόμενη σε μια μικρού μήκους του δεύτερου, είναι απλή και ξεκάθαρη. Μιάμιση ώρα αγνής διασκέδασης, σε ένα ιδιαίτερο μείγμα τρόμου, κωμωδίας και σπλάτερ, με ιδιαίτερη έμφαση στα δυο τελευταία. H ερώτηση γιατί ο Κέιτζ, με το Όσκαρ στην πλάτη ασχολείται με τέτοια πρότζεκτ, θα έπρεπε να έχει απαντηθεί εδώ και καιρό. Σίγουρα, είχε τα γνωστά θέματα με την εφορία κάποτε, αλλά είναι επίσης σίγουρο ότι στα φιλμ που καλοπερνάει, φαίνεται. Κι εδώ, είναι πέρα για πέρα ξεκάθαρο.


Η πλοκή δε χρήζει μπόλικης ανάλυσης κι ενώ για τις περισσότερες ταινίες αυτό είναι σαφέστατα αρνητικό σημείο, εδώ είναι πέρα για πέρα απαραίτητο, χρησιμοποιώντας το έλασσον για να πάρει το μέγιστον. Το φιλμ υπερβαίνει το φορμά του και μεταπηδάει σ’ εκείνο των βιντεογκέιμ. Δύσκολο άλμα, επίπονο γι’ αρκετές ταινίες που έχουν κάνει αυτό το δρομολόγιο. Όμως, το κλειδί εδώ είναι να μεταφέρεις τα σωστά σημεία. Ο ανώνυμος και βωβός ήρωας που έρχεται να “καθαρίσει” -κυριολεκτικά και μεταφορικά- είναι ένα από αυτά. Μπορείς πολύ πιο εύκολα να ταυτιστείς με έναν τέτοιο χαρακτήρα (ακόμα κι αν είναι διάσημος όπως ο Κέιτζ), όπως είχε γίνει με μια από τις μεγαλύτερες φιγούρες στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών, αυτή του Doomguy, από τα κλασικά Doom, παιχνίδια που έχτισαν, παγίωσαν και σφυρηλάτησαν αυτό που ονομάζουμε first-person shooters. Ο Κέιτζ εδώ δε λέει κουβέντα, αλλά είναι ξεκάθαρα μέσα στην ταινία και σίγουρα είναι ο κύριος λόγος που σε τραβάει για να δεις την ταινία.

Η παρουσία του είναι καταλύτης. Το φιλμ κυλάει με τον ίδιο να καθαρίζει το πάρκο -προσπαθώντας να ξεχρεώσει το χαλασμένο του αυτοκίνητο- να τα βάζει με τα δαιμονισμένα ρομποτικά ζώα και να επιστρέφει στο καθάρισμα, φορώντας μια κάθε φορά κι από μια νέα μπλούζα υπαλλήλου (ακόμα μια ωραία βιντεογκέιμ αναλογία, άλλη πίστα/άλλη ζωή). Μια μικρή αναλογία του πως κυλάει η καριέρα του εδώ και αρκετά χρόνια.

Όλα τα υπόλοιπα είναι σχετικά γνώριμα και χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Το χαζό ζευγάρι που επιλέγει να κάνει σεξ μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο πάρκο που στιγματίστηκε από δολοφονίες, οι διάφοροι αγαθοί που μπλέκονται χωρίς να πολυθέλουν σε αυτή την ιστορία, αλλά και μια μικρή ανατροπή της πλοκής, που θα την αφήσω κρυμμένη για όσους δουν το φιλμ, σίγουρα μια ιδανική, διασκεδαστική και δυστυχώς - γράφω δυστυχώς, διότι το σινεμά χτυπιέται αλύπητα από την πανδημία- υπέροχα παρεϊστικη ταινία για να σβήσεις τις έγνοιες.

Rating:


Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμο
Σκηνοθεσία:
Kevin Lewis
Πρωταγωνιστούν: Nicolas Cage, Emily Tosta, Beth Grant
Διάρκεια: 88 λεπτά

Τελευταία