Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΈνα τσιγάρο, ένα ποτό και το Murder Ballads

Ένα τσιγάρο, ένα ποτό και το Murder Ballads

Παράξενο και μοναδικό φαινόμενο ο Nick. Αν κάνουμε μία έρευνα στους fans του, οι μισοί θα ακούν εντελώς αντίθετα πράγματα από τους άλλους μισούς. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τον έτερο τεράστιο, τον Bowie. Ξέρετε, πάντα τους είχα στο μυαλό ως εκπροσώπους του ίδιου μουσικού είδους. Ναι, καταλαβαίνω τι σκέφτεστε, και έχετε δίκιο εδώ που τα λέμε αλλά αφήστε με πρώτα να αναπτύξω λίγο τον συλλογισμό μου. Τόσο ο Αυστραλός όσο και Βρετανός, «πηδούν» από ένα μουσικό είδος στο άλλο με μοναδική άνεση και συχνότητα, και δεν μπορώ να σκεφθώ άλλους που να το κάνουν τόσο εμφατικά κτήμα τους.

Όμως εδώ βρεθήκαμε να μιλήσουμε για τον Αυστραλό τροβαδούρο, τον 63χρονο σήμερα Nick Cave και την ένατη δουλειά με τους Bad Seeds, το Murder Ballads. Πέρασαν 25 χρόνια από την κυκλοφορία του (και 13 μέρες) από το αγαπημένο μου album του. Φυσικά αν με ρωτήσει κάποιος σε έναν μήνα μπορεί να ονομάσω κάποιο άλλο ως αγαπημένο, αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία.

Δεν υπάρχει κάτι να πω που δεν ξέρετε ήδη, οπότε θα στηρίξω την άποψη μου γιατί είναι το ένα album που θα έπαιρνα μαζί μου αν ναυαγούσα σε κάποιο τροπικό ερημονήσι.

Ο πλουραλισμός που το διακρίνει ξεκινάει από τη μουσική του τοποθέτηση, απλώνεται σε εικόνες, γαντζώνεται σε συναισθήματα και καταλήγει σε βαθιές διφορούμενες σκέψεις. Ξέρω ότι ακούγεται τετριμμένο, όμως το Murder Ballads αποτελεί τον ορισμό του album που αναλόγως τη διάθεσή και τις παραστάσεις σου, σού αφήνει και διαφορετική σκέψη. Φέρτε στο νου σας το Where Wild Roses Grow, έχετε μόλις γνωρίσει τον έρωτα της ζωής σας, θα βάλετε να το ακούσετε γιατί “From the first day I saw her I knew she was the one”. Ακόμα όμως και να βρίσκεστε στην αντίθετη πλευρά, αυτής του τέλους, και πάλι “And I kissed her goodbye, said, "All beauty must die" And lent down and planted a rose between her teeth”.

Αλλά και η PJ Harvey δεν είναι μαγική; Δηλαδή μόνο εγώ όταν ακούω το "Henry Lee" σκέφτομαι ένα θλιμμένο γεμάτο μουντά χρώματα ηλιοβασίλεμα; Ξέρετε, έχω έναν ανιψιό που είναι μετά βίας 18 μηνών και το τραγούδι που το βάζω να χορεύει είναι το "The Curse of Millhaven". Ενθουσιάζεται και την πηγή αυτού τη βρίσκω στην εντελώς θεατρική ερμηνεία του Nick και στο ότι ο Νικόλας δεν ξέρει ακόμα Αγγλικά.

Ναι, οι στίχοι του έχουν τραγικό χαρακτήρα, άλλωστε το Murder Ballads είναι αυτό που λέει, τραγούδια που διηγούνται κάποιο έγκλημα και τις συνέπειες του. Το μόνο εύκολο θα ήταν να γέμιζε ο δίσκος μελαγχολικές και «γκρίζες» συνθέσεις όμως το σκοτάδι – αυτό που συνοδεύει τον Cave σε όλη του την καριέρα – μπορεί να αποδοθεί με ποικίλους τρόπους και σε αυτό ο Αυστραλός είναι ο καλύτερος.

Αλήθεια, δεν είναι ακούγεται σαν συμπαντική φάρσα το επίθετο του; Πραγματικά όλα τα τραγούδια δε μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένα από μία σπηλιά, η οποία όμως σφύζει από φυσικό πλούτο.

Το Murder Ballads ήταν ο δίσκος που έκανε τους πάντες να μάθουν την ύπαρξη του Nick Cave και τον έβγαλε από το ηχητικό ρεπερτόριο μίας πιο enfant gâté μερίδας κόσμου. Βέβαια όλοι δεν εμβάθυναν, αρκετοί – δυστυχώς για αυτούς – από αυτούς δε θα κάνουν τη χάρη στους εαυτούς τους να ακούσουν τα προγενέστερα "Your Funeral... My Trial", "Henry's Dream" και γενικά τα προηγούμενα οχτώ. Μπορεί να μην μπήκαν στον κόπο να ακούσουν "The Boatman's Call", "Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus", "Dig, Lazarus, Dig!!!" ή κάποιο από τα υπόλοιπα που ακολουθήσαν. Όμως ποτέ το mainstream δεν ήταν τόσο ποιοτικό όσο όταν κυκλοφόρησε το Murder Ballads.

Υγ: Φανταστείτε λίγο τον Nick Cave να λέει το Phoenix των Satyricon.

Υγ2: Μα φυσικά και το hit  

Τελευταία