Accept - Too mean to die

Με το "Too mean to die" πήρα ένα καλό μάθημα. Ναι ακόμα και στα πίσω-πίσω τα μαθήματα που μπορεί να σου δώσει ένα τραγούδι, ένας δίσκος ή μια μπάντα είναι πολλά. Ποιό ήταν αυτό; ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μη διανοηθείς εν έτει 2021 να παίξεις χαμηλά σε ένταση το οποιοδήποτε μουσικό άλμπουμ heavy metal μπάντας, ιδιαίτερα αν αυτή προέρχεται από τα μακρινά πλέον ‘80s. Είναι σαν να στερείσαι ένα βασικό συστατικό.

Θυμήθηκα το ανέκδοτο με τους τύπους στην Καραϊβική που τους έκοψαν το μπάφο και λόγω αυτής της στέρησης σταμάτησαν να γουστάρουν τη reggae μουσική. Χαμήλωσε την ένταση από το νέο δίσκο των Accept και θα νιώσεις πως έχεις να κάνεις με ένα άλμπουμ καλύτερο του προηγούμενου τους (Rise of Chaos) αλλά κινούμενο σε πολύ ρηχά νερά για τα δεδομένα ενός σχήματος που στη δεύτερή του νιότη σου έχει προσφέρει heavy metal "δώρα" όπως το "Blood of the Nations".

Η πρώτη εντύπωση λένε είναι και η σωστή. Στην περίπτωση της πρώτης μου επαφής με το φρέσκο δίσκο των Γερμανών οπλαρχηγών του pounding metal, ήταν παγίδα. Όταν ακούς με το σωστό τρόπο το 16ο δίσκο του θρυλικού τανκ του τευτονικού metal, τότε σου ξεδιπλώνεται το heavy metal μεγαλείο που τόσο είχε λείψει από τους οπαδούς των Accept στα ‘90s. Το 2010 οι Accept είχαν αποδείξει πως ήταν too mean to die με ένα comeback πιο δυνατό και από αυτό της 'Aντζελα Δημητρίου. Από τότε κυκλοφορούν σαν λυσσασμένοι δίσκους, λες και προσπαθούν να καλύψουν το χαμένο έδαφος παρελθοντικών χρόνων.

Το 2021 δεν έχει βρει τους Accept χωρίς απώλειες. Μια είναι απελπιστικά βασική, ο λόγος για τον Peter Baltes και την μπασάρα του για τον οποίο δεν έχω να πω πολλά. Έχει δηλώσει το βροντερό, σαν τις  μπασογραμμές του, παρόν σε όλες τις μεγάλες στιγμές του συγκροτήματος.

Ως εκ τούτου το γεγονός αυτό δίνει περισσότερες συνθετικές ευθύνες στο μοναδικό μέλος από την παλιά φρουρά (Wolf Hoffman) και τον αμέσως επόμενο "πάλιουρα" από την εποχή του "Blood of the Nations", τον τραγουδιστή Mark Tornillo. Το «αληταριό» από το New Jersey περνάει μια δεύτερη νιότη και παρότι 66αρης (!!!!) κάνει σωστά τη δουλειά του και κάτι παραπάνω. Έτσι όπως πάει θα καταλήξει να τον αγαπάμε ισάξια με τον UDO.   

Σε ένα μουσικό είδος που αρκετοί υποστηρίζουν πως έχει παρακμάσει εδώ και χρόνια, οι δυο τους δε στάθηκαν μόνο στα πόδια τους αλλά τα πήγαν περίφημα. Δεν ήταν εντελώς μονάχοι τους. Τους πλαισίωσε μια ομάδα φρέσκων προσώπων. Οι Christopher Williams (drums),  Uwe Lulis (κιθάρα) μπορεί να είναι από το 2015, όμως έχουν παίξει μόνο στο "Rise of Chaos" του 2017. Τα παπούτσια του αποχωρήσαντα Baltes κλήθηκε να "γεμίσει" ο Martin Motnik, ενώ η έκπληξη γίνεται με την έλευση ενός...τρίτου κιθαρίστα που ακούει στο όνομα Philip Shouse!

Τρεις κιθάρες στους Accept για πρώτη φορά στη μακρόχρονη πορεία τους. Alpha male της γερμανικής αγέλης ένας κιθαρίστας με το όνομα Wolf o οποίος έχει κατανοήσει το ρόλο που κατέχει και έχει ξεπεράσει τον εαυτό του. Ο 61ος Μαϊων γητευτής των Flying V και όχι μόνο, έχει πει ευθέως για τον τίτλο του νέου δίσκου ότι εννοεί τους ίδιους πως είναι "too mean to die". "Είμαστε σαν στρατιώτες του metal. Too mean to die" υπογραμμίζει με την αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου που γνωρίζει πως κρατεί στα χέρια του ένα πολύ άνω του μετρίου αποτέλεσμα.

Βέβαια εγώ τρεις κιθάρες δεν άκουσα στο δίσκο, παρά μόνο στην πανηγυρική έξοδό του. Το ορχηστρικό "Samson and Delilah" μιλάει στην καρδιά του κάθε οπαδού του Ritchie Blackmore όταν αυτός επιλέγει να ανέβει στη μαγική του Fender και να τραβήξει προς Ανατολάς. Θυμίζει έντονα τη σόλο δουλειά που έβγαλε ο Hoffmann το 2019. Τα θεμέλια του βασικού θέματος προέρχονται από τη σύνθεση του Antonín Dvořák με τίτλο "New World Symphony". Το είχαν δανειστεί με θετικό πρόσημο και οι Rhapsody στο δικό τους "The Wizard's Last Rhymes".

Μια ακόμα σύνθεση που απολαμβάνουμε τον οίστρο του Hoffmann είναι και το "Symphony of Pain" που ξεχωρίζει από την πρώτη κιόλας ακρόαση με τα αλά "Metal Heart" τσαλιμάκια. Δεν χαίρουν εξαίρεσης στο συγκεκριμένο κομμάτι αλλά τα πετυχαίνεις συχνά πυκνά στο δίσκο. Τα "No ones Master" και "Not my problem" με την παρόμοια δομή και ρυθμό, τα ταξινομώ στο ίδιο κουτάκι. Ο δίσκος έχει μια ικανοποιητική ποικιλομορφία, έχει όμως και ένα σημαντικό αριθμό από γρήγορα κομμάτια που πνέουν φρέσκο αέρα. Μέρος τους είναι και τα 2/3 των singles που ξαμόλυσαν στην αγορά οι Γερμανοί. Το ομώνυμο και το "Zombie Apocalypse" είναι ο ιδανικότερος τρόπος για να κάνει έναρξη το 2021 μια heavy metal μπάντα στο δίσκο της.

Σαν πρώτο single οι Accept κυκλοφόρησαν το "The Undertaker" ένα τραγούδι που είτε χαμηλά, είτε δυνατά που το άκουσα, με άφησε αδιάφορο. Το βιντεοκλίπ θα μπορούσες να το αποκαλέσεις και υπερπαραγωγή μιας και γυρίστηκε σε δυο τοποθεσίες, σε Πολωνία και Αμερική. Με την ψευδοσκοτεινή ατμόσφαιρά του που σου θυμίζει μια κατωτέρου επιπέδου ρέπλικα του "Heaven is Hell" , σε γυρνάει στο ρώσικο χειμώνα του "Russian Roulette".

Θέλω κάποια στιγμή να μάθω αν o Andy Sneap έχει βοηθήσει τόσο τους Priest όσο και τους Accept στο συνθετικό πεδίο


Πολλές φορές στο δίσκο έπιασα τον εαυτό μου να συλλογίζομαι τον συνειδητό ή ασυνείδητο αναβιωματικό χαρακτήρα του "Too mean to die" που στέκεται σαν ένας φονικός συνδυασμός του "Russian Roulette" και του "Objection Overruled".  Εκείνα τα δυο δισκάκια τα είχα ξεχωρίσει μεταξύ άλλων και για τις δεύτερες φωνές που έκαναν τα ρεφραίν πιο γεμάτα. Εδώ συνεχίζεται αυτό και θα το υποδεχθείς με ζέση σε τραγούδια όπως τα "Zombie Apocalypse",  "Sucks to be you", "Not my problem", ή το πιο χαρντροκίζον "Overnight Sensation".

Παλαιάς κοπής power μπαλάντα χαρακτηρίζεται το αισιόδοξο και λόγω της κατάστασης "The best is yet to come". Νιώθω ότι θα το τραγουδήσεις με το ίδιο πάθος που έχεις κάνει στο παρελθόν με τα "Can't stand the night" ή το πιο αγαπησιάρικο "No time to lose". Αυτή η σύνθεση ήρθε για να μείνει στα live τους, όταν με το καλό αρχίσουν οι μπάντες να πατάνε ξανά σανίδι. Με μια μπύρα στο χέρι θα ήθελα να απολαύσω οπουδήποτε το κουνοκώλικο "Overnight Sensation” που "καρφώνει" τους κάγκουρες και γύπες του instagram και του διαδικτύου.

Σε αυτό το σημείο εντοπίζεται ένα από τα λίγα δυνατά μειονεκτήματα: οι στίχοι. Το να μου μιλάνε οι Accept για την τεχνολογία μου βγάζει αυτό το cringy συναίσθημα όταν σε πιάνει ο 60αρης θειoς σου να σου βγάλει λόγο για τις κεραίες και το 5G. Τίτλοι όπως το "Not my problem" μου φέρνουν πρόσφατες αναμνήσεις του προηγούμενου δίσκου τους και αντίστοιχα παραστρατήματα του τύπου "Koolaid".

Το να αναζητάς την τελειότητα σε ένα heavy metal δίσκο αυτή την εποχή είναι σαν να ψάχνεις βελόνες στα άχυρα με δεμένα μάτια. Εκεί που πιάνουν το συναίσθημα του αψεγάδιαστου οι Accept είναι στην παραγωγή. Λογικό με τον παραγωγό που "έμπλεξαν". Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Andy Sneap ανανέωσε σε υπερθετικό βαθμό τους Judas Priest. Νομίζω του ήταν ευκολάκι να τα καταφέρει και με τους Accept, στεκόμενος σαν  πολύτιμο κομμάτι της νεκρανάστασής τους το 2010. Μετά από τόσα χρόνια έχει μπει περίπου στον αυτόματο πιλότο η διαδικασία της παραγωγής του ήχου. Θέλω κάποια στιγμή να μάθω αν έχει βοηθήσει τόσο τους Priest όσο και τους Accept στο συνθετικό πεδίο.  

Μετά το μουδιασμένο "Rise of Chaos" οι Accept κάνουν πανηγυρική επιστροφή με ένα δίσκο που ανεβάζει στα "κόκκινα" τη θέλησή μας να καμαρώσουμε ξανά τους Γερμανούς και τα αναρίθμητα λίτρα ιδρώτα που χύνουν πάνω στη σκηνή. Σταματάω εδώ γιατί κάθε φορά που το βάζω να κυλήσει, ανεβαίνει ο βαθμός. 

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: Nucler Blast
Genre: Heavy Metal, Power Metal
Παραγωγός: Andy Sneap
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 29/01/2021
Band Links: Accept, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία