Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ΄Ενα μουσικό Back to the Future σε τέσσερις πράξεις

΄Ενα μουσικό Back to the Future σε τέσσερις πράξεις

Πρόλογος:

Μπορείς άραγε να μιλήσεις για ηλεκτρονική μουσική χωρίς να αναφέρεις τους Daft Punk; Οι δύο Γάλλοι που κατάφεραν να ταυτίσουν ένα είδος ομπρέλα με τα ονόματά τους, σήμερα αποφάσισαν να δώσουν ένα αξιοπρεπέστατο τέλος σε ένα κεφάλαιο της ζωής τους που έγραψε ιστορία. Το γράφω γεμάτη συγκίνηση.

Οι κατά κόσμον Guy Manuel de Homem -Christo (άντε πες το αυτό όταν συστήνεσαι) και Thomas Bangalter, πάντα μέσα στα iconic κράνη τους, έκαναν το ξεκίνημα τους σε κάποιο party στη Eurodisney το Παρισιού (!) με κάποια πρώτα demo που ηχογράφησαν. Μάλιστα, χωρίς να έχουν σκοπό να τα κυκλοφορήσουν. Γρήγορα, η μίξη σε ηλεκτρονικό outcome μουσικών rock, funk rock και disco όχι μόνο ήταν πρωτότυπη, αλλά ενθουσίασε το κοινό της χορευτικής μουσικής. Πλέον μιλάμε ίσως για το μεγαλύτερο σχήμα της σκηνής.

Θα μου επιτρέψετε όμως, να πω την ιστορία των Daft Punk με ένα δικό μου χρονολόγιο, με τη σειρά που τους γνώρισα εγώ και όχι με τη γραμμικά δική τους ιστορία.

Πράξη πρώτη: The discovery of Discovery.

Χρονολογία, 2001, 2, ίσως και 3. Η μικρή Ειρήνη πηγαίνει ακόμη δημοτικό αλλά έχει ξεκινήσει να ακούει μουσική, και να παρακολουθεί κανένα video clip στα γνωστά τότε κανάλια της εποχής. Πετυχαίνει που λες, ένα πολύ ενδιαφέρον video με cartoon (δεν είχα φυσικά ιδέα τότε ότι τα ιαπωνικά cartoons είχαν ολόδική τους ονομασία) κι ένα απίστευτα κολλητικό τραγούδι που φυσικά δεν καταλάβαινα τι έλεγε.

Ήταν προφανώς, το One More Time και το πρώτο κομμάτι του Interstella5555. Χρόνια αργότερα που αποκτώ μια περισσότερο ολοκληρωμένη εικόνα για τους Daft Punk (να ναι καλά το ιντερνέτ και το limewire – το τελευταίο μάλλον όχι και τόσο), ακούω στην ολότητα του το Discovery, τον δεύτερο δίσκο των Daft Punk. Αυτό το μνημείο ηλεκτρονικής μουσικής με έντονα τα στοιχεία του synthwave και της disco, είναι ένα ασταμάτητο χορευτικό πανηγύρι. Για να το συνοδεύσει, σκηνοθετείται και η animated ταινία Interstella5555, η ιστορία ενός συγκροτήματος που απαγάγεται από περίεργους, καθόλου γήινους τύπους, και αφηγητής της ιστορίας τους είναι αποκλειστικά το Discovery των Daft Punk. Δεν υπάρχουν άλλοι ήχοι ή διάλογοι στην ταινία, ενώ τα χρώματα και η αισθητική της είναι νομίζω συνυφασμένα με τη φουτουριστική πνοή που δίνουν στα πάντα οι Daft Punk.

Το Discovery είναι από αυτούς τους δίσκους που χωρίς καμία υπερβολή, αποτελείται από δεκατέσσερα σκληρά χιτάκια, και όποιος αντέχει να ακούσει έστω και μισό χωρίς να σηκωθεί να χορέψει, δεν είναι καθόλου φίλος μου. Μάλιστα, τα One More Time, Aerodynamic και Harder, Better, Faster, Stronger ανήκουν σε αυτή την κατηγορία κομματιών που ξέρουν όλοι, ακόμη κι αν δεν αναγνωρίζουν ακριβώς τίτλο ή καλλιτέχνη, αλλά κάπου έχουν ακούσει τη βασική μελωδία. Συνεχίζοντας να μην υπερβάλλω καθόλου, πιστεύω ότι δικαιωματικά του ανήκει μια θέση τουλάχιστον στους 100 επιδραστικότερους δίσκους της σύγχρονης μουσικής.

Παράλληλα, οι Daft Punk κατακτούν τις ζωντανές μουσικές σκηνές ανά την υφήλιο, αφού τα ζωντανά τους set είναι μια πανδαισία φωταγωγίας και beat, εμπειρία αξέχαστη για όποιον την έχει ζήσει, σύμφωνα με μαρτυρίες.

Πράξη δεύτερη: Random Access Memories – εκείνο το καλοκαίρι στην Αντίπαρο.

Αφού καταφέραμε να χάσουμε ένα πλοίο, να βρούμε κάπως ανταπόκριση μέσω Πάρου, να μείνουμε σε μια άλλη σκηνή στο camping γιατί ήταν θεοσκότεινα για να τοποθετήσουμε τη δική μας, τελικά εγώ και η κολλητή μου φτάνουμε το καλοκαίρι του 2013 αλώβητες σε αυτό το μικρό στο μάτι μα μεγάλο στις αναμνήσεις νησάκι.

Μετά από έναν αρκετά ερωτοχτυπημένο τουρίστα, οχτώ νέους φίλους από το πουθενά, τη φράση ΞΑΝΑ ΔΕΚΑΕΝΝΙΑ και μια μπαντάνα να στοιχειώνει τα όνειρά μας, και διάφορες άλλες μετεφηβικές άβολες αναμνήσεις, η βραδιά πάντα κατέληγε στο LaLuna (όσοι ξέρετε, ξέρετε), να παίζει ΙΣΑ ΜΕ ΠΕΝΗΝΤΑ ΦΟΡΕΣ το Get Lucky των Daft Punk σε συνεργασία με τον Pharell Williams. Βλέπεις, εκείνη τη χρονιά, το συγκεκριμένο κομμάτι είχε τρυπώσει κυριολεκτικά οπουδήποτε υπήρχε ηχείο και δεν άφηνε κανέναν ασυγκίνητο. Μαζί του και η τέταρτη (και τελευταία απ’ ότι φαίνεται) κυκλοφορία των Daft Punk με τίτλο Random Access Memories. Το συγκρότημα μετά από περισσότερο από μία δεκαετία που εκτοξεύθηκε στην κορυφή του είδους του, επέστρεψε δυναμικά για να τελειώσει αυτό που άρχισε. Τώρα πια τους γνωρίζουν, μη ειρωνικά και οι πέτρες.

Φυσικά το Random Access Memories για τους γνώστες δεν περιέχει μόνο το Get Lucky, αλλά και διάφορες άλλες κομματάρες που χιλιομιξαρίστηκαν, όπως το Giorgio by Moroder, Lose Yourself To Dance, Fragments of Time, Doin’ it Right κτλ. Στα του μιξινγκ όμως, θα επιστρέψουμε σε λίγο. Προς το παρόν δώστε μου αυτή τη γραμμή ώστε να αφιερώσω αυτό το κείμενο στην καλύτερη χορεύτρια που ξέρω.

Πράξη τρίτη: Εργασία για το σπίτι – Τι άλλο έχουν κάνει αυτοί οι Daft Punk;

Παρόλο λοιπόν που γνώριζα τους Daft Punk ψιλοπαράλληλα με όλη την καριέρα τους, δε τους παρακολουθούσα στενά, έχοντας την ανάγκη να είμαι πολύ σκληρός μεταλλάς εκείνη την περίοδο. Όταν τα ξεπέρασα αυτά ωστόσο, ήταν και στην άνοδό του το retrowave τότε βλέπεις, τους ανακάλυψα πραγματικά και τους έδωσα την ψυχή μου.

Ο πρώτος δίσκος των Daft Punk όπως ίσως θυμάσαι από την αρχή του κειμένου, κυκλοφόρησε λίγο τυχαία καθώς το δίδυμο δε σκόπευε να κυκλοφορήσει κάτι. Αγαπήθηκαν όμως τόσο πολύ στα πάρτυ που έπαιζαν στο ξεκίνημα τους, που μάλλον το Homework ήρθε φυσικά. Τέλη 90s και φυσικά η εποχή του απόγειου της rave κουλτούρας, το μόνο πράγμα που μπορούσε κανείς να σκεφτεί ως πιο χορευτικό από τη rave, ήταν η disco. Και α στο καλό, αυτοί οι δύο ήρθαν και τα συνδύασαν, ανεβάζοντας τη γαλλική house μουσική τότε στην κορυφή του κόσμου.

Το Homework είναι ένας δίσκος σκληρός σε σύγκριση με την μετέπειτα δουλειά των Daft Punk, το μπάσο του βαράει σαν ρόπαλο και η μελωδία δεν υπάρχει στην έκταση που υπάρχει για παράδειγμα στο Discovery. Ήταν όμως ακριβώς αυτό που χρειάστηκε σα βάση για να έρθουν τα υπόλοιπα. Παράλληλα, άφησε στη συλλογική μνήμη κομμάτια όπως το Da Funk και Around the World. Προσωπικά αγαπημένα τα Phoenix και Indo Silver Club, που πραγματικά αμφιβάλλω για την πιθανότητα του να υπήρχε house σκηνή σήμερα χωρίς αυτά. Τέλος θα το ξαναπω, το μπάσο σε αυτό το δίσκο, είναι μάλλον από τον ίδιο πλανήτη από τον οποίο ήρθαν τέσσερα χρόνια αργότερα οι Interstella5555.

Επίσης στη λίστα τους συγκαταλέγεται και η τρίτη τους full length κυκλοφορία τους και ίσως η λιγότερο επιτυχημένη – μα όχι λιγότερο σημαντική -, Human After All. Ο συγκεκριμένος δίσκος απείχε πολύ από ότι είχαν κάνει προηγουμένως, καθώς ακολούθησε τον minimal ηλεκτρονικό ήχο, ενώ ενσωμάτωσε και αρκετά στοιχεία από τη rock μουσική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του παντρέματος είναι το Robot Rock, άλλη μια περίπτωση που κάπου το έχεις ακούσει αυτό αλλά δε ξέρεις τι ακριβώς είναι ακόμη κι αν δεν έχεις καμία επαφή με την ηλεκτρονική μουσική.

Σημαντικά κομμάτια της κυκλοφορίας επίσης και τα The Prime Time of Your Life, The Brainwasher, Television Rules The Nation και Technologic. Βασικά η σχέση μου με τη rock μουσική ίσως και να με κάνει να μου αρέσει στα κρυφά λίγο παραπάνω το Human After All, αν και άντε να διαλέξεις από τέσσερα διαμάντια. Καλύτερα φόρα τα όλα και βγες έξω κι ας σε πούνε υπερβολικό.

Πράξη τέταρτη: Lives, Remixes and TRON

'Iσως όταν γράφω ότι η house οφείλει τη μέχρι τώρα ύπαρξή της στους Daft Punk να εννοώ ότι μάλλον το 1/3 της μουσικής αυτής να είναι remix σε κομμάτια τους. Επειδή είναι κάτι για το οποίο δεν έχω κάνει έρευνα για να το παραθέσω ως δεδομένο, ας πούμε ότι λέω μεγάλα λόγια χάριν υπερβολής. Ωστόσο και μόνο από το γεγονός ότι για κάθε κυκλοφορία τους υπάρχει και μία παράλληλη με δυνατά remixes των κομματιών τους από άλλους καλλιτέχνες ή από τους ίδιους, μαρτυρά πάρα πολλά. Ο ρεμιξαρισμένος κόσμος που χτίστηκε πάνω στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα που φέρουν την original υπογραφή των Daft Punk είναι εκεί για να τον ανακαλύψεις, θαρρώ πως κι εγώ δεν τον γνωρίζω ολόκληρο. Θαρρώ επίσης, πως ποτέ δε θα σταματήσει να επεκτείνεται.

'Aλλο ένα θέμα στο οποίο έχει επίσης ήδη γίνει αναφορά αλλά θα μείνουμε για λίγο – ελάχιστα ακόμη, είναι τα live shows αυτού του διδύμου που ήρθε με ταχύτητα από κάποια cyberpunk φουτουριστική κόλαση. Κι επειδή μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, δε θέλω να πω πάρα πολλά. Δείτε απλά αυτό. Εγώ θα βάλω μόνο έναν τίτλο. “Αν ο φόβος πως τα AI θα αναπτύξουν ελεύθερη βούληση είχε πρόσωπο, θα ήταν αυτό”:

 

Οι Daft Punk όμως όπως ήδη νομίζω καταθέσαμε εγγράφως, έχουν και μια αγάπη για την κινηματογραφικη τέχνη. Δείχνοντας την βαθειά αγάπη τους για τα φουτουριστικά 80s/90s anime με τη δημιουργία του Interstella5555, το οποίο ήταν εμφανέστατα επιρρεασμένο από τίτλους όπως τα Akira, Ghost in the Cell, Cowboy Bebop, Astro Boy, Space Pirate Captain Harlock και άλλα, φάνηκε απόλυτα φυσιολογικό όταν τους ζητήθηκε να γράψουν το soundtrack για το sequel του Tron – TRON: Legacy, του 2010.

Με διαφορά η πιο ατμοσφαιρική δουλειά των Daft Punk, η ομώνυμη της ταινίας μουσική κυκλοφορία καταφέρνει να αποδώσει στο μέγιστο την αγχωτική απεραντοσύνη αλλά και την ένταση αυτής της αχανούς και θολής ιδέας που έχουμε για οτιδήποτε περιβάλλει τον πλανήτη μας και πως μπορούμε αυτό να το προσεγγίσουμε. Με τη μορφή συμφωνικής μινιατούρας, τα κομμάτια είναι ολιγόλεπτα και χρησιμοποιούν τόσο samples από όργανα ορχήστρας, όσο και ηλεκτρονικά beats που θαρρείς ότι αποτέλεσαν τη βασική έμπνευση για όλη τη δουλειά του Perturbator. 'Aσχετο, αλλά προσγειωθήκαμε στον 'Aρη, διάολε, και ακούγοντας το The Grid θεώρησα κάπως σημαντικό να το εντάξω σε αυτό το κείμενο.

Επίλογος – έτσι το είπαν κι αυτοί.

Σε δημοσίευση προ λίγων ωρών, οι Daft Punk κοινοποίησαν ένα video όπου εξηγούν ότι το τέλος τους έχει φτάσει κι έτσι μια έκρηξη τους παίρνει για πάντα μαζί της στο διάστημα. Η ύλη βέβαια μην ξεχνάμε πως δεν καταστρέφεται, αλλά αλλάζει δομή μέχρι να ξαναγεννηθεί σε κάτι νέο. Αντίστοιχα και η κληρονομιά των Daft Punk, περιμένει εκεί να χρησιμοποιηθεί ξανά και ξανά, για τη δημιουργία κάποιας νέας σύνθεσης.

Οι Daft Punk έφυγαν με το κυριολεκτικά μεγάλο ΜΠΑΜ που τους αναλογούσε. Δεν ξέρω τι θα συμβεί, αν συμβεί κάτι, στο μέλλον με τους δύο μουσικούς και τις καριέρες τους, αλλά θέλω να ονειρεύομαι μετά από καιρό – καθώς δεν τους έχουν πάρει και τα χρόνια – ένα απρόσμενο, καταιγιστικό reunion live set που θα μείνει στην ιστορία και ο κύκλος να κλείσει μια και καλή εκεί. Είτε συμβεί αυτό ποτέ είτε όχι, εξαιτίας των Daft Punk ξεκίνησα να χορεύω, και αυτό είναι κάπως μεγάλο πράγμα.

Τελευταία