I Care A Lot - Κριτική

I Care A Lot λοιπόν. Μια ταινία που μόλις μπήκα στο Netflix πριν από δυόμιση ώρες μου τράβηξε την προσοχή, πήρα το οκ να γράψω αυτή την κριτική και μόλις τελείωσε τη γράφω. Όχι γιατί με έχει συνεπάρει το μεγαλείο της αλλά γιατί με τσάντισε τόσο πολύ. Δεν το παθαίνω συχνά. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι μία κακή ταινία. Είναι μια καλοφτιαγμένη ταινία αλλά λόγω της παρουσίασης της, ιδεολογικά επικίνδυνη κι αναρωτιέμαι πραγματικά ποιο θα είναι το κοινό της από ‘δω και πέρα. Ήμουν πολύ θετικά προδιατεθειμένος πριν ξεκινήσει η ταινία. Είδα την αγαπημένη μου Rosamund Pike να παίζει άλλη μια αδίστακτη γυναίκα. Δυστυχώς η απογοήτευση μου μεγάλη κι αυτή ακριβώς την απογοήτευση θα αναλύσω στις επόμενες περίπου εφτακόσιες λέξεις.

Η ταινία ξεκινά και μας συστήνει την Marla Grayson (Rosamund Pike), η οποία μαζί με την ερωμένη της Fran (Eiza Gonzalez) διοικούν μια πολύ επιτυχημένη εταιρία νομικών φυλάκων. Αδίστακτοι γύπες που παίρνουν την προφύλαξη ηλικιωμένων ατόμων και κάθε έλεγχο στη ζωή τους και τους απομυζούν κάθε περιουσιακό στοιχείο. Οι δουλειές πάνε πρίμα μέχρι που θα συναντήσουν το μεγαλύτερο λαβράκι της καριέρας τους (χρησιμοποιούν τον όρο cherry), την Jennifer Peterson (Dianne Wiest) μια πλούσια υπερήλικη αλλά τα πράματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Πίσω της κρύβεται ο γιόκας Roman Luynov (Peter Dinklage) και η Ρωσική μαφία. Όπως καταλαβαίνετε - αν δείτε και το trailer - ξεκινάει ένα rollercoaster με πολλές στροφές και ανατροπές. Όμως τι θέλει να πει ο "ποιητής"; Λίγα, ανούσια, με χοντροκομμένο τρόπο και πάρα πολλά σεναριακά κλισέ που μπορεί κανείς να δει από χιλιόμετρο σε μία ιστορία που καταλήγει μη ρεαλιστική και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά όπως και οι χαρακτήρες της.

Ας ξεκινήσω με τα καλά όμως. Είναι μία καλοφτιαγμένη ταινία όπως προείπα. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος J. Blakeson είχε μόλις δύο μεγάλου μήκους σκηνοθετικές δουλειές στο βιογραφικό του πριν τον «τσιμπήσει» το Netflix και η Amazon. Κάτι θα είδε κοτζάμ Amazon και ναι, η ταινία είναι πολύ όμορφη κι ο πιτσιρικάς κάνει το κομμάτι του οπτικοακουστικά και ερμηνευτικά, αλλά δεν μπορεί παρά να μου θυμίσει το γνωμικό του τεράστιου Sidney Lumet "Oι σκηνοθέτες που δεν υπηρετούν το σενάριο τους με τη σκηνοθεσία τους είναι decorators και όχι directors".

Ενώ η ταινία έχει υπέροχους φαντεζί φωτισμούς και πλάνα, μια ακόμα καλύτερη μουσική και την τεράστια Rosamund Pike στην ίσως δεύτερη καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της αλλά και το υπόλοιπο καστ να ακολουθεί εξίσου καλά, επί της ουσίας φτάνει μέχρι εκεί. Γιατί έχουμε μια άστοχη ιδεολογική τοποθέτηση και μια τονική ανωμαλία, έναν συγκερασμό ετερόκλητων στοιχείων στην και-καλά υπηρεσία του φεμινισμού και του queerness. Η ταινία προσπαθεί να κάνει δέκα πράγματα ταυτόχρονα και καταλήγει να είναι απλά μια πολύ επιφανειακή κοινωνική ταινία.

Γιατί ναι, η ταινία θέλει να σου πει ότι woman good, lesbian good (ή τουλάχιστον lesser evil), man bad κι αυτό λέγεται στη μούρη μας από πολύ προφανείς ατάκες αντί να μας το δείξει. Στην πραγματικότητα το μόνο που έχει να πει η ταινία είναι ότι το χρήμα είναι πάνω απ’ όλα στην κοινωνία μας, πολύ τετριμμένα και μας το ‘χουν πει άλλοι καλύτερα. Όταν κάνεις μία «on the nose» προσπάθεια να βάλεις φεμινιστικά και queer στοιχεία στους ψυχοπαθείς πρωταγωνιστές σου - που στην πραγματικότητα είναι απλά όρνεα που τρώνε τα τελευταία χρόνια της ζωής τόσων αθώων ανθρώπων - έχεις προδώσει και καπηλευτεί την κοινωνική επανάσταση που τελείται παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια, με τρόπο που μόνο ένας κολοσσός όπως η Amazon θα μπορούσε.

Ένα αντίστοιχο πορτραίτο ψυχοπαθή ήταν και το Nightcrawler του Dan Gilroy (ο οποίος βρήκε επίσης στέγη στο Netflix με το πολύ πιο τολμηρό Velvet Buzzsaw) αλλά ο Dan είχε τα κότσια να θέσει το ζήτημα με στεγνό τρόπο, γροθιά στο στομάχι, και να αναδείξει την βαθιά σκοτεινιά της κοινωνικής του διάστασης. Εδώ ο σκηνοθέτης με κάθε πολύχρωμη και κουλ επιλογή του κρώζει να τον προσέξουμε και απλά διασκεδάζει πάρα πολύ. Ας είμαστε λίγο σοβαροί κύριοι. Δεν θεωρώ ότι τιμάει το queerness και τον φεμινισμό η ταινία, ούτε στο ελάχιστο. Η σκηνή στην οποία η Jennifer έχει χάσει το μυαλό της από τα πολλά χάπια που της δίνουν μέσα στη μονάδα φροντίδας με εξόργισε σε βαθμό που ήθελα να σπάσω την οθόνη μου.

Η καλύτερη ερμηνεία της Pike είχε έρθει στο Gone Girl του Fincher, άλλο ένα κατά τόνους πιο συγκλονιστικό πορτραίτο ψυχοπαθούς γυναίκας. Μπορώ να πω ότι στο Gone Girl στήριζα πολύ περισσότερο την ακραιφνώς πιο ψυχοπαθή και λιγότερο κοινωνικά αποδεκτή Pike κι αυτό είναι το γνώρισμα ενός μεγάλου σκηνοθέτη κι όχι ενός πιτσιρικά "social justice warrior" που ευλογήθηκε από τους θεούς της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο οποίος προσπαθεί εμφανώς να μας κάνει πάρουμε το μέρος των γυναικών κατά τη διάρκεια της ταινίας για να μας τη φέρει στο "too little too late" τέλος αφού μας έχει βασανίσει για μιάμιση ώρα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και νομίζω ότι εξηγήθηκα επαρκώς. Ένα αστέρι για την Pike, ένα για την κατασκευή κι επειδή περνάει εύκολα η ώρα. Καλή τύχη στους πολλούς που θα δουν την ταινία πέραν από τις χιλιάδες που την έχουν δει ήδη, καθώς αυτή τη στιγμή είναι πρώτη στην Ελλάδα στο Netflix. I Care A Lot too, για να το άφηνα να περάσει όλο αυτό χωρίς αντίλογο. Ίσως απλά πρέπει να δω το Promising Young Woman επιτέλους…

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμο
Σκηνοθεσία:
J Blakeson
Πρωταγωνιστούν: Rosamund Pike, Peter Dinklage, Eiza González
Διάρκεια: 118'

Τελευταία