Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΑγγίζοντας τη φλόγα

Αγγίζοντας τη φλόγα

Όλες οι ξακουστές μπάντες έχουν τη χρυσή τους περίοδο. Είναι αυτή που τις έκανε και ξακουστές εξάλλου. Εν προκειμένω οι In Flames πέρασαν μια τέτοια φάση που ήταν κυριολεκτικά, in flames. Ήταν "on fire my man" όπως αξέχαστα έχει απευθυνθεί ο μέγιστος Ιωάννου στον J.C. Caroll. Η χρυσή περίοδος των In Flames διήρκεσε πολλά χρόνια και ακόμα περισσότερα άλμπουμ. Πότε ξεκίνησε όμως; Νομίζω κάθε μεταλλάς που τιμούσε τη μουσική στη δεκαετία του '90 γνωρίζει άπταιστα πότε είχαμε αυτή την αφετηρία προς τα αστέρια για τους Σουηδούς.    

Ήταν το 1995 όταν καταφθάνει στη μπάντα ο ντράμερ Bjorn Gelotte και με μεταγραφή αεροδρομίου από τους Dark Tranquillity ο Anders Friden στον ιδιότροπα δύσκολο ρόλο των φωνητικών. Ένα χρόνο πριν οι In Flames έχουν προχωρήσει στην κυκλοφορία του ελπιδοφόρου "Lunar Strain", το οποίο αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Την τριάδα την έχει βοηθήσει πίσω από το μικρόφωνο, ποιός άλλος από τον Mikael Stanne. Η μοίρα θέλει την ίδια χρονιά που ο Friden πηγαίνει στους In Flames, ο ίδιος να κάνει την αντίθετη διαδρομή και να γίνεται τελικά ο "ισόβιος" φρόντμαν των απέναντι, δηλαδή των Dark Tranquility.  

Ξανά πίσω με ορθοπεταλιές στους In Flames και στην προετοιμασία για το κρίσιμο δεύτερο άλμπουμ. Είναι ένας άγραφος κανόνας ο διάδοχος του παρθενικού δίσκου μιας μπάντας με συμβόλαιο, να θεωρείται πιο αποφασιστικής σημασίας.  Όμως τα παλικάρια από το Γκέτεμποργκ ήταν πανέτοιμα.

 "Όταν μπήκαμε στο στούντιο για το The Jester Race, ήμασταν έτοιμοι και όλα έγιναν όπως τα περιμέναμε" είχε πει σε μια συνέντευξή του το 1997 ο συνθέτης που πιστώθηκε τα περισσότερα credit για τον διάδοχο του "Lunar Strain". O λόγος γίνεται για τον Jesper Strömblad που το 2010 τον είδαμε να θέτει τον εαυτόν του εκτός μπάντας. Όμως στις πιο κρίσιμες ημέρες του σχήματος από το Γκέτεμποργκ ήταν η πιο βασική "φωνή" συνθετικά.  Από ένα σημείο και μετά του έβγαινε και πιο εύκολα όπως και των υπόλοιπων μελών διότι "δέσαμε σα μπάντα αυτά τα δυο τελευταία χρόνια που δουλεύουμε μαζί ('95-'97). Μέχρι πριν κάτι χρόνια δουλεύαμε στις ηχογραφήσεις με μουσικούς από το στούντιο να είναι παρόντες" αναγνώρισε με αυτοπεποίθηση τότε ο Strömblad.

Το αποτέλεσμα που ηχογραφήθηκε ήταν το "The Jester Race". Κυκλοφόρησε στις 20 Φεβρουαρίου του 1996, 25 ολόκληρα χρόνια πριν.

We are In Flames, towards the dead archaic heavens 


Να γίνω λίγο γραφικούλης, τόσο δα; Θα γίνω. Το "The Jester Race" δαφνοστεφανωμένο καταλαμβάνει μια θέση στην Αγία Τριάδα του μελωδικού Death Metal. Αν το "Wolverine Blues" των Entombed έσπειρε το γόνο του rock & roll στο Death τότε ο δεύτερος δίσκος των In Flames κουβάλησε το λυρισμό σε εχθρικά brutal εδάφη και με απόλυτη επιτυχία. Έκανε ένα αρκετά σκληρό μουσικό ιδίωμα προσιτό και προσβάσιμο. Οι μελωδικές κιθάρες φέρνουν Iron Maiden μνήμες κάνοντας μέχρι και μεταλλάδες παλαιάς κοπής και με πιο "δυσκοίλιο" αυτί, να σηκώσουν το μακρύ μαλλί τους για να αφουγκραστούν. Να μη μιλήσω για τα ξεχωριστά arpeggio.

Όταν ο βασικός σου συνθέτης είναι ο κιθαρίστας τότε οι πιθανότητες να ακούσεις ένα guitar oriented δίσκο, είναι μπόλικες. Δε λέω, στο "The Jester Race" όλοι έχουν πιάσει το ταβάνι τους με βάση τις τότε δυνατότητές τους. Το συστατικό που ξεχωρίζεις με την πρώτη ανάσα είναι το έργο που έχουν διατελέσει τα μέλη στις κιθάρες. Τρεις παρακαλώ, με το drummer (Galotte) να δίνει ένα σημαντικό χεράκι. Ο ίδιος από το "Colony" και μετά θα αναλάμβανε σημαντικό ρόλο στις εξάχορδες.

Ενώ αναρωτιέμαι πόσο ταλέντα είναι αυτοί οι Σουηδοί στη μουσική, συνεχίζω την θριαμβολογία μου για τις κιθάρες του "The Jester Race".  Το άλμπουμ δεν περιέχει σόλο και το πιο κοντινό σε προσπάθεια για να σολάρουν είναι η κιθαριστική παραζάλη που σου φέρνει η guest κιθάρα του Fredrik Johansson στο "December Flower". Βρίσκεσαι σε μια διαρκή κατάσταση αφωνίας με τις ιδέες που μετουσιώνονται σε κιθαριστικές νότες.

Τα μέλη που ασχολήθηκαν με τις κιθάρες δεν αρνήθηκαν τον κατά κάποιο τρόπο pop εαυτό τους, έχοντας μελετήσει και πιο παραδοσιακές μουσικές φόρμες. Folk traditional μελωδίες περασμένες μέσα από το distortion, ξεχωρίζουν με ευκολία σε τραγούδια όπως το "Moonshield" ή το bonus "Gyroscope" για όποιον έχει την έκδοση του 2002.

"Δεν αλλάξαμε κατ' επίτηδες το στυλ μας στο The Jester Race. Κουρδίσαμε χαμηλά διότι πιστεύαμε πως αυτό θα αναδείξει τις μελωδίες. Στοχεύαμε να βρούμε ένα καλό συνδυασμό ανάμεσα στο brutal και τη μελωδία. Νομίζω τον βρήκαμε" είχε σχολιάσει λίγο μετά το "The Jester Race" ο Strömblad, έχοντας παραδεχθεί το άνοιγμα του μουσικού τους ορίζοντα: "Παλιότερα σκεφτόμουν ένα riff και έλεγα πως αυτό δεν είναι In Flames και πως δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Πλέον δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Προσπαθούμε να βάλουμε τα πάντα στον ήχο μας και είμαστε πιο ανοιχτόμυαλοι από ποτέ".

Ο όρος ανοιχτόμυαλος είναι εύκολα παρεξηγήσιμος. Ευτυχώς τότε αγκαλιάστηκε από ένα ευρύ κοινό, όπως τα πλήκτρα και το βιολί που πρόσθεσαν οι Σουηδοί στο ήδη κοχλάζον καζάνι.  Το είχε δηλώσει και ο κιθαρίστας των In Flames πίσω στο 1997: "Δε φοβόμαστε να κάνουμε τέτοιες προσθήκες. Για εμάς η χρήση τους είναι το ιδανικό συμπλήρωμα. Αν ήταν μόνο κιθάρες τότε θα είχαμε ένα βαρετό αποτέλεσμα. Αυτό δε σημαίνει ότι θέλουμε να το παρακάνουμε. Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι θα χρησιμοποιήσεις τις σωστές ποσότητες. Γενικά αυτή η εξέλιξη μόνο θετική ήταν για το συγκρότημα".

Ακούς βιολιά, πλήκτρα, μελωδίες στην κιθάρα και ακόμα αναρωτιέσαι για το αν μιλάμε τόση ώρα για Death Metal δίσκο. Το "The Jester Race" περιέχει αρκετή ωμότητα και άφθονη death metal δοσολογία μέσα στην ισορροπία που το διακατέχει. Να πιάσω το πεσιμιστικά οικολογικό "Graveland" που δεν έχει ίχνος χαρούμενης μελωδίας μέσα; Ή το "Lord Hypnos" που μόνο ύπνος δεν είναι. Στο "December Flower" νιώθεις ένα είδος κάθαρσης, ενώ στο   "Artifacts of the Black Rain" ο Friden επισκιάζει ακόμα και την εξαίσια απόδοση στις κιθάρες.

Και εδώ θα κάνω μια στάση για να εκφράσω τη μοναδική ένσταση που έχω. Ο αδύναμος κρίκος αυτού του άρτιου μουσικά δίσκου ίσως είναι και ο τραγουδιστής του. To peak του ο Anders ίσως να το έπιασε στο "Clayman" από άποψη απόδοσης και τεχνικής. Εδώ είναι προφανώς πιο άτεχνος και με ατέλειες. Σφύζει από συναίσθημα, του το δίνω αυτό. Ακούμε ίσως τον πιο ψυχωμένο Anders σε In Flames δίσκο.

Ανακεφαλαιώνοντας, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα από τα πρώτα κεφάλαια της Καινής Διαθήκης του μελωδικού ήχου του Γκέτεμποργκ. Οι In Flames με το "The Jester Race" έκαναν ένα γιγάντιο βήμα πρώτα για να ξεχωρίσουν από την υπόλοιπη μάζα και εν συνεχεία για να καταξιωθούν. Σε ένα τόσο πολυποίκιλο δίσκο όλα τα στοιχεία βγαίνουν μπροστά για να ξεχωρίσουν, εκπέμποντας μια ισχυρή ακτινοβολία. Κανείς δε ξέρει και δε θέλει να ξέρει την έκβαση που θα είχε πάρει ο extreme ήχος στο metal αν οι In Flames δεν είχαν "αναβλύσει" από τις φλέβες της έμπνευσης το "The Jester Race".

ΥΓ. Γνωρίζατε πως το αυθεντικό logo των In Flames έχει σχεδιαστεί από τον κιθαρίστα τους Glenn Ljungström;

ΥΓ1. Μια ρητορική ερώτηση: Υπήρχε καλύτερη διαφήμιση από τον ήχο του "The Jester Race" για τα ξακουστά πλέον στούντιο Fredman;

ΥΓ2.  Ιδέα μου είναι ή το "Lunar Strain" θα μπορούσε να φέρει και το όνομα των Dark Tranquility πάνω; 

Τελευταία