Epica - Ωmega

Έπειτα από 5 ολόκληρα χρόνια οι Epica επιστρέφουν με τη νέα τους δισκογραφική δουλειά την οποία ονόμασαν Omega. Αν και ο δίσκος επρόκειτο να κυκλοφορήσει το 2020, η δεσποινίς ‘Ρόνα έβαλε φρένο στην παραγωγή -π’ ανάθεμά την. Το θέμα του δίσκου, όπως πολύ συχνά συμβαίνει με την εν λόγω μπάντα, αντλείται από την θρησκεία και τη φιλοσοφία. Το σημείο ωμέγα αφορά την πεποίθηση ότι το σύμπαν και η ανθρωπότητα κινείται με σταθερά και σίγουρα βήματα στην τελική, απόλυτη ενοποίηση. 

Το Omega δομείται από 12 κομμάτια και διαρκεί 70 περίπου λεπτά. Η Deluxe έκδοση περιέχει και μερικές acoustic εκδοχές των κομματιών του δίσκου. Στα φωνητικά κάνουν την εμφάνισή τους, πέραν από παιδικές χορωδίες και χορωδίες ενηλίκων, η Marcela Bovio (ex-Stream of Passion), η Vicky Psarakis (The Agonist) και ο Zaher Zorgati (Myrath). Το Omega δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μια δισκογραφική έκπληξη. Όλα τα κομμάτια είναι καλογραμμένα και προσεγμένα στις λεπτομέρειες, αλλά οι Epica μας έχουν συνηθίσει εδώ και χρόνια στην πολύ μεθοδική σύνθεση των δίσκων τους. 

Το Omega, ξεκινάει κατά παράδοση με ένα ορχηστρικό κομμάτι ("Alpha – Anteludium"), το οποίο σε παρασέρνει σαν θέμα στο "Abyss of Time – Countdown to Singularity", όπου μέσω της στιχομυθίας ανάμεσα στη Simone και τον Mark θέτει τα θεμέλια της ιδέα του σημείου ωμέγα, ξεκινώντας από την αρχή: από το κενό. Το "Freedom – The Wolves Within", αφορά την γνωστή ιστορία, σύμφωνα με την οποία μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχουν δύο λύκοι (καλό-κακό) και ανάλογα με το ποιο από τα δύο ζώα επιλέγεις να ταΐσεις, θα διαμορφωθεί και ο δρόμος που θα πάρεις. 

Το "Rivers" είναι η μπαλάντα του δίσκου που ακολουθεί το κλασικό πρότυπο πάνω στο οποίο έχουν συντεθεί και παρελθόντα κομμάτια των Epica (π.χ. Tides of Time), με την ιδέα του νερού και της παλίρροιας που λειτουργούν ταυτόχρονα ως εξαγνιστικά στοιχεία και ως ο εχθρός που πρέπει να καταπολεμάς καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Το φρέσκο στοιχείο στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι η προσθήκη μιας παιδικής χορωδίας στα backing vocals. Το "Kingdom of Heaven, part III – The Antediluvian Universe" ξέρεις εξ αρχής ότι θα είναι ένα από τα πιο σπουδαία κομμάτια του δίσκου, κι αυτό γιατί ανήκει σε μία συλλογή θεμάτων που η μπάντα εξερευνά εδώ και μιάμιση δεκαετία. Χωρίς καν να δεις τον τίτλο, καταλαβαίνεις ποιοι είναι οι συγγενείς της εν λόγω σύνθεσης. 'Aψογα ερμηνευμένο και γενικότερα πολύ εντυπωσιακό ως σύνθεση, αποτελεί την πεμπτουσία της prog. Το λαμπρότερο διαμάντι του δίσκου, έχει τοποθετηθεί στο τέλος του, για να σε εξαναγκάσει με τη θέρμη του να βάλεις όλο το δίσκο από την αρχή (λες και γίνεται να ακούσεις δίσκο των Epica μόνο μια φορά). Το "Omega - Sovereign of the Sun Spheres" είναι το τελικό σκαλοπάτι και το κομμάτι που απογειώνει μια ήδη άψογη δουλειά, ενώ συνοψίζει και την ιδέα του Mark Jansen, πάνω στην οποία στηρίχθηκε το όλο εγχείρημα. Το τελικό κρεσέντο έρχεται καλπάζοντας και αβίαστα και σε αφήνει να επιζητάς κι άλλο.

Αν και βρίσκω το νέο πόνημα των Epica εξαιρετικό από πολλές απόψεις, η αλήθεια είναι ότι έχω μερικά παράπονα. Πρώτον θα ήθελα να τους δω έπειτα από 20 χρόνια πορείας να αλλάξουν επιτέλους λίγο τη ρότα τους, συνθετικά. Πλέον έχουν φτάσει στο ζενίθ του συγκεκριμένου ύφους που είχαν αρχίσει να χτίζουν από το The Divine Conspiracy (2007). Όσο καλός και να είναι ο κάθε δίσκος που βγάζουν, πλέον σου δίνει την αίσθηση του "προκάτ". Δεύτερον θα ένιωθα αρκετά καλά αν μείωναν λίγο (ή και πάρα πολύ) το διπέταλο στα κομμάτια τους. Τρίτον, θα ήθελα να δινόταν λίγος περισσότερος χρόνος στα κομμάτια να "αναπνεύσουν".

Όπως και να ‘χει, η αγάπη μου για τους Epica ξύπνησε από τον λήθαργό της, έπειτα από πολλά χρόνια. Ελπίζω η κυρά - ‘Ρόνα να μας κάνει τη χάρη και να μας αφήσει να τους δούμε live στην Αθήνα, σύντομα.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Nuclear Blast
Genre: Symphonic Metal
Παραγωγός: Joost van den Broek
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 26/02/2021
Band Links: Epica, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube

Τελευταία