Mogwai - As The Love Continues

Mogwai. Εγγύηση, ναι; Τί μπορεί να πάει στραβά; Οριακά τίποτα. They always deliver. Εικοσιπέντε χρόνια τώρα κρατούν το post-rock στο παρόν και εαυτούς συνεκτικούς, παρά την ενσωμάτωση νέων στοιχείων. Να ’μαστε, έτσι στο 2021, να μας δίνουν ένα ακόμα album που ακούγεται χωρίς κανένα προβληματισμό. Ίσως απλώς όχι με τον ίδιο ενθουσιασμό.

Μπορείς να το πεις κακό; Όχι. Μπορείς να το πεις βαρετό; Όχι. Μπορείς να πεις ότι οι τίτλοι των τραγουδιών δεν έφτιαξαν εικόνες στο κεφάλι σου με τον beatnik αέρα τους; Όχι. Μέχρι εδώ, δηλαδή, όλα καλά. Απλώς κάποιες φορές ξέρεις πάνω κάτω τί θα ακούσεις κι όσο καλό και να είναι, δεν μπορείς να επιδοθείς σε ενός λεπτού-έστω- πανηγυρισμούς! Τουλάχιστον όχι συνολικά. Το τριπλετάκι “Here we, Here we, Here we go Forever”, “Dry Fantasy” και το post-punk-έχει-και-λόγια “Ritchie Sacramento”, δεν σου αφήνουν και ιδιαίτερα περιθώρια να μη vibeάρεις. Με το “Here We..” να σου τραβά απότομα την προσοχή με το 00s midi του, λες και χτυπάει ένα Nokia κάπου, σου δίνουν πολύ σύντομα στο album αυτή τη χαρμολύπη που τους χαρακτηρίζει, αυτό το περίεργο συναίσθημα νοσταλγίας για κάτι που δεν έχεις ζήσει αλλά θα το ήθελες, τη θλίψη για «όσα έζησες και δεν ήθελες, αλλά δεν πειράζει, γιατί ήταν εντός πλαισίου αυτού που ήθελες να είσαι», την περίεργη αίσθηση του comfort zone into the darkness, ταυτόχρονα με τη χαρά ότι «ναι, έβγαλαν καινούριο δίσκο οι Mogwai». Το κλασσικό feeling τους, δηλαδή. Το κουβαλάνε με μεγαλύτερη δόση μελαγχολίας στο “Dry Fantasy”, σε ένα σχεδόν υποτονικό zone-out, για να φτάσουμε σε ένα post-punk anthem, πολύ μετά τη φάση του post-punk, αλλά απόλυτα αυθεντικό. Το “Ritchie Sacramento” έρχεται να σε βγάλει από τη νωθρότητα του “Dry Fantasy” και να σου φέρει στο μυαλό generic youthful εικόνες και αναμνήσεις από το haze που έχουν τα lives που κάποτε απόλαυσες χορεύοντας. (ΝΑΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ GIGS).

Από’ κει και ύστερα έρχεται αυτή η πεπατημένη, που μου στερεί τον ενθουσιασμό. Το “Fuck Off Money” κάνει λίγη δουλίτσα, σε συναισθηματικό κυρίως επίπεδο, και το “Ceiling Granny” λειτουργεί σχετικά ενεργητικά στη συνθετική υφή του δίσκου, χαρακτηριστικό που επανέρχεται στο “Supposedly, We Were Nightmares”, που ανταποκρίνεται στην προσδοκία που σου δημιουργεί ο τίτλος του. «It feels indie and summerish to be Mogwai» ήταν η σκέψη μου, αν και οφείλω να παραδεχτώ πως σε καμία περίπτωση δε μου ξένισε. Ειδικά στο συγκεκριμένο σημείο του “As The Love Continues” μου ακούστηκε περισσότερο σαν μια συναισθηματική λύση του album, παρά σαν κάτι παράταιρο. Και μάλλον πράγματι χρησιμεύει ως λυση, καθώς ακολουθεί ο επίλογος, “It’s What I Want To Do, Mum”, σε πιο κλασσικό ύφος των Σκωτσέζων. Επανέρχονται η θλίψη αλλά και το επικό (από άποψη ύφους) «άνοιγμα» των τραγουδιών, για ένα κλείσιμο που σου υπενθυμίζει ότι μπορεί καμία φορά να μην είναι σαν την πρώτη, αλλά once you go...dark, you never go back!

Το “As The Love Continues” είναι ένα ακόμα εξαιρετικό δείγμα της μουσικής των Mogwai, ακούγεται υπερευχάριστα και δεν σε δυσκολεύει καθόλου να πατήσεις το repeat. Enjoy post lovers! 

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: Roct Action Records
Genre: Post Rock
Παραγωγός: Dave Friedmann
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 19/02/2021
Band Links: Mogwai, Facebook, Instagram, Twitter, SpotifyBandcamp

Τελευταία