Αρχική DEPARTISTSΑΠΟΨΕΙΣ Η αποκαθήλωση των ειδώλων είναι η καταστροφή ενός safe place.

Η αποκαθήλωση των ειδώλων είναι η καταστροφή ενός safe place.

'Oταν δε, η ειδωλοποίηση έγινε σε μικρή ηλικία και πανω της βασίστηκε το χτίσιμο του προσωπικού γούστου, της κοσμοθεωρίας ενδεχομένως και της προσωπικότητας γενικότερα, τότε είναι ακόμα πιο δύσκολο να βάλεις το είδωλό σου στο μικροσκόπιο και να το δεις πια με τα μάτια του ενήλικα, που, όπως και να το κάνουμε, δεν εντυπωσιάζονται το ίδιο εύκολα με αυτά ενός εφήβου.

Με αυτή την καθ’ όλα αντικειμενική παραδοχή, ας το πούμε ανοιχτά: ας μην είμαστε άλλο μαλάκες, γιατί δεν είμαστε πια δεκαπέντε χρονών. Αφήστε τους συναισθηματισμούς κι ελάτε να μιλήσουμε ως ενήλικες.

Όλο αυτόν τον καιρό ζούμε μια τραγική κατάσταση με βομβαρδισμό καταγγελιών σεξουαλικής βίας, κακοποίησης, παρενόχλησης, εργασιακού εκφοβισμού και γενικότερα, απαράδεκτης και κακοποιητικής συμπεριφορά από άνθρωπο προς άνθρωπο. Οι αντιδράσεις, τα σχόλια, οι νοσηρές οπτικές αναδύονται και αποδεικνύουν τη σαπίλα της ελληνικής κοινωνίας. Οι βόθροι έχουν ανοίξει και ξεπηδά από παντού η ασχήμια και η δυσωδία, ακόμα και από σημεία και ανθρώπους που δεν περιμέναμε.

Εδώ ΔΕΝ θα μιλήσουμε για γνωστούς δικηγόρους. Εδώ θα μιλήσουμε για εμάς. Εδώ θα μιλήσουμε για τα οικεία μας group στα social, για ανθρώπους που έχουμε χαιρετηθεί εγκάρδια στα αγαπημένα μας venues, για ανθρώπους που αγοράζουμε και φοράμε τα μπλουζάκια τους και η μουσική τους παίζει στα σπίτια μας την ώρα που μαγειρεύουμε, αράζουμε, κάνουμε μπάνιο. Όσο είμαστε με τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Αυτούς που δε θα θέλαμε ποτέ να τους συμβεί κακό. Αυτούς που τους αγκαλιάζουμε κάθε φορά που γυρνούν από τη δουλειά στενοχωρημένοι και βρίζουμε μαζί τους τα ηλίθια αφεντικά τους ή τους στριμμένους συναδέλφους τους. Αυτούς που δε θα θέλαμε ποτέ να ανοίξει η πόρτα και να τους δούμε -στην καλύτερη περίπτωση- να πηγαίνουν σιωπηλοί στο μπάνιο και να τρίβονται για ώρες με καυτό νερό, αμίλητοι.

'Η στη χειρότερη περίπτωση, με αίματα και σκισμένα ρούχα. Ελάτε, κάντε τις εικόνες. Αλλιώς δε θα το νιώσετε. Βάλτε τον εαυτό σας όχι στη θέση του άλλου, αλλά σε αυτή που θα ήσασταν οι ίδιοι στην περίπτωση που κάτι κακό συμβεί σε δικό σας άνθρωπο. Όποιος παινεύεται για το σκληρό του χαρακτήρα, ας βάλει τον εαυτό του στη θέση του κακοποιημένου.

Συνειδητοποιούμε, έστω ελάχιστα, αυτά που περνάμε αβαβά, αν εφαρμόζονταν πάνω στο δικό μας σώμα, τί θα σήμαινε αυτό; Για τον πολύτιμο εαυτό μας. Και όπως είδαμε, μπορεί να συμβεί στον οποιδήποτε. Γυναίκα ή άνδρα. Σε οποιαδήποτε ηλικία. Κάποιοι έχασαν την αθωότητα όταν ήταν παιδιά. Ένα safe place που γκρεμίστηκε. Σε οποιοδήποτε χώρο. Στο σπίτι τους το ίδιο. ?λλο ένα safe place που γκρεμίστηκε. Από κάποιον άγνωστο ή και από κάποιο συγγενή. Ακόμη και πολύ κοντινό. 'Αλλο ένα safe place που γκρεμίστηκε. ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΤΟΝ JOHNNY DEPP ΚΑΙ ΤΟΝ MARILYN MANSON ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΣΑΣ ΕΙΔΩΛΑ; ΣΟΒΑΡΑ;

(Παραδείγματα αναφέρω.)

Κάποιου άλλου ανθρώπου έχει καταστραφεί η ζωή του, αλλά εσύ, χιονονιφάδα, μου δεν μπορείς να διανοηθείς να μην ξανακούσεις τις διασκευάρες του Manson;! Και δε το λέω ειρωνικά. Τον γούσταρα πολύ το Manson. Κι άλλους αντίστοιχους Mansons. Και με τον Depp ήμουν για χρόνια ερωτευμένη. ΝΑΙ ΚΑΙ;

Απ’ό,τι φαίνεται, φτάσαμε στο 2021 για να συζητάμε και να εξηγούμε σε μεγάλες μάζες ανθρώπων, και όχι σε κανά ξεστρατισμένο, ότι:

• Ναι, δε χρειάζεται να είναι ούγκανο ο άλλος και να το γράφει και με ταμπέλα στο κούτελό του, για να είναι κακός άνθρωπος

Οι κακοί άνθρωποι είναι εξίσου ικανοί με τους καλούς. Γράφουν γαμάτη μουσική, είναι καλοί ηθοποιοί, καλοί συγγραφείς κλπ. Είναι ταλαντούχοι κι επιτυχημένοι. Δεν είναι χαζοί κι αμόρφωτοι, κακοί είναι. ?λλο το ένα, άλλο το άλλο.

• Κακός δε σημαίνει απαραίτητα ψυχικά ασθενής. Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί φοβομάστε να πούμε κάποια πράγματα με το όνομά τους και γιατί πρέπει να τα αναμειγνύουμε με άλλα. Αν ήμασταν όλοι δικηγόροι θα είχε κάποιο νόημα, αλλά ΌΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ τί μπορούν να πουν οι δικηγόροι για να θολώσουν τα νερά και να πετύχουν ευνοϊκότερες ποινές. Οπότε όπως είπε και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης «Σκάστε πια! Έχουν δικηγόρο οι θύτες!»

Πάμε να καταλήξουμε κάπου. Όταν έρχεται στην επιφάνεια, σε πολιτικό, κοινωνικό, ανθρώπινο επίπεδο, μια πολύ άσχημη πλευρά ενός ανθρώπου που θαυμάζουμε, είναι καλό να σκεφτόμαστε κριτικά και να μη δίνουμε free pass σε κανέναν επειδή τον θαυμάζουμε ή μας είναι συμπαθής ή «είναι δικός μας». Επειδή είναι «της φάσης μας». Καμία «φάση» δεν θα πρέπει να μπαίνει στο απυρόβλητο, γιατί φτιάχνεται από ανθρώπους και αν μία φύση είναι συνυφασμένη με την αδυναμία, αυτή είναι η ανθρώπινη. Όταν ακόμα θαμπώνεσαι από τo glam και δεν βλέπεις την άβολα (ομολογουμένως) κακή πλευρά αυτού που θαυμάζεις, είσαι σαν τους fans του Σφακιανάκη που λένε «είναι φασίστας, αλλά έχει καλή φωνή». Τί πρακτικά σημαίνει αυτό; Είσαι όμοιος ή έν δυνάμει όμοιός του. Γιατί αν κάτι δεν αποτελεί κόκκινη γραμμή για εσένα στη θεωρία, τότε πολύ πιθανόν να μην αποτελεί ούτε στην πράξη κι απλά δεν έχει έρθει η στιγμή που θα σε τεστάρει η ζωή επ’ αυτού.

Και θα στήσουμε παντού λαϊκά δικαστήρια; Προφανώς και όχι. Θα ζητάμε να εξαφανίσουμε κάποιον εδραιώνοντας το cancel culture; Αλίμονο.

Πρέπει απλώς να μην είμαστε πρόβατα ή έστω να προσπαθούμε προς αυτή την κατεύθυνση σκεπτόμενοι κριτικά. Δεν έχει σημασία το έργο κάποιου, όσο σπουδαίο κι αν είναι, αν αυτός ο κάποιος έχει βλάψει μια ανθρώπινη ύπαρξη ή αν αποτελεί κίνδυνο για τα δικαιώματα της ύπαρξης (ανθρώπινης, ζωικής, whatever) με οποιονδήποτε τρόπο. Τί σημασία έχει αν γράφεις ωραία μουσική ή κάνεις καλές ταινίες, αν είσαι βασανιστής ζώων, φασίστας, ρατσιστής, κακοποιητικός σε οποιονδήποτε βαθμό; Κι αν δεν έχει σημασία για αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο που φέρει αυτά τα χαρακτηριστικά, τί σημασία έχει για τον καθένα από εμάς; Έχουμε σκεφτεί ποτέ τί είναι αυτο που «νομιμοποιούμε» χαρίζοντας τη στήριξή μας σε κάποιον; Τί αίσθηση παντοδυναμίας και τί δικαίωμα αυθαιρεσίας μπορεί να δίνουμε σε κάποιον συγχωρώντας του τα πάντα και σε τί προτύπων τη διαμόρφωση συμβάλλουμε με τη μη-αντίδρασή μας;

Και το καλό που μπορεί να έχει κάνει κάποιος με το έργο του; Λοιπόν, τα Διάφανα Κρίνα είχαν πει «Καμιά χαρά δεν κάνει ό,τι ο πόνος στην ψυχή». Το καλό θα το βρούμε κι από αλλού. Αν κάτι ή κάποιος αποτελεί πληγή και εστία μούχλας για μια κοινωνία, θα εξαπλωθεί παντού. Κι αν δεν προλάβεις να καθαρίσεις πριν έρθει σε εσένα;

Υ.Γ. Γιατί το «όχι» δεν θεωρείται safe word;

Τελευταία