Acid Mammoth - Caravan

Είναι μερικά πράγματα που στα γούστα σου πάντα έρχονται και κολλάνε 100% και πολύ δύσκολα σε απογοητεύουν. Κάπως έτσι είναι η σχέση μου με τις περισσότερες περιπτώσεις που το stoner doom έρχεται και συναντά ψυχεδελικά και occult στοιχεία. Αποτελεί ένα είδος μουσικής που θέλει άτομα παθιασμένα με αυτό για να το αποδώσουν όμορφα. Έτσι, όταν τέτοια άτομα καταπιάνονται με αυτό, το αποτέλεσμα πάντα δικαιώνει.

Οι συντοπίτες μας Acid Mammoth κατάφεραν ήδη από πέρισυ να αποδείξουν ότι συγκαταλέγονται σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, με το περσινό Under Acid Hoof να βάζει στη σφραγίδα τους το χαρακτηριστικό του ελπιδοφόρου νέου σχήματος για την εγχώρια σκηνή. Χωρίς να χάσουν χρόνο, επανέρχονται φέτος με το εξίσου ποιοτικό Caravan και ακόμη πέντε, μακροσκελείς ως είθισται, συνθέσεις.

Ένα ακόμη πράγμα που εκτιμώ πολύ στη συνολική προσπάθεια των Acid Mammoth, είναι να βλέπω μουσικούς με τους οποίους έχω συγχρωτιστεί από τις πρώτες τους μουσικές προσπάθειες να ωριμάζουν. Αυτό ισχύει για τα περισσότερα μέλη των Acid Mammoth, που έχουν κάνει τα περάσματα τους από διάφορα συγκροτήματα και είδη. Αυτό εμένα αρχικά ως πορεία μου δείχνει ανοιχτά μυαλά και όρεξη για πειραματισμό, αλλά και ως κατάληξη μια τρομερή μουσική ωρίμανση.

Αυτή τη φορά οι Acid Mammoth εμποτίζουν τη δουλεία τους με μια περισσότερο σκοτεινή ατμόσφαιρα, σε αντίθεση με το Under Acid Hoof που θεωρώ ότι άφηνε πίσω του μια νότα αισιοδοξίας. Αν το πρώτο ήταν λίγο περισσότερο stoner, το φετινό είναι σίγουρα λίγο περισσότερο doom.

Οι φανερές επιρροές από Sabbath και St Vitus είναι διάχυτες σε όλο το δίσκο, χωρίς όμως να τον στερούν από τη δική του ταυτότητα. Ιδιαίτερο γνώρισμα αυτής της ταυτότητας είναι η σχέση των Χρήστο Μπαμπαλή (κιθάρες) και Χρήστο Μπαμπαλή (φωνητικά, κιθάρες), πατέρας και γιος που αποδίδουν στον ήχο των Acid Mammoth μια αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Με αυτό εννοώ, ότι κάπως στη μουσική γραφή του συγκροτήματος, φαίνεται η μεταλαμπάδευση της αγάπης για τη μουσική από πατέρα σε γιο. Τα κομμάτια των Acid Mammoth καταφέρνουν να διατηρούν έναν old school doom αέρα κατευθείαν από τα late 80s, μα ταυτόχρονα μια φρέσκια αισθητική του stoner rock που άνθισε μετά το 2000 και θεωρώ ότι οφείλουν σε μεγάλο βαθμό την ιδιαιτερότητα αυτή στην προαναφερθείσα σχέση.

Την οικογένεια αυτή συμπληρώνουν ο Δημοσθένης Βαρίκος στο μπάσο και ο Μάριος Λούβαρης στα drums. Παλιοί γνώριμοι όλοι μεταξύ τους, το δέσιμο που θα περίμενε κανείς να βρει στις συνθέσεις των Acid Mammoth είναι καθ’ όλα υπαρκτό. Τρομερή βελτίωση παρουσιάζουν τα αρκετά πιο επιθετικά φωνητικά σε σχέση με το Under Acid Hoof του Μπαμπαλή του νεότερου που δεν φοβάται καθόλου πια το γρέζι του, ενώ το drumming σε όλη τη διάρκεια του Caravan μου έχει κλέψει την καρδιά.

Το Caravan στα αυτιά μου είναι ένας δίσκος που παρουσιάζει ένα έντονο crescento, καθώς ξεκινά πολύ παραδοσιακά και αργόσυρτα με το Berserker και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο με τα Psychedelic Wasteland και Ivory Towers. Εκτοξεύεται όμως σε ένταση αλλά και πυκνότητα κιθαριστικών ιδεών στο ομώνυμο Caravan (μιλάμε για εκπληκτικό κομμάτι πραγματικά) αλλά και στο καταληκτικό Black Dust.

Οι Acid Mammoth, εκτός από μια σταθερά ικανοποιητικότατη προσέγγιση στη μουσική που ξεκάθαρα αγαπούν, έχουν καταφέρει και μια εξαιρετική δουλειά με την αισθητική τους, αφού το εξώφυλλο του Caravan αλλά και αυτό του προκατόχου του, εμένα μου σερβίρουν ακριβώς αυτό που θέλω να βλέπω όταν ακούω τέτοια μουσική. Μπορντοροδοκόκκινα κι ασπρόμαυρα ψυχεδελικά τοπία με bonus γιγαντιαία βραδυκίνητα θηλαστικά. Αν κάτι μου λείπει, είναι πως πιστεύω ότι δεν έχουν κάνει ακόμη το μεγάλο μπαμ τους, αλλά διαισθάνομαι ότι βρίσκονται πάρα πολύ κοντά.

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: Heavy Psych Sounds
Genre: Stoner Doom/ Stoner Rock/ Occult Rock
Παραγωγός: Acid Mammoth
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 01/03/2021
Band Links: Facebook, InstagramSpotifyBandcamp

Τελευταία