Moonspell - Hermitage

"Οι Πορτογάλοι ξανάρχονται", "Οι Πορτογάλοι επέστρεψαν", κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του κειμένου αν δεν είχαμε (ή αν δεν είχα για να το πω πιο σωστά) τη μορφή των τίτλων στα κείμενα των κριτικών μου.

Θα πρωτοτυπήσω: θα προσπεράσουμε τους γνωστούς «απέραντους» προλόγους μου και θα πάω κατευθείαν στο κυρίως θέμα. Αγαπητοί Fernando και Ricardo, εσείς τα δύο που είστε στο συγκρότημα από την εποχή των Wolfheart & Irreligious, δε γίνεται να βγάζετε τον δωδέκατο δίσκο σας και να νομίζω ότι ακούω HIM. Σαν να τους έβαλε κάποιος να αναπληρώσουν το κενό των συμπαθών Φινλανδών και ξεχάσαμε ότι ο Ribeiro φημίζεται για τα εξαιρετικά του brutal. Προσοχή, δε λέω ότι δεν έχει ωραία φωνή ο Fernando (στα καθαρά), τουναντίον έχει τρομερά χαρακτηριστική χροιά, όμως υπάρχουν κάποια σήματα κατατεθέν. Καταλαβαίνω να θες να δοκιμάσεις νέα πράγματα και οκ, δεν είσαι jukebox, καλλιτέχνης είσαι, αλλά αν θες να απομακρυνθείς τόσο από τις ρίζες σου γιατί να μην κάνεις ένα νέο project -βλέπε Nergal με Me and That Man και Behemoth. Δηλαδή σκεφτείτε του Πολωνούς να έβγαιναν στη σκηνή όπως βγαίνουν και να τραγουδούσαν dark country, ποιος δε θα έβαζε τα γέλια;

Πάμε όμως στο δεύτερο κομμάτι του δίσκου, που συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που έχουν υιοθετήσει πλέον οι Moonspell  και μου την καρφώνουν στα νεύρα. Οκ, βαρέθηκες τα brutal, βαρέθηκες και το black metal, αλλά στο "Common Prayers" για τρία λεπτά ακούμε σκοτεινή pop. Είναι κακό απαραίτητα αυτό; Φυσικά και όχι, ιδίως αν το κάνεις όπως οι Πορτογάλοι. Το κομμάτι είναι καταπληκτικό, ερμηνεία, σύνθεση, παραγωγή, βάλτε ό,τι θέλετε, δεν έχει δείγμα «τσαπατσουλιάς» ή προχειρότητας, όμως δεν είναι Moonspell.

Αν δε σας πείθουν τα παραπάνω, έρχεται το "All or Nothing" που είναι μία σκοτεινή μπαλάντα. Ξέρω, το έχει κάνει και o Dani στο παρελθόν με τους CoF, όμως εδώ μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό. Πάλι βέβαια είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι, όπου ο Fernando με μία τρομερή ερμηνεία δε γίνεται να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Οι κιθάρες δε του Ricardo Amorim είναι πραγματικά σπαρακτικές και χαρίζουν ένα overall αποτέλεσμα υψηλότατου επιπέδου.

Έπεται το ομώνυμο όπου έχουμε επιτέλους μία Moonspell-ίζουσα στιγμή με τον Ribeiro αυτήν τη φορά να ξεδιπλώνει τις νέες πτυχές των φωνητικών του ικανοτήτων. Το "Entitlement" έρχεται να προσδώσει και ambient στοιχεία χάρη στα πλήκτρα Pedro Paixão τα οποία όμως δεν είναι καν η καλύτερη στιγμή του τραγουδιού αφού ο Ricardo φροντίζει να κάνει πάλι θαύματα με την κιθάρα του. Το instrumental του δίσκου, "Solitarian", έχει κάτι μοναδικό, αφού μπορεί να απουσιάζουν οι στίχοι, αυτό δεν το δυσκολεύει ωστόσο στο να σου μιλήσει και έχει τρομερή συνέπεια στην απόδοση του τίτλου του.

Το "The Hermit Saints" έρχεται να προσθέσει κάτι το επικό στο Hermitage που μέχρι τότε δεν απουσίαζε ακριβώς, απλά δεν είχε τονιστεί όσο ίσως θα ήθελα. Για το "Apophthegmata" θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το τραγούδι που συνετέθη για να πάρει το μερίδιο δόξας που αναλογεί και στον έτερο Ribeiro, τον Hugo του drumkit. Φυσικά, αυτό θα συνέβαινε αν βρισκόταν σε μία μπάντα με έναν frontman διαφορετικό από τον "συνεπώνυμό" του, αφού για ακόμα μία φορά είναι τόσο επιβλητικός που καθηλώνει τον ακροατή, σχεδόν αβίαστα.

Φτάνοντας προς το κλείσιμο του δίσκου, το δεύτερο από το τέλος "Without Rule" είναι κομμάτι πολύ έντονα φορτισμένο, όπου όλοι δουλεύουν σαν καλοκουρδισμένο Ελβετικό – ή Πορτογαλικό εν προκειμένω – ρολόι. Το outro του album είναι εξόχως soft και κρύβει έναν gothic τραγικό ρομαντισμό αποτελώντας την ιδανική κατακλείδα.

Νομίζω πως κατέστησα σαφές ότι «ξεσκόνισα» για τα καλά τον δίσκο ώστε να βρω λόγους και να το «θάψω». To πρόβλημα είναι καθαρά δικό μου καθώς έγκειται στο να πάρω εγώ απόφαση ότι οι Moonspell έχουν αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα δρόμο. Και να σας πω και κάτι άλλο, αν κυκλοφορούσα και εγώ δίσκο σαν το Hermitage δε θα παρέκκλινα από αυτόν τον δρόμο ούτε για αστείο.  

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Napalm Records
Genre: Gothic Metal
Παραγωγός: Fernando Ribeiro
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 26/02/2021
Band Links: Moonspell, Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, Bandcamp

Τελευταία