Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΚΡΙΤΙΚΕΣMore Than Miyagi: The Pat Morita Story

More Than Miyagi: The Pat Morita Story

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες της δεκαετίας του ‘80 ήταν αναμφίβολα αυτή του Mr. Miyagi από το πρώτο Karate Kid. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούσε το μοντέλο του δυνατού, αλύγιστου πολεμιστή, που έφτυνε σφαίρες και φτερνιζόταν θάνατο, η πιο διακριτική και γεμάτη σοφία μορφή του δασκάλου καράτε, με την εσωτερική σοφία αιώνων ήταν αυτή που έδωσε το απαιτούμενο στήριγμα στον μικρό Daniel Larusso, ένα παιδί με δυσκολία προσαρμογής στο νέο του περιβάλλον και μπόλικους εχθρούς τριγύρω.

Και με την ευρύτατη αναβίωση του μύθου του Karate Kid, μέσα από το αγνό, διασκεδαστικό Cobra Kai, διαπιστώνουμε ότι παρόλο που ο Pat "Noriyuki" Morita, που ενσάρκωσε το ρόλο έχει πεθάνει, το πνεύμα του διέπει κάθε πόρο αυτής της σειράς. Το ντοκιμαντέρ ξεκίνησε την έρευνα γύρω στο 2016, οπότε ακόμα δεν είχε πέσει η ιδέα του Cobra Kai στο τραπέζι. Ωστόσο, οι Ralph Macchio (Daniel Larusso), William Zabka (Johnny Lawrence), Martin Kove (John Kreese), Robert Mark Kamen (ο σεναριογράφος των τριών πρώτων Karate Kid) και Ron Thomas (Bobby Brown) όλοι μιλούν στο ντοκιμαντέρ για εκείνον. 'Aλλωστε, οι ταινίες -όπως και η σειρά- πραγματεύονται ενδοσκοπικά βασικά ανθρώπινα ζητήματα, αποδοχή, απώλεια, ταυτότητα. Κι όμως, το ντοκιμαντέρ που βγήκε για τη ζωή του Morita, φανερώνει πως όλη του η ζωή ήταν ένας τέτοιος αγώνας αποδοχής. More than Miyagi: The Pat Morita Story, σε σκηνοθεσία Kevin Derek. Ένα από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποιεί κανείς μόλις ακούσει τον Morita να μιλάει είναι η αμιγώς αμερικανική προφορά του. Γιος Ιαπώνων μεταναστών, έζησε τη σκληρή όψη του πολέμου, σε ένα ζήτημα που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, αυτό των στρατοπέδων συγκέντρωσης σε αμερικανικό έδαφος, για τους Ιαπωνο-Αμερικανούς που κατοικούσαν στη χώρα (1942-1949). Και βέβαια, του συνεπακόλουθου ρατσισμού που υπήρχε διάχυτος στις πόλεις. Οι εικόνες ήταν χαραγμένες στο μυαλό του μικρού Morita, ο οποίος είχε παράλληλα να αντιμετωπίσει και φυματίωση, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να περπατήσει καθόλου μετά τα 2 του χρόνια.


Κι όμως, χάρη σε μια πειραματική θεραπεία, ο μικρός Pat, τα κατάφερε και περπάτησε. Οι γονείς του προσπαθούσαν να διατηρήσουν μια επαφή με την Ιαπωνική κουλτούρα, αλλά υπήρχε μια άλλη κουλτούρα που τραβούσε πιο δυνατά το παιδί. Αυτή της κωμωδίας. Ο επόμενος δρόμος θα ήταν αυτός της σοου μπίζνες. Η έλξη ήταν αναμφίβολη, όπως και το ταλέντο. Το κωμικό τάιμινγκ, η ταχύτητα του πνεύματος του, αλλά και η φοβερή όρεξη για αυτοσαρκασμό, ήταν τα βασικά στοιχεία του οπλοστάσιού του. Και τα ακόνισε πολύ καλά.

To ταξίδι από τον λεγόμενο "Hip Nip" στον Arnold του Happy Days ήταν ένα αναμενόμενο βήμα. Η καλτ πια σειρά της δεκαετίας του ‘70 είχε βρει στο πρόσωπο του Morita μια χαρακτηριστική φιγούρα, που θα άφηνε το δικό της στίγμα, παρόλο που δεν ήταν πρωταγωνιστικός ρόλος. Ακολούθησαν μικροί ρόλοι στο M.A.S.H (τη σειρά) και Welcome Back Kotter. Για να έρθει, έπειτα από μια περίοδο δύσκολης ξηρασίας (είχε μετακομίσει στη Χαβάη και έκανε δουλειές του ποδαριού) το Karate Kid. Και η αποθέωση.

Αρχικά, ο ρόλος πήγαινε για τον Toshiro Mifune. Το πρόβλημα όμως ήταν τ’ αγγλικά του τεράστιου ηθοποιού. Οπότε, οι παραγωγοί έψαχναν κάποιον, αλλά ο Morita είχε τη στάμπα του κωμικού ηθοποιού, ενώ κι από πολεμικές τέχνες δεν γνώριζε, οπότε αυτό που έγινε, όπως γίνεται συνήθως, είναι ότι χτένισαν την αγορά και κάποια στιγμή ο σκηνοθέτης του πρώτου φιλμ John G. Avildsen, έπαιξε μια βιντεοσκοπημένη μίνι-οντισιόν που είχε κάνει στα κρυφά με το Morita και ο Jerry Weintraub (παραγωγός) ξετρελάθηκε, για να λάβει την απάντηση: "Αυτός είναι ο Pat Morita που δεν ήθελες να δεις για το ρόλο με τίποτα". Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. To Karate Kid υπήρξε τεράστιο χιτ, ο Morita έφτιαξε έναν πιο ανθρώπινο Yoda στο πρόσωπο του κυρίου Miyagi και προτάθηκε ως μεγάλη έκπληξη για Όσκαρ. Μπορεί να μην το κέρδισε, αλλά έβαλε στο χάρτη ταινίες που παλαιότερα θα σνομπάρονταν από την Ακαδημία.

Προς τιμήν του ντοκιμαντέρ, δεν εστιάζει μόνο στο Karate Kid κι ούτε προσθέτει ζάχαρη και συναίσθημα στο μείγμα. Δυσκολεύτηκε να ξεπεράσει την ταμπέλα του Miyagi, όλοι τον ζητούσαν για κάποιο παρόμοιο ρόλο, αυτόν του σένσειι. Τα άτομα στο ντοκιμαντέρ μιλούν με τα καλύτερα λόγια για εκείνον, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μια πικρία για το αιώνιο και μεγάλο του πρόβλημα: Το αλκοόλ. Έπινε κάθε μέρα από τα 12 του μέχρι το τέλος της ζωής του, το Νοέμβρη του 2005, σε ηλικία 73 ετών. Προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν, ειδικά η τρίτη του γυναίκα, Evelyn Guerrero-Morita, που μιλάει στο ντοκιμαντέρ φέροντας το μεγαλύτερο βάρος απ’ όλους. Γιατί ήθελε να τον βοηθήσει, ωστόσο, δυστυχώς δεν ήθελε εκείνος να βοηθήσει τον εαυτό του. Και βέβαια, το πρόβλημα θα εμφανιζόταν, όσο καλά κι αν το έκρυβε. Και σιγά-σιγά θα επηρέαζε ήδη τις λιγότερες προτάσεις για δουλειά που λάμβανε όσο περνούσαν τα χρόνια.

Το φιλμ καταφέρνει να περάσει σε μικρή διάρκεια τη ζωή ενός ανθρώπου που έγινε σύμβολο της πραότητας, αλλά και της εσωτερικής δύναμης. Της διάθεσης να ξεπεράσουμε κάθε δύσκολο εμπόδιο, αυτή η μικρή φωνή που θέλει να μας σηκώσει όταν πέφτουμε, θυμίζοντας το Yoda όπως προείπαμε ή τον εξαιρετικό Mickey του Burgess Meredith από τα Rocky, απόλυτα χαρακτηριστικά σινεματικά δείγματα, οι αιώνιοι προπονητές μας. Ο Mr.Miyagi όμως, έβαλε στο χάρτη, όπως και ο Bruce Lee την περασμένη δεκαετία, όπως και ο σπουδαίος ρολίστας James Hong (που μιλάει επίσης στο ντοκιμαντέρ) τους ασιάτες ηθοποιούς για τα καλά στο παιχνίδι. Κι ενώ το ζήτημα των διακρίσεων είναι συνεχές, οι άνθρωποι αυτοί κατόρθωσαν να αφήσουν τις καρικατούρες των blackface/yellowface θαμμένες και ξεχασμένες ως πρακτικές μιας πιο στενόμυαλης και δυσκοίλιας εποχής.

Rating:


Χώρα: ΗΠΑ/Έγχρωμο
Έτος: 2021
Σκηνοθεσία:
Kevin Derek
Πρωταγωνιστούν: Pat "Noriyuki" Morita, Ralph Macchio, William Zabka, Martin Kove, Evelyn Guerrero-Morita, James Hong
Διάρκεια: 88 λεπτά

Τελευταία