Nightfall - At Night We Prey

Η ηχητική παρέλαση των Nightfall ανά του αιώνας (στα τέλη του 20ου και τώρα στον 21ο) ήταν και είναι πάντα αξιοπρόσεκτη. Είναι άλλοτε εντυπωσιακή και κάποιες φορές πιο εσωστρεφής και...ντροπαλή, υποβόσκουσα στις σκιές. 'Oλες τους βαμμένες με πρωτεύοντα χρώματα αυτά του σκότους και του πόνου. Μετά από πολλά ταρακουνήματα και θαλασσοταραχές έμπνευσης, το 2021 έφερε το δέκα το καλό για την αθηναϊκή αρμάδα. Ο δέκατος δίσκος με τίτλο "At night we prey" ξεσκίζει ήδη τα ηχεία όπως η γυναικεία δαιμονική μορφή του εξωφύλλου συμπεριφέρεται στα θύματά της.

Διαβάζοντας λόγια των μελών και συγκεκριμένα του Ευθύμη Καραδήμα, της κεντρικής μορφής των Nighfall όλες αυτές τις δεκαετίες, το άλμπουμ ξενυχτά με την επικίνδυνη συντροφιά που ονομάζεται "κατάθλιψη". Η πνευματική κατάσταση του ανθρώπου προσωποποιείται σε έναν θηλυκό δαίμονα ο οποίος δεν δείχνει κανένα οίκτο στα "θηράματά" του. Όπως ακριβώς συμπεριφέρεται αυτό το σύμπτωμα που βασανίζει συνειδητά ή ασυνείδητα ένα τεράστιο ποσοστό της ανθρωπότητας. Ο ίδιος ο φροντμαν και μπασίστας των Nightfall βγήκε εμπρός και γενναία παραδέχθηκε πως οι στίχοι είναι βασισμένοι στις δικές του εμπειρίες και τη δική του μάχη.

Η συχνή χρησιμοποίηση του πρώτου προσώπου στους μεταφορικούς αλλά όχι δυσερμήνευτους στίχους, δίνει έμφαση στον αυτοβιογραφικό τόνο που είναι ακριβέστατος. Προέρχεται από προσωπικά βιώματα και με ευκολία ταυτίζεσαι αν κάποια στιγμή στη ζωή σου σε έχει "κουκουλώσει" αυτός ο θλιβερός μανδύας. Το μεγαλείο του "At night we prey" εντοπίζεται στο ότι δε φέρει ίχνος παθητικότητας. Ο δέκατος δίσκος των Nightfall χαρακτηρίζεται από οργή, δύναμη και μια σκοτεινή μεγαλοπρέπεια.

Kiss my bloody darkness

Endless hate, Rise!

Το πιάνο του εισαγωγικού "She loved the twilight" σου μεταδίδει μια προσμονή για κάτι που πλησιάζει αλλά δεν έχεις τον έλεγχο να ερμηνεύσεις αν είναι καλό ή κακό. Το σκότος όμως του "Killing Moon" και στη συνέχεια του "Darkness Forever" απλώνεται γρήγορα. Το όραμα των Nightfall εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς μέσα από thrash/death τέμπο και riff, τις σήμα κατατεθέν κιθαριστικές μελωδίες τους και μια βαριά γοτθική ατμόσφαιρα στο στυλ των Moonspell ή των Samael. Οι Nightfall μοιάζουν να έχουν συγκεντρώσει όλα τα καλά 90's στοιχεία και τα έχουν μπλεντάρει με τις σύγχρονες τεχνικές.

Το "Witches" έρχεται να σου εξάψει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον με τη μουσική του που αγγίζει ως και τις black metal παραμεθορίους. Θα έλεγα πως είναι το τραγούδι που αγγίζει όσο κανένα άλλο το παρελθόν του Φώτη με τους Septic Flesh. Η προσέγγιση του στα τύμπανα και στους κιθαριστικούς ρυθμούς δεν αφήνει περιθώρια. Είναι από τα κορυφαία τραγούδια του "At night we prey".

Ο Ευθύμης με το Φώτη Μπενάρντο άρχισαν να συνεργάζονται το 2017. Το τελικό σχήμα πλαισίωσε ένας φίλος από τις πολύ πρώτες ημέρες, ο Mike Γαλιάτσος που είχε αποχωρήσει το 2003. Μαζί με το Mike όλως τυχαίως επέστρεψε και το αρχικό logo των Nightfall. Τη θέση της δεύτερης κιθάρας ήρθε να καλύψει ο Κώστας Κυριακόπουλος, προερχόμενος από τους The Slayerking, το προσωπικό project του Ευθύμη. Ηλίου φαεινότερον από το τελικό αποτέλεσμα πόσο σφιγμένη είναι η τετράδα.

Επίσης είναι ολοφάνερο το πόσο αρέσκονται οι Nightfall να ασχολούνται με γυναικείες θεότητες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια γυναικεία προσωποποίηση της ήδη θηλυκής λέξης της κατάθλιψης η οποία έρχεται να προστεθεί στις Ishtar, Iris, Lyssa, Hubris, Cassiopeia etc. Όσο μεγάλη είναι η πληθώρα από γυναικείες θεότητες που ανιχνεύεις στη δισκογραφία της αθηναϊκής μπάντας, άλλο τόσο σε αφθονία είναι τα διαφορετικά στοιχεία που διακρίνεις στο νέο τους άλμπουμ. Αδιαμφισβήτητα με το "At night we prey" έπιασα τον εαυτό μου να συμφωνεί πως εδώ έχουμε να κάνουμε με προοδευτική μουσική με την ευρεία έννοια του όρου και όχι με την ταμπέλα που κουβάλησαν στα 90's μπάντες τύπου Dream Theater.

Απόλυτα εκτιμητέο το προοδευτικό στοιχείο. Φυσικό επακόλουθο ο ακροατής να χρειάζεται τα παραπάνω ακούσματα για να "χωνέψει" το τελικό αποτέλεσμα. Δε βγαίνει χαμένος διότι οι συνέχεις ακροάσεις όχι μόνο δεν κουράζουν αλλά αποκαλύπτουν τα κρυφά χαρίσματα της νέας κυκλοφορίας των Nightfall.

Όσο εξελίσσεται οι συνθέσεις φοράνε ένα πιο doom και ατμοσφαιρικό βέλο χωρίς το άλμπουμ να γίνεται κοιμισμένο. Ο ακροατής από την αρχή ως το τέλος έρχεται να διαχειριστεί ένα τεταμένο κλίμα. Από τη μέση και έπειτα τα blast beat λιγοστεύουν και ο μυστικισμός φουντώνει ακόμα περισσότερο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το "Meteor Gods" με την δραματικότητά του και τις γυναικείες φωνές που έρχονται να ταιριάξουν απόλυτα. To "Temenos" και το ομώνυμο τραγούδι είναι της ίδιας συνομοταξίας, ενώ το "Martyrs of the Cult of the Dead (Agita)" αναδύει θύμησες και εποχές περασμένες.

Το "At night we prey" είναι ένας δαίμονας ανεξαρτήτως φύλου που σε τραβάει σαν άγκυρα σε δυσθεώρητα συναισθηματικά βάθη. Δε μπορείς να κάνεις αλλιώς και δε θες να κάνεις αλλιώς σε αυτό το νοσηρά όμορφο άλμπουμ.

ΥΓ. Η Season of Mist ποντάρει πολύ στο dark horse που ονομάζεται Nightfall. Πρώτη της κίνηση και ιδιαίτερα μερακλίδικη είναι να κυκλοφορήσει όλες τις 90's κυκλοφορίες της μπάντας.

ΥΓ1. Είναι δυνατόν να μη μνημονεύσεις την Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή στα γυναικεία φωνητικά;; Ακόμα και στο συνοδευτικό ρόλο που έχουν αναλάβει εδώ, σου σηκώνουν με ευκολία την τρίχα κάγκελο.

ΥΓ2. Η παραγωγή έγινε στα αθηναϊκά Devasoundz studios και Soundflakes studios. Την ανέλαβαν ο Φώτης με τον Ευθύμη και θα έλεγα πως είναι οδηγός για μπάντες του είδους και όχι μόνο.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Season of Mist
Genre: Progressive Metal/Heavy metal
Παραγωγός: Ευθύμης Καραδήμας/Fotis Benardo
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 05/03/2021
Band Links: Nightfall, FacebookTwitter, Spotify

Τελευταία