Zack Snyder΄s Justice League

Ο Zack Snyder έκανε το ντεμπούτο του με το remake του Dawn Of The Dead το οποίο εκτιμήθηκε και απέκτησε ένα σεβαστό κοινό. Με μόνο αυτό και κάποια βίντεοκλιπ στο βιογραφικό του κάνει τους 300, μια μεταφορά από κόμικ στην οποία θα δείξει πόσο μάστορας του στυλ είναι, θα σπάσει τα ταμεία, θα κάνει τον Gerard Butler σούπερ σταρ και θα κάνει το μυθικό πλέον «THIS IS SPARTA!» meme, πριν αρχίσει καν ο πλανήτης να ασχολείται με τα memes. Στη συνέχεια δεν μασάει αλλά μεταφέρει στη οθόνη το σημαντικότερο graphic novel στην ιστορία, το Watchmen, το οποίο ήταν διαβόητο για τις προσπάθειες μεταφοράς του στην οθόνη και είχε χαρακτηριστεί «unfilmable».

Στη συνέχεια θα κάνει δύο μικρότερες (όσο μικρές μπορεί να κάνει αυτός ο larger than life σκηνοθέτης) ταινίες, το Legend Of The Guardians και το Sucker Punch. Το δεύτερο αποτελεί και την ταινία που έκανε ό,τι ακριβώς ήθελε και κατά την γνώμη μου τα θαλάσσωσε πανηγυρικά. Φτάνουμε όμως στο μοιραίο 2013 όπου και θα κάνει την πρώτη ταινία του DCEU, το Man Of Steel. Η Warner θα τον βάλει στο τιμόνι όλου του franchise. Τα αποτελέσματα ήταν μεικτά σε αυτή την ταινία και στη συνέχεια της Batman v Superman, καθώς άλλαξε τα φώτα στον Superman σαν χαρακτήρα και προσπάθησε να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα με αποτέλεσμα να διχάσει κοινό και κριτικούς.

Φτάνουμε λοιπόν στο ακόμα πιο μοιραίο, για πολλούς λόγους, Justice League. Ήταν το μεγάλο στοίχημα της Warner καθώς αποτελούσε την απάντηση στους Avengers της Marvel. Μέχρι τότε η εταιρία δεν είχε κανένα καθαρό hit κι ούτε θα το έπαιρνε τελικά. Η τραγωδία χτύπησε με το θάνατο της κόρης του δημιουργού που τον ανάγκασε να αφήσει την ταινία πριν το post-production. Η Warner, η οποία ήδη ήθελε αλλαγές την τελευταία στιγμή, φέρνει τον Joss Whedon αμέσως μόλις τον άφησε η αντίπαλη ομάδα για να το αλλάξει όπως όπως και να το βγάλουν στην ώρα του. Αναμενόμενα για τον γράφοντα ήταν η χειρότερη στιγμή του DCEU.

Ένα ανισόρροπο κολάζ τονικής δυσαρμονίας από το οποίο οι περισσότεροι έχουν να θυμούνται το «σκάνδαλο» με το ψηφιακά εξαφανισμένο μουστάκι του Superman (Henry Cavill). Παρόλα αυτά μόλις βγήκε η διαρροή ότι κάπου υπάρχει το cut του Snyder οι φαν μπήκαν σε θέσεις μάχης. Η ζήτηση για να βγάλουν αυτό το cut ήταν τόσο μεγάλη ώστε η εταιρία «υπέκυψε» και εν έτει 2021 σε ψηφιακή κυκλοφορία στο HBO Max έχουμε επιτέλους το περιβόητο έπος. Επέστρεψε όμως ο βασιλιάς στον θρόνο του ή έφαγε τα μούτρα του για άλλη μια φορά; Η ταινία νομίζω πως θα διχάσει και είναι λογικό για το βάρος που κουβαλάει αλλά θα σας μεταφέρω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πως ένιωσα εγώ γι’ αυτή την προσπάθεια.

Η ταινία ξεκινάει από το τέλος του BvS με τον Superman νεκρό και τον Batman (Ben Affleck) να προετοιμάζεται για την τεράστια απειλή του Darkseid, για την οποία τον προειδοποίησε ο Lex Luthor (Jesse Eisenberg). Στις επόμενες 4 (!) ώρες θα δούμε όσους χαρακτήρες της DC είδαμε και δεν είδαμε στις προηγούμενες ταινίες και παράλληλα ένα τεράστιο κομμάτι της μυθολογίας της. Ο Zack Snyder θα καταφέρει να φέρει στο προσκήνιο χαρακτήρες που αγνοήθηκαν σχεδόν παντελώς στο αρχικό cut της ταινίας, χωρίς να παραλείψει μερικά αναπάντεχα cameo (τα οποία δεν θα αποκαλύψω) αλλά πολύ πιο σημαντικά θα κάνει τη δουλειά που πήρε στη Marvel χρόνια και να προετοιμάσει το μετέπειτα DCEU όπως το οραματίστηκε.

Το cut του Whedon φαινόταν ότι ήταν κατακρεουργημένο και περιείχε κάποιες εντελώς άστοχες προσθήκες που λείπουν από την τωρινή ταινία. Στις 4 ώρες η ταινία έχει τον απαραίτητο χρόνο να αναπνεύσει και δημιουργούνται character arcs που κανονικά θα ήθελαν ταινίες δύο και ωρών για τον κάθε χαρακτήρα. Στη σέντρα λοιπόν βγαίνει ο Flash (Ezra Miller) κι ακόμα πιο σημαντικά ο Cyborg (Ray Fisher) με την προσωπική ιστορία που κουβαλάει ο καθένας τους, μαζί με τον πατέρα του. Ο δημιουργός τους κάνει τον συναισθηματικό πυρήνα της ταινίας καθώς και πολύ σημαντικούς για την πλοκή. Είναι μεγάλη κατάκτηση του και το πετυχαίνει μέσα από την σφραγίδα του, δηλαδή το απαράμιλλο στυλ.

Εξαντλεί όλα τα εκφραστικά οπτικοακουστικά μέσα στη διάθεση του. Τη φωτογραφία με σύγχρονο κιαροσκούρο, τη μουσική που πηδάει απ’ την αισθαντικότητα στο απόλυτο γκάζι και τα σήματα κατατεθέντα του, slow motion και υπέρ-λεπτομερή κοντινά. Αυτό συμβαίνει στις γεμάτες αδρεναλίνη μάχες αλλά και σε πιο προσωπικές στιγμές καθαρού συναισθήματος, θυμίζοντας έντονα το Watchmen αλλά πολύ πιο αποτελεσματικά. Αυτή η σκηνοθετική προσέγγιση μαζί με το ατακαδόρικο σενάριο δημιουργούν έναν κυματιστό ρυθμό, όπου πάμε από ηρεμία σε ένταση με συνέπεια και για όλη την τεράστια διάρκεια της αλλά πάντα με πολύ τονισμένο το οπτικοακουστικό τοπίο όπως συνηθίζει ο Snyder.

Η ταινία είναι πολύ έξυπνα και υπολογισμένα χωρισμένη σε κεφάλαια για να κάνει ευκολότερη τη θέαση από το σπίτι όπου οι περισπασμοί είναι περισσότεροι και όλο και κάπου θα την σταματήσουμε. Αλλωστε άμα έβγαινε στις αίθουσες θα έπρεπε να είναι χωρισμένη σε δύο ταινίες για καθαρά λειτουργικούς και εμπορικούς λόγους.

Το χιούμορ που βάζουν πλέον δεν έχει καμία σχέση με το εκβιασμένο του Whedon, είναι υποτονισμένο και περιορίζεται σε εξυπνακίστηκες ατάκες. Ίσως γι’ αυτόν το λόγο να μη λειτουργήσει για αρκετό κόσμο αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι η μύγα μες το γάλα όπως στην πρώτη έκδοση. Μια αστοχία για μένα αυτής της έκδοσης ήταν επίσης ότι στην τελική μάχη οι ήρωες μας τα καταφέρνουν πολύ εύκολα και δεν ένιωσα να κινδυνεύουν. Αυτό αλλάζει άρδην χτίζοντας τρομερή αγωνία στο φινάλε με τα υψηλότερα stakes που θα μπορούσε να έχει.

Παρόλα αυτά η ταινία καταφέρνει να είναι πολύ πιο φωτεινή και από το Man Of Steel και από το BvS μέσω της βαθιάς ανθρωπιάς της. Ο χρόνος που παίρνουν όλοι μα όλοι οι χαρακτήρες, πέραν από τους προαναφερθέντες βασικούς, εξανθρωπίζει όλο το σύμπαν της. Κάπως έτσι με βρήκε συγκινημένο στον επίλογο, πράγμα που δεν περίμενα σε καμία περίπτωση από μια ταινία του Zack Snyder. Υπάρχει περαιτέρω καίρια ανάπτυξη και του, πολύ σκοτεινό μέχρι τώρα στις ταινίες, Superman. Οι ήρωες της DC παραδοσιακά είναι πολύ πιο ισχυροί από τους περισσότερους της Marvel, προσομοιάζουν ημίθεους και παρόλο που αυτό το στοιχείο είναι εμφανές, τους βρίσκουμε πιο γειωμένους από ποτέ.

Είναι όμως αψεγάδιαστη η ταινία; Φυσικά και όχι. Μάλιστα είναι τα δυνατά της σημεία που θα αποτελέσουν και αδυναμίες της για μια μερίδα του κοινού. Η διάρκεια από μόνη της θα κάνει πολύ κόσμο να την σταματήσει και να την συνεχίσει την επόμενη μέρα. Οι πολλοί χαρακτήρες μπορεί να φανούν περιττοί και να κουράσουν. Αντίστοιχα και το άπειρο αν και ουσιώδες exposition. Φυσικά η σκηνοθεσία του Snyder είναι δίκοπο μαχαίρι γιατί αποτελεί οπτικοακουστικό μπούκωμα σε όλη του την καριέρα, οι περισσότεροι ή τον μισούν ή τον λατρεύουν. Πιο σημαντικά απ’ όλα, με κάθε τόσο αναμενόμενη ταινία, ο κόσμος μπορεί απλά να μην πάρει αυτό που περιμένει. Εγώ πάντως σαν πιστός οπαδός της Marvel μπορώ να πω ότι με κέρδισε ο Zack. Επαναλαμβάνω, κάνει δουλειά που πήρε χρόνια στη Marvel και η ταινία στέκεται μόνη της, μπορεί να την βάλει ακόμα και κάποιος που δεν έχει δει καμία ταινία της DC και να πάρει ό,τι έχει να του δώσει.

Στις αρχές της δεύτερης πιο περίεργης χρονιάς των ζωών μας έχουμε ένα πετυχημένο πολυαναμενόμενο στοίχημα και το κλείσιμο άλλου ενός κύκλου της καριέρας του Zack Snyder. Συνάμα την πιο ανθρώπινη ταινία του, αφιερωμένη στην αδικοχαμένη του κόρη. Ο δημιουργός στο επόμενο βήμα του θα επιστρέψει στη ρίζες του με το zombie heist film Army Of The Dead για λογαριασμό του Netflix και, για την ώρα, εμείς πήραμε την υπερηρωική δόση που μας άξιζε και χρειαζόμασταν στον παγκόσμιο εγκλεισμό που διανύουμε. Το Zack Snyder’s Justice League είναι η καλύτερη ταινία του κι ας έχει τα ψεγάδια της και κατ’ εμέ αποτελεί μια από τις καλύτερες υπερηρωικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγρωμη
Σκηνοθεσία: Zack Snyder

Πρωταγωνιστούν:
Ben Affleck, Henry Cavill, Amy Adams, Gal Gadot
Διάρκεια: 242'

Τελευταία