Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣBlack Country, New Road - For The First Time

Black Country, New Road - For The First Time

Λίγες φορές είναι αυτές, που ξέρεις ότι έρχεσαι αντιμέτωπος με κάτι μεγάλο, πριν ακόμη αυτό προλάβει να ανθίσει. Μία από αυτές ήταν σίγουρα το περσινό μου μετωπικό τρακάρισμα με το ντεμπούτο των Phoxjaw, που ήταν κάτι που με έπιασε απροετοίμαστη, κι ακόμη πιστεύω ότι ετοιμάζονται για τρανά πράγματα. Δεν συνηθίζω να πέφτω σε αυτές τις προβλέψεις μου έξω.

Μια τέτοια περίπτωση, είναι και αυτή των Black Country, New Road. Ήμουν σίγουρα έτοιμη να τους υποδεχτώ καθώς έχουν υπάρξει στενοί συνεργάτες σε live των Black Midi (άλλο εντυπωσιακό ντεμπούτο από αγγλική μπάντα που δυστυχώς δεν πρόλαβα να υμνήσω, αφού η κυκλοφορία του προϋπάρχει του Depart, αλλά όσοι δε ξέρετε τι εννοώ, τρέξτε να χαθείτε στο χάος του Schlagenheim). Δεν ήμουν έτοιμη όμως γι’ αυτό που ήρθε.

Η σύνθεση της μπάντας θυμίζει λίγο αυτή των Respire, και κατ’ αναλογία, τη φιλοσοφία των Godspeed You! Black Emperor. Κλασσικό δηλαδή κουαρτέτο rock μπάντας, με συνοδεία βιολιού, σαξοφώνου και πλήκτρων. Οι συνθέσεις των Black Country, New Road όμως κάθε τι άλλο παρά κλασσικές είναι. Η λονδρέζικη αυτή dream team έχει ξεχάσει κάπου σε ένα σκονισμένο μπαούλο την έννοια των subgenres και παίζει μανιασμένο πειραματικό rock, που θα το έλεγες και post punk αλλά όχι ακριβώς, με σφήνες μελωδίες εμφανώς επηρεασμένες από την ανατολική ευρωπαϊκή κουλτούρα.

Ο δίσκος αυτός έχει να κερδίσει ένα στοίχημα. Την αποστασιοποίησή του από την εμφανή του επιρροή, τον ογκόλιθο Spiderland των Slint, καθώς δανείζεται σε θράσος, σε διάρκεια, ποσότητα κομματιών, αλλά και ύφος φωνητικών, αρκετά στοιχεία και έμπνευση από το συγκεκριμένο δίσκο (στον οποίο σύντομα, αλλά στην ώρα του, θα πλέξουμε τα εγκώμια που του αξίζουν). Ναι, το For The First Time έχει πίσω του έναν ξεκάθαρο παιδικό ήρωα. Όπως στις περιπτώσεις του δασκάλου που είναι περήφανος για το μαθητή που τον έφτασε (ή και ξεπέρασε;), το For The First Time έρχεται στην εποχή του να κάνει ότι ακριβώς υποδηλώνει ο τίτλος του. 'Αλλωστε, οι ίδιοι ξέρουν πολύ καλά με τι συγκρίνονται κι έχουν εξτρά θράσος να το χρησιμοποιήσουν.

“I have always been a liar

Just to think I could've left the fair with my dignity intact

And fled from the stage with the world's second-best Slint tribute act”

Επιπλέον στοιχείο που τους εκτοξεύει στα μάτια μου πέρα από την – άκρως παραγωγική – βλακεία που τους δέρνει στο χιούμορ, είναι το πόσο σταθερά πατάνε στις απόψεις τους. Γιατί το συγκρότημα που έχουμε τώρα μπροστά μας, κάποτε λεγόταν Nervous Conditions, αλλά μετά από κάποιες σοβαρές κατηγορίες μέλους τους για σεξουαλικές παρενοχλήσεις, του πέταξαν μαύρη πέτρα, διέλυσαν τη μπάντα κι έφτιαξαν άλλη.

Το δισκογραφικό ξεκίνημα των Black Country, New Road, δεν είναι σε καμία περίπτωση εύκολο άκουσμα. Οι ιδέες του είναι περίτεχνες, κουβαλάει πολύ πόνο και μηδενισμό, καθώς και λεπτομέρειες που επισύρουν πολλές ακροάσεις για να καταφέρεις να τις εντοπίσεις στο σύνολό τους. Θα σε κάνει να νιώσεις άβολα, αλλά από αυτό το άβολο που σε ελκύει να επιστρέψεις γιατί δεν ξέρεις πως ένιωσες και γιατί, ψάχνοντας απεγνωσμένα να καταλάβεις.

Φωνητικά και στίχοι, στην απόδοση σχεδόν απαγγελίας του Isaac Wood, αντιπροσωπεύουν μία σύγχρονη καταραμένη ποίηση, αποφασισμένη να αποδομήσει τον έρωτα της μετανεωτερικότητας, πίσω από οθόνες και βαριές φαρμακευτικές αγωγές.

Το εναρκτήριο Instrumental, κι αυτό αυτοπεριγραφικό, γυρίζει γύρω από μουσικές γραμμές/ ιδέες στο κάθε όργανο με έντονο το προαναφερθέν φολκλορικό στοιχείο, που ένα προς ένα στα πέντε λεπτά του κομματιού εξελίσσονται σε κάτι διαφορετικό, μέχρι μια κορύφωση που τερματίζει ιδανικά.

Ιδανικά για να την υποδεχτεί η εναρκτήρια κιθαριστική μελωδία του Athens, France, αρκετά χαρακτηριστικός post punk ήχος, όχι όμως για πολύ. Το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν και το πρώτο που κυκλοφόρησε το συγκρότημα, απλά αυτή τη φορά σε επανηχογράφηση. Σύντομα τα φωνητικά του Wood έρχονται να προστεθούν σε αυτό το ensemble παράκρουσης, ενώ το drumming του Charlie Wayne ξεφεύγει σε ρυθμούς, μέτρα και πεπατημένες εικονικά γρήγορα. Θα δυσκολευτείς ήδη από αυτό το σημείο να ακολουθήσεις τις ιδέες στη μουσική γραφή τους, καθώς δε διαδέχονται η μία την άλλη, αλλα μετουσιώνονται. Το δεύτερο λεπτό του Athens France το βρίσκει πολύ περισσότερο κενό από μουσική μα δραματικό στη minimal αισθητική του – η οποία δεν έχει καμία σχέση με την έναρξη του κομματιού – αφήνοντας τον Woods να ζήσει το δικό του δράμα από τις δικές του απώλειες, με το βιολί και το σαξόφωνο να έρχονται στο προσκήνιο, για να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο μέχρι να ολοκληρώσουν αυτά το κομμάτι.

Το Science Fair αρχίζει με πολύ θόρυβο, οριακά παρόμοιο με αυτόν που θα είχε ένα κανονικό science fair. Νομίζω ότι μπορώ να γράψω ένα ολόκληρο paper μόνο για τις αναφορές που με Καμυκό τρόπο οι Black Country, New Road εξαπολύουν με νόημα μέσα στο Science Fair, ενώ από πίσω επικρατεί μια darkjazz, noise και ηλεκτρονική τρέλα. Ένας ύμνος στην ανικανότητα του να αναλαμβάνεις ευθύνες, το φωνητικό ξέσπασμα του Wood παρέα με το ξεψύχισμα του σαξόφωνου στο τέλος του κομματιού.

Σε πιο post rock αλλά όχι ακριβώς μοτίβο, το ιδιαίτερα μακροσκελές στιχουργικά Sunglasses είναι ένα συνθετικό αριστούργημα. Δριμύ κατηγορώ για την αγχώδη κοινωνική διαταραχή που είναι πλέον σχεδόν μόνιμο χαρακτηριστικό της γενιάς μας, ακολουθεί ψύχραιμα τον κεντρικό του ήρωα σε μία ιδιαίτερα επιφανειακή ζωή, μέχρι τη στιγμή που αυτός φοράει γυαλιά. Το κομμάτι κάνει στροφή 180 μοιρών σε κάτι πιο επιθετικό, ωμό, υπεροπτικό. Πίσω από τα γυαλιά και τα ακουστικά, νιώθουμε λίγο πιο δυνατοί, κλεισμένοι μέσα στη φούσκα μας. “I am invincible in these sunglasses”. Σίγουρα δεν ήταν στην αρχική ιδέα του κομματιού, αλλά κάθε φορά που το ακούω νιώθω σαν τον Nada στο They Live όταν συνειδητοποίησε τη δύναμη αυτού που φορούσε στα μάτια του. 'Ετοιμη να μασήσω τσίχλες και να σπείρω πανικό. Και μαντέψτε τι μου τελείωσε.

Μόνο που μου σκοτώνει κάθε όρεξη για κασκαντεριλίκια το Track-X, καθώς ρίχνει τη διάθεση στα τάρταρα όταν συνειδητοποιείς ότι είναι ένα κρυμμένο καλά πίσω από μια μάσκα, τραγούδι για τον έρωτα χωρίς ελπίδα. Ούτε χωρίς ανταπόκριση, ούτε χωρίς μέλλον. Το άλλο, το πιο τραγικό. Δολοφονικό στην απλότητά του. Κάπως έτσι έχουμε φτάσει στο Opus, τελευταίο κομμάτι του δίσκου. Εκμεταλλευόμενο την αρχική ιδέα του Instrumental, χτίζει κάτι τελείως διαφορετικό πάνω σε στίχους. Μια ξεκάθαρη ειρωνεία, ένα πανηγύρι μόνο με μίζερους επισκέπτες, το Opus κλείνει τον κύκλο του χορού που με δόλια ένταση άνοιξε το Instrumental.

Το For the First Time είναι ένας από τους μεγάλους δίσκους των καιρών μας. Εκεί που επιμένω όμως είναι ότι οι Black Country, New Road ξέρουν πολύ καλά σε τι έφτασαν κοντά, όπως δείχνει η ειρωνεία των στίχων τους με την αυτοαναφορικότητα των επιρροών τους. Δεν ξέρουν όμως για τι είναι ικανοί ακόμη. Τα παιδιά αυτά είναι ικανά να αποδομήσουν τόσο τα είδωλά τους, όσο και τον ίδιο τους τον εαυτό και θα το κάνουν.

“What we built must fall to the rising flamеs”

Rating: 

 9.5


Εταιρεία: Ninja Tune
Genre: Experimental Rock/ Post Punk/ Math Rock/ Jazz
Παραγωγός: Andy Savors
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 05/02/2021
Band Links: Facebook, Instagram, Twitter, Spotify, YouTube, Bandcamp

Τελευταία