Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΤα Animated «διαμαντάκια»

Τα Animated «διαμαντάκια»

Υπάρχουν πολλές ταινίες κινουμένων σχεδίων τις οποίες πριν καν παρακολουθήσεις, γνωρίζεις πως πρόκειται περί αριστουργημάτων. "The Land before time",  "Lion king",  "Toy story", "Shrek",  "Nemo" και λοιπά, είναι τέτοιας κλάσης, αλλά φιλμ για τα οποία δεν θα μιλήσουμε.

Σήμερα θα μιλήσουμε γι' αυτά τα διαμάντια που δεν έχουν τη θέση που τους αρμόζει στην ιστορία. Γι' αυτά που λες «Ρε πώς δεν έχω δει αυτό το έπος;».

Κακό marketing; Κακό timing; 'Aρεσαν μόνο σε εμένα; Δεν ξέρω.

Καλώς ήρθατε σε 5+1 από τις αγαπημένες μου underrated animation movies (Φυσικά και κρατάω ταινίες για sequel, τι είμαστε; Ερασιτέχνες είμαστε;). «Μορφωθείτε» ελεύθερα.

► The Secret of NIMH

Από που να ξεκινήσω; Το σχέδιο; Το σκοτάδι; Την ατμόσφαιρα; Τα επικά backgrounds; Τους ξεχωριστούς  χαρακτήρες; Μιλάμε για ένα αριστούργημα.

Το story εξελίσσεται σε μια εποχή οπού επιστήμη και μαγεία συνυπάρχουν. Οι χαρακτήρες είναι όλοι ένας και ένας, με πρωταγωνίστρια την χήρα ποντικό Mrs Brisby. Αυτή και τα τρία της παιδιά,  πρέπει να φύγουν άμεσα από το αγρόκτημα που κατοικούν, αλλά η αρρώστια του μικρού Timmy τον καθιστά ανίκανο να κουνηθεί. Τότε η Mrs αναλαμβάνει δράση και εμείς γινόμαστε θεατές μιας επικής περιπέτειας.

Γιατί δεν έγινε τόσο γνωστή; Δεν είναι και τόσο παιδική. To σκότος, το δράμα και τα θριλερικά ξεσπάσματα καθώς και το κακό έως ανύπαρκτο marketing εν έτει 1982 (την χρονιά του «Ε.Τ» θυμίζω), βοήθησαν αρκετά στο να μη διαδοθεί όσο έπρεπε. Πρόκειται για ένα ΑΠΟΛΥΤΟ MUST WATCH. Ίσως το πιο underrated animation ever (συμφώνα με την αποψάρα μου πάντα).

► All dogs go to heaven

Έχουμε 1989 και ο Donald Virgil Bluth(«Secret the NIMH» και ήταν στην ομάδα του «Anastasia») βάζει το χεράκι του σε μια ακόμα ταινιάρα, ο τύπος είναι ξεκάθαρα επιπέδου Disney, ακόμα και αφότου έφυγε από τις τάξεις της. Το marketing όμως είναι marketing και αυτό δεν το έχουμε και πολύ.

1989 λοιπόν. Ο γερμανικός ποιμενικός Charlie σκοτώνεται από τον φίλο και συνεργάτη του, στο έγκλημα, Carface (ΟΝΟΜΑΤΑΡΑ). Αν και τρομακτικό λαμόγιο, ο Charlie πάει στον παράδεισο γιατί "all dogs go to heaven". Αλλά επειδή, όπως είπαμε, δεν είναι και ο καλύτερος χαρακτήρας, κλέβει το ρολόι του χρόνου του και γυρνάει πίσω στην ζωή με μόνο του σκοπό, να εκδικηθεί τον Carface. Πρώτος στόχος του Charlie είναι να αρπάξει από τον Carface (ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ) την μονάκριβη του 'Αννα-Μαρία, το ορφανό κοριτσάκι που έχει το χάρισμα να μιλάει με τα ζώα.

Το background, η ατμόσφαιρα και το σχέδιο είναι φανταστικά. Οι χαρακτήρες καλογραμμένοι και ιδιαίτεροι. Η ταινία σε κερδίζει με τον ίδιο τρόπο που το κάνει και το "NIMH" ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.

Γιατί δεν πήγε; Αααχ αυτό το marketing… Για καλή τύχη του φίλου Donald, πήγε πάρα πολύ καλά σαν VHS.

► Anastasia

Το 1997, βγαίνει η "Anastasia" μια ταινία/musical, που ΔΕΝ είναι της Disney, είναι της FOX. Ο Ρασπούτιν κάνει ντου στους Ρομανώφ, το "Αναστασάκι" χάνεται, η γιαγιά του μετά από χρονιά το αναζητά έναντι αμοιβής, δύο τυπάδες ψάχνουν σωσία της για να παντελονιάσουν τα φράγκα, βρίσκουν την πραγματική Αναστασία η οποία δε θυμάται Χριστό, τη βάζουν να υποδυθεί τον εαυτό της, χωρίς να ξέρουν πως είναι το πραγματικό Αναστασάκι.

Το έργο έχει ΜΟΥΣΙΚΑΡΑ (Πάτα youtube, «Once upon a December», παρακαλώ) πολύ καλό σχέδιο, καλοφτιαγμένους χαρακτήρες, έναν τέλειο Ρασπούτιν (δανείζει την φωνή του ο Christopher Lloyd) και μια ακόμη πιο τέλεια albino bat που έχει για κατοικίδιο.

Γιατί δεν έπιασε τόσο; Έπιασε αρκετά (Νo28 στο worldwide box office, προτάθηκε για δύο Όσκαρ), όχι τόσο ώστε να πείσει την FOX να συνεχίσει με τέτοιου τύπου animation. Απορώ πως ένα must watch animated musical, έχει ξεχαστεί τόσο πολύ.

► The brave little toaster

Το 1987 η Disney μας παρουσιάζει την θαρραλέα τοστιέρα. Μία φρυγανιέρα, μία κουβέρτα, ένα λαμπατέρ, ένα τρανζιστοράκι και μία σκούπα αποφασίζουν να φύγουν από το μικρό γραφικό σπίτι του λόφου, όπου τα έχει φάει η σκόνη, με σκοπό να βρουν το μικρό τους αφεντικό, το οποίο έγινε κοτζάμ μαντράχαλος και ζει πλέον στην μεγαλούπολη.

Το σχέδιο είναι νεωτεριστικό μεν, δείχνει αρκετά πρόχειρο δε. Ενώ η ατμόσφαιρα, το χρώμα, τα backgrounds, η μουσική και οι χαρακτήρες, ξεχειλίζουν από κατάθλιψη. Τα περισσότερα άψυχα αντικείμενα έχουν αγριόφατσα, ενώ οι κακοί σπέρνουν πραγματικά, μιλάμε για στιγμές τρόμου όχι αστεία (ειδικά η σκηνή με τον Clown). Το έργο είναι τρομερό. Νιώθεις την εγκατάλειψη, την μιζέρια και το άγχος των πρωταγωνιστών σε όλο σου το πετσί.

Γιατί δεν; Ε ρε φιλέ, δεν ήταν, ούτε είναι για παιδιά. 'Ασε που φάνταζε προχειράτζα για Disney. Κατ' εμέ, πολύ μπροστά απ' την εποχή της.

► FernGully: The Last Rainforest

Φοβερό cast (Tim Curry, Robin Williams, Christian Slater κ.α). Σύγχρονο για την εποχή, σχέδιο με έντονο χρώμα, φοβέρα σκηνικά, πολύ τραγούδι και καλογραμμένοι χαρακτήρες. Μία τρομερή προσπάθεια να πάει κάποιος κόντρα στην Disney το μακρινό 1992.

Η θεματολόγια; Αριστούργημα. 1992 και μιλάμε για την μόλυνση του περιβάλλοντος μέσα από ξωτικά του δάσους που καβαλάνε σκαραβαίους, δέντρα της ζωής και μία νυχτερίδα που έχει "Οn/Off" διακόπτη στο κεφάλι της. Η φάση είναι «ήρθαν οι άνθρωποι να μας αλλοιώσουν τον πολιτισμό στο παρθένο δάσος, αλλά εμείς τα ξωτικά θα τους δείξουμε πόσο λάθος έκαναν» .Το όλο πατιρντί ξεκινάει όταν εμείς (οι άνθρωποι), κόβουμε το δέντρο που είχε φυλακιστεί ο Hexxus, το κακό πνεύμα που αποξένωσε τον άνθρωπο από την μητέρα φύση, την οποία μισούσε (σικ).

Δεν πήγε καλά. Δεν έχει γιατί. Δεν πήγε. Κόστισε πολλά, έβγαλε πολύ κάτω από τα αναμενόμενα και κρίθηκε αυστηρά λόγω cast. Παρόλα αυτά θα επιμένω ότι είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ για να δει ένα παιδί. Δεν μας ενδιαφέρουν τα κόστη και τα βραβεία όταν θέλουμε να δει κάτι ένα παιδί, το μήνυμα μας ενδιαφέρει και αυτή η Αυστραλοαμερικανιά έχει ένα σπουδαίο μήνυμα να του μεταφέρει.

► Οι δώδεκα 'Αθλοι του Αστερίξ
(MONO ME ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΕΠΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΓΛΩΤΤΙΣΗ)

Στο +1 της αγωνιστικής, βλέπουμε τον Αστερίξ να "αντιγράφει" τον Ηρακλή. Η ταινία αυτή δεν είναι εδώ για το σχέδιο, την ατμόσφαιρα, τα σκηνικά ή το σενάριο της. Η ταινία βρίσκεται εδώ γιατί πρόκειται για την καλύτερη Ελληνική μεταγλώττιση που έχει υπάρξει ποτέ.

Σπύρος Μπιμπίλας, Τάσος Κωστής, Χρυσούλα Διαβάτη κ.α, δίνουν ρεσιτάλ στο πως γίνεται μία γεμάτη μεράκι μεταγλώττιση. Οι άνθρωποι ΠΑΙΖΟΥΝ στο animation κανονικότατα. «Μα που είναι αυτός ο μάγειρας; Mου άνοιξε την όρεξη με τα ορεκτικά και με άφησε μπουκάλα», «δεκαπέντε σύνολο», «πιστοποιητικό άλφα 38», «Βρούτε σταμάτα να παίζεις με αυτό το μαχαίρι, θα τραυματίσεις κανένα στο τέλος» είναι ελάχιστες απο τις έκατονταδες τρομακτικές ατάκες που ακούγονται.
Το εννοώ.. Μιλάμε για ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ. Δεν έχω να πω κάτι για το έπος. Ο οίκος της τρελής; Ο Μάγειρας; Τα φαντάσματα; Το θηρίο; Το γέλιο είναι ατελείωτο. Το έχω δει τουλάχιστον 50 φορές. 51, γιατί όσο γράφονται αυτές οι λέξεις, παίζει από πίσω.

Γιατί δεν έπιασε; Βγάλανε νέα, ξενέρωτη μεταγλώττιση. Όχι απλό must watch, δες το ΤΩΡΑ, από κάτω στο έχω.

Τελευταία