Smith/Kotzen - Smith/Kotzen

Urchin, Iron Maiden, A.S.A.P., Bruce Dickinson από την μια. Poison, Mr. Big, The Winery Dogs από την άλλη. Δυο κιθαρίστες καλλιτεχνικά ανήσυχοι και συνάμα βιρτουόζοι στο χώρο τους. Φοβεροί συνθέτες, με αρκετές αρετές και στα φωνητικά. Πολλές περγαμηνές.  Ο 64χρονος Adrian Smith συναντά τον 51χρονο Richie Kotzen και ενώνουν τις δυνάμεις τους μακριά από τα συγκροτήματα που υπηρέτησαν ή υπηρετούν. Οι δυο αυτοί φίλοι, είπαν να βάλουν λίγη ποιότητα στη ζωή μας με τις συνθέσεις τους. Και τα εννέα κομμάτια αυτής της συνεργασίας, το κατάφεραν και με το παραπανω.

Τα blues, το ‘70s hard rock και γενικά όλη αυτή η αίσθηση που σκάει από την πρωτη νότα, δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Οι συνθέσεις  φαίνεται ότι έχουν βγει αβίαστα από την ψύχη τους. Γενικά, πρέπει να πέρασαν καλά οι ίδιοι δημιουργώντας αυτό το δίσκο. Και αυτό είναι το βασικό συστατικό της επιτυχίας. Όχι απαραίτητα εμπορικής , που για μένα καλό θα ήταν να εχει και εμπορική. Είναι καλλιτεχνική επιτυχία.

Πιο συγκεκριμένα, η έναρξη με το "Taking My Chances" και εν συνεχεία το "Running" σε προτρέπουν να πάρεις το αμάξι και να το σανιδώσεις σε μια ωραία μεγάλη ευθεία από αυτές που δείχνουν οι ταινίες στις έρημους των ΗΠΑ. Και αφού έχεις ευχαριστηθεί έτσι με το ξερόγκαζο, μπαίνει μετά το "Scars" και αρχίζει αυτή η ωραία «βρωμιά» του blues. Τα φωνητικά του Smith που ξεκινούν το κομμάτι είναι καταπληκτικά και δένουν στη συνέχεια με αυτά του Kotzen . Σταυροβελονιά , κεντάνε οι άνθρωποι.

Το "Scars" θεωρώ πως, εκτός του ότι είναι κομματάρα, εχει μπει σε ένα κομβικό σημείο όπως εξελίσσεται ο δίσκος. Και γιατι το λέω αυτό . Αυτό το μπλουζιάρικο ύφος ξεδιπλώνεται και συνεχίζεται στο "Some People" αλλά και στο "Glory Road", φτιάχνοντας μια τριάδα με φουλ συναίσθημα. Ετοιμάστε τα bourbons και τα καπνιστά single malts whiskeys. Μονορούφι τα μπουκάλια.

Συνεχίζοντας τη μουσική διαδρομή, υποδεχόμαστε και τον Nicko McBrain στην παρέα των Smith/Kotzen για το "Solar Fire", αφήνοντας τη μπλουζ διάθεση, πάλι για μια «ξερογκαζιά» από hard rock στον αυτοκινητόδρομο. Και αφού τελειώσει και αυτή η βόλτα, έρχεται το υπερτεμάχιο του δίσκου. Το "You Don’t Know Me" είναι ύμνος. Και εχει και μέγιστη τσαχπινιά. Στο πέμπτο λεπτό, εκεί που λες το κομμάτι τελείωσε, έχοντας φάει τη σφαλιάρα, κάνει ένα μπάσιμο και σου τραβάει άλλη μια, την  αποτελειωτική, στην περιπτωση που δεν κατάλαβες την πρώτη.

Μαζεύεις τα κομμάτια σου από τις σφαλιάρες και έρχεται το "I Wanna Stay" όπου δρα σαν το μολυβόνερο για τους μώλωπες. Κομμάτι που αδικείται αν ακούσεις μια και εξω τον δίσκο, γιατί έπεται  του "You Don’t Know Me". Και κλείνουμε με το "Til Tomorrow". Τι μέχρι αύριο ρε παιδιά; Μας τσακίσατε. Πώς θα την βγάλουμε μέχρι αύριο; Ρε τι κακό (ευχάριστο) μας κάνατε ρε μπαγάσες;

Μετα από πολλά repeat ακρόασης του δίσκου, ο οποίος εκτός των άλλων  τα σπάει και σαν παραγωγή (Smith/Kotzen) , πώς μπορείς να μην τον αγαπήσεις;

ΥΓ: Η μίξη έγινε από τον γνωστό Kevin "Caveman" Shirley (Iron Maiden) και εκτός από τον Nicko McBrain, guest drummer είναι και ο Tal Bergman στα You Don’t Know Me, I Wanna Stay και Til Tomorrow. Μπάσο και drums στα υπόλοιπα τα εχει αναλάβει ο Kotzen.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: BMG
Genre: Hard Rock/Blues Rock
Παραγωγός: Adrian Smith & Richie Kotzen
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 26/03/2021
Band Links: Smith/Kotzen, Spotify, YouTube

Τελευταία