Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣNihilism - Cataclysme Vers l`Ascendance

Nihilism - Cataclysme Vers l`Ascendance

Οι Nihilism είναι ένα από τα προσωπικά μου στοιχήματα, θυμάμαι σαν χθες να ακούω τον πρώτο τους δίσκο Obscurite Noir και αυτομάτως να τους κατατάσσω στο μυαλό μου στην κατηγορία «Next big thing» της σκηνής μας. Από τότε μπήκε μπόλικο νερό στο αυλάκι. Τους είδα να ανταποκρίνονται σε live που ο μπασίστας τους αιφνιδίως χρειάστηκε να απουσιάσει, με χορδές να σπάνε, τους «καμάρωσα» να περιοδεύουν στο εξωτερικό και ας έχουν στα «μπαγκάζια» τους μόνο έναν δίσκο.

Σε αυτό το τελευταίο ας σταθούμε λίγο, γιατί μη νομίζετε πως «βγήκαν έξω» και «κονομήσανε». Όχι, θα σας το χαλάσω, στερήθηκαν, μπήκαν μπέσα, μόχθησαν, ταλαιπωρήθηκαν, όμως το έκαναν και αυτό έχει διττή σημασία. Σημαίνει αρχικά ότι έχουν έναν διάχυτο «τσαμπουκά» να επικοινωνήσουν τη μουσική τους, μία θέληση που πηγάζει από το ταλέντο τους και κατά δεύτερον, πως δε μιλάμε για κάποιο πυροτέχνημα, αλλά για μία μπάντα που ήρθε για να μείνει.

Το Obscurity Noir ήταν (και είναι) ένα album εξόχως σκοτεινό, μελωδικό με διάσπαρτα στοιχεία ambient που σε μερικά σημεία προσέγγιζαν και το epic (κάτι σε Summoning εννοώ). Ενώ περίμενα να εξελίξουν αυτόν τον ήχο, που ήταν και σχετικά «εύπεπτος» για black metal με ξαφνιάζουν με μία στροφή που οπωσδήποτε δεν την είχα δει να έρχεται. Στο  "Cataclysme Vers l'Ascendance" μπαίνουν σε ένα avant-garde μονοπάτι το οποίο οποιονδήποτε άλλον θα τον είχε οδηγήσει στον γκρεμό, όχι όμως αυτούς.

Δεν έχουν απωλέσει τα αρχικά τους χαρακτηριστικά, όμως η ραγδαία εξέλιξη τους καθιστά αρκετά δύσκολη υπόθεση το να τα διακρίνεις. Δε θα το κρύψω ότι χρειάζονται ακροάσεις για το εκτιμήσεις, είναι δύσκολο album, σύνθετο και πολύπλοκο, όμως όσο περισσότερο χρόνο του αφιερώνεις, τόσο απομακρύνεσαι από αυτό το γεγονός και αρχίζουν όλα να αποκτούν νόημα. Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι τα κομμάτια έχουν όλα το ίδιο όνομα και ξεχωρίζουν από τον αύξοντα αριθμό που τα συνοδεύει.

Το "Cataclysme Vers l'Ascendance Ι" – που είναι το μόνο κομμάτι του album που και να έλειπε δε θα το αναζητούσαμε – είναι ένα κλασσικό Emperor-ικό black metal κομμάτι. Πάμε όμως στο "II", όπου προσπάθησα να μετρήσω τα κυρίαρχα θέματα του κομματιού και υπολόγισα τουλάχιστον πέντε. Πολλά για ένα κομμάτι αλλά αυτά «μας τα ‘παν και άλλοι», ο «χρωματισμός» τους είναι τόσο διαφορετικός ώστε για να ενωθούν θα χρειαζόταν γέφυρα επιπέδου Ved Buens Ende ή Krallice. Και όμως, το έκαναν και με ποικίλους τρόπους μάλιστα: από το jazzy break στην αρχή του κομματιού το οποίο ακολουθεί ένα «ξύσιμο» που να με συγχωρείτε, αλλά δεν έχουμε βγάλει πολλά τέτοια σαν σκηνή, στο κρουστό roller-coaster που ακούμε στη μέση του για να σβήσει γλυκά σε ένα ambient outro.

Στο "III" περνάμε πλέον σε άλλα μονοπάτια, αφού μία ατμόσφαιρα αποπνικτικής απόγνωσης έρχεται να μας φορτίσει συναισθηματικά. Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα νέο στοιχείο, την ταυτόχρονη συνύπαρξη δύο διαφορετικών μουσικών θεμάτων, τόσο όμορφα μπλεγμένα μεταξύ τους που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για τη συνέχεια του δίσκου. Η απάντηση όμως δεν είναι αυτή που νομίζεις, το "IV", στη «μπασιά» του είναι ωμό και επιθετικό με τα φωνητικά του Χρήστου να ακούγονται απόκοσμα. Εδώ οι σκέψεις μου είναι ανάμεικτες, από τη μία θαυμάζω το συνθετικό και ενορχηστρωτικό ταλέντο που ακούς να ξεχειλίζει, από την άλλη δυσκολεύτηκα έστω να κουνήσω το κεφάλι μου στο ρυθμό του. Γρήγορο και τραχύ, με δύσκολους ρυθμούς να διαδέχονται ο ένας τον άλλον, το οποίο στο studio είναι σαφώς μαγικό, στο live ωστόσο μπορεί να επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα. Προσέξτε όμως, δεν έχω ακριβώς δίκιο (όχι, δεν τρελάθηκα ακόμα) το "Cataclysme Vers l'Ascendance ΙV" μοιάζει με ένα πελώριο κερασφόρο θηρίο το οποίο σε πλησιάζει. Στην αρχή ακούς/νιώθεις τον βηματισμό του να τραντάζει τη Γη, στη συνέχεια, λόγω της καμπυλότητας (συμφωνούμε όλοι σε αυτό; Χαίρομαι!) ξεπροβάλουν μόνο τα κερατά του, που στη θέα τους νιώθεις τον φόβο και την αδρεναλίνη να ρέουν μέσα σου (βρισκόμαστε στη μέση του τραγουδιού πλέον, όπου ακόμα ένα ambient break έρχεται να δημιουργήσει μία από τις πολλές αντιφάσεις του δίσκου) και ξαφνικά το βλέπεις ολόκληρο να δεσπόζει στον ορίζοντα. Απειλητικό και επιβλητικό, τρομακτικό και σαγηνευτικό, το κομμάτι κλείνει με έναν τρόπο που κάνει τον Jon και τον Øystein να χαμογελούν.

Το "V" είναι ένα instrumental θέμα που εξυπηρετεί μονάχα στην ατμόσφαιρα του δίσκου και αν σας ακούγεται αχρείαστο τώρα που διαβάζετε το κείμενο, να σας πω ότι στο σύνολο του δίσκου, μοιάζει σαν μία άνω τελεία που δίνει την ευκαιρία στον ακροατή να ξαποστάσει και να προετοιμαστεί για τα επόμενα δύο κομμάτια του album. "VI"  λοιπόν και αρχίζουμε να πλησιάζουμε το τέλος. Αυτήν τη φορά δεν έχουμε κάποια φοβερή καινοτομία, αφού το κομμάτι χτίζει πάνω στις βάσεις που έχουν τεθεί. Βέβαια τα καθαρά φωνητικά που ακούγονται σε κάτι που μοιάζει με απαγγελία, αποτελούν με ακόμα ευχάριστη έκπληξη.

Το album κλείνει με το "VII" σε ένα μελαγχολικό επίλογο, ρίχνοντας με ταιριαστό τρόπο την αυλαία σε ένα έργο που, αν και διαρκεί μόλις 33 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα. οι εικόνες και τα συναισθήματα που προσφέρει γεμίζουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Ιδανική κατακλείδα σε έναν δίσκο που λέει πολλά για το μέλλον τους, το οποίο σίγουρα μας επιφυλάσσει αρκετή και ποιοτική μουσική. Κάτι σημαντικό που πρέπει να έχετε υπόψιν σας, μόλις αφουγκραστείτε το album, θέλω να αναλογιστείτε ότι ο συνθέτης του, frontman και κιθαρίστας της μπάντας, δεν είναι ούτε 25 ετών. Και αν γράφει έτσι τώρα, ειλικρινά ανυπομονώ για το μέλλον.   

Rating: 

 9.0


Genre: Avant-garde Black Metal
Παραγωγός: George Infected
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 30/03/2021
Band Links: Facebook, Instagram, YouTube, Bandcamp

Τελευταία