Mare Cognitum - Solar Paroxysm

Πώς θα είναι ένας πλανήτης όταν καταστραφεί; Θα υπάρχουν έμβια όντα που θα βιώσουν αυτή τη συγκυρία; Τι θα αισθάνονται μπροστά στην καταστροφή; Θα υπερισχύσει το δέος ή η θλίψη; Θα έχουν σημασία αυτές οι τελευταίες εικόνες πριν γίνει σκόνη στο σύμπαν; Θα έχει σημασία ο πολιτισμός που κάποτε υπήρξε εκεί; Αυτές είναι σκέψεις που καρφώνονται στο νου χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια ακούγοντας το τελευταίο πόνημα του Αμερικάνου black metal «κοσμοναύτη», Mare Cognitum.

Αν και το συγκεκριμένο ιδίωμα έχει τα εφαλτήριά του στο μηδενισμό, τον αντιχριστιανισμό και την επιθετικότητα, χρόνια τώρα έχει αποδείξει ότι η φόρμα του μπορεί να αξιοποιηθεί για νέες αφηγήσεις. Αφηγήσεις μακρινές από καμένες εκκλησίες, πολέμους, παγωμένα δάση και μεσαιωνικά κάστρα. Μπορεί να κοιτάξει τη Γη ως πλανήτη και να εντοπίσει τις μακροκοσμικές της εικόνες, εισάγοντάς μας στην ατμόσφαιρά τους. Και με το τελευταίο του full length, Solar Paroxysm, ο Jacob Buczarski όχι μόνο ψάχνει –ως γνωστόν- αυτές τις εικόνες, αλλά προσπαθεί να προσεγγίσει με ανθρώπινα αισθητηριακά κριτήρια μια κρίσιμη στιγμή τους. Αντί να καταπιαστεί με τρομακτικούς εξωγήινους πολιτισμούς, με το ατέρμονο σκότος και τη σιωπή του σύμπαντος, επιλέγει το φως. Ποιο φως, όμως; Αυτό του τέλους. Ενός ήλιου που φωτίζει λαμπρότερα και καταστρέφει. Και ως εκ τούτου το θλιμμένο παράδοξο αυτής της στιγμής. Το φως που θα φέρει το σκοτάδι.

Όλος ο δίσκος χαρακτηρίζεται από τη μίξη του δέους με τη μελαγχολία. Βρισκόμαστε ενώπιον της Καταστροφής, της απόλυτης κατανόησης πως μπροστά στο σύμπαν δεν είμαστε παρά αμελητέες ψηφίδες. Και οι θλιμμένες μελωδίες του Buczarski το τονίζουν. Χωρίς να χρησιμοποιεί synths ή άλλα φουτουριστικά μέσα, βγάζει τη διαστημική ατμόσφαιρα που θέλει μέσα από συνθέσεις τεχνικά άρτιες μεν αλλά με λογική αλληλουχία και ουσία δε. Δε χωρά ο βερμπαλισμός εδώ, άλλωστε. Το echo των νοτών ακούγεται σα θρήνος που φεύγει στο διάστημα και μετατρέπεται σε μιας άλλης μορφής kosmische musik , οι στίχοι τονίζουν πως τα πάντα οδηγούνται στην ισοπέδωσή τους. Αναρωτούνται σχετικά με τη σημασία όλων αυτών, όχι όμως πεσιμιστικά. Δεν είναι ένας δίσκος που δοξάζει τη ματαιότητα, αλλά ένας που συμφιλιώνεται με μια κοσμική αλήθεια κι επικεντρώνεται στην ομορφιά της θλίψης.

Η ροή του Solar Paroxysm χαρακτηρίζεται από μια αφηγηματική συνέχεια. Το επικείμενο τέλος από την αρχή του δίσκου κάνει εμφανή την παρουσία του, τα συναισθήματα γίνονται εμφανή, ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με τον θάνατο της πλάσης όπως την ήξερε, οι εικόνες στο σύμπαν γίνονται σαφείς και τελικά η καταστροφή συμβαίνει. Μελαγχολικά αλλά ταυτόχρονα μεγαλειωδώς. Τόσο από το γήινο έδαφος όσο και από το διάστημα, ο επικείμενος κατακλυσμός γίνεται αντιληπτός μέσα από εικόνες που ζουν μέσα στους ήχους. Και τελικά η σιωπή του τέλους ακούγεται σα φυσική συνέχειά του.

Πριν χρόνια, οι Darkspace μας έδειχναν τη σκοτεινή πλευρά του διαστήματος μέσα από τους δίσκους τους, την τρομακτική και αφιλόξενη. Εδώ δε βρίσκουμε κάτι αντίστοιχο γιατί ο εν λόγω δίσκος έχει ως πυρήνα του το ίδιο το βίωμα. Ένας δίσκος που ζεις μέσα του και δεν αποτελεί μια αλλόκοσμη εμπειρία, αλλά κάτι το απτό και με τον τρόπο του συγκινητικό. Όπως ο Lustre υμνεί το χιόνι για την ομορφιά του και σπάει τα σκοτεινά στεγανά του ιδιώματος, έτσι και ο Mare Cognitum δείχνει πως το φως παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το σκοτάδι όταν κοιτάς από το τηλεσκόπιο. Και, αν και είναι πολύ νωρίς για να το πώς με σιγουριά, το Terra Requiem είναι μάλλον το καλύτερο black metal τραγούδι που θα ακούσετε φέτος.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Extraconscious Records
Genre: Atmospheric Black Metal
Παραγωγός: Jacob Buczarski
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 19/03/2021
Band Links: Facebook, InstagramSpotify, Bandcamp

Τελευταία