Αρχική DEPARTISTSΑΠΟΨΕΙΣΣεβάσου και λίγο τον DJ

Σεβάσου και λίγο τον DJ

'Oπως και εσείς έτσι και εγώ, δεν βλέπω την ώρα να πάω στο αγαπημένο μου στέκι να γίνω στουπί, να ξενερώσω που ο DJ δεν βάζει τα τραγούδια που θεωρώ εγώ πως πρέπει να παίζει, γιατί ΞΕΡΩ εγώ και ΞΕΡΩ, καταλήγοντας να του ζητάω τραγούδια, χωρίς να γνωρίζω τον τίτλο ή το συγκρότημα λες και είναι το google.

Βέβαια αν με βάλει κάποιος πίσω από μια κονσόλα κατά 99% θα αδειάσει η μπάρα, ο μαγαζάτορας θα βλαστημάει την ώρα και την στιγμή που με εμπιστεύτηκε και σαν κερασάκι στην τούρτα θα σκάσει ο μεθυσμένος που θα ζητά τα τραγούδια που αυτός θέλει να ακούσει, γιατί αυτός ΞΕΡΕΙ και εγώ θα ζω ένα εκπληκτικό ανάποδο Déjà vu.

Ο DJ είναι ο μάστορας που σου ζητάει ένα (ει)κοσάρικο για να σου κρεμάσει την νέα σου 8Κ TV στον τοίχο, εσύ του απαντάς ‘’Σαν πολλά δεν είναι ρε μάστορα για δυο βίδες;’’ και παίρνεις την φοβερή απόφαση να την κρεμάσεις μόνος σου, γιατί “Έλα μωρέ εύκολο είναι”, για να καταλήξεις μετά από δυο ώρες με μια τηλεόραση στο πάτωμα, δυο άκυρες τρύπες στον τοίχο και τριάντα “δώσε το μαμημένο το εικοσάρικο να τελειώνεις..” που είπες. Είναι καλός για τα γούστα σου; AYTONOHTO. Είναι κακός για τα γούστα σου; ΤΡΑΓΙΚΟΤΑΤΟ. Ο ορισμός του “ lose lose situation”.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ.

Όταν λέμε Dee-Jay, εννοούμε τον άνθρωπο που είναι όντως DJ και όχι τον εικοσάχρονο Γιωργάκη που δεν ξέρει να κάνει μια απλή αλλαγή, δεν έχει ιδέα τι σημαίνει κονσόλα, bpm, μουσικά genres, δεν έχει δικό του εξοπλισμό, έχει το πολύ τέσσερις ωρίτσες πρόγραμμα μέσω virtual DJ, φτιάχνει ένα παρατσούκλι τύπου “DJ Fuego”, “DJ Fevgatos”, “DJ George” και παίζει σε συνοικιακά μπαράκια για 15 ευρώ και τέσσερα ποτά γιατί “έχει κόσμο που έρχεται για αυτόν”. Ναι, είναι μια αρχή και όλοι από κάπου πρέπει να ξεκινήσουν, αλλά αν θες να λέγεσαι επαγγελματίας, πρέπει να γίνεις κάτι πολύ καλύτερο από αυτό. Εσύ που γελάς μην χαίρεσαι, γιατί και αυτόν πρέπει να τον ΣΕΒΕΣΑΙ, θα στα πω παρακάτω.

ΤΕΛΟΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗΣ.

Με πολύ απλά λόγια τον DJ, θα τον βρεις να αράζει στους "έλα μωρέ σιγά το δύσκολο’’ κλάδους που ασχολούνται με την τέχνη, ανάμεσα στους φωτογράφους και τους γραφίστες. Δεν ξέρω φωτογράφο που το όνειρο του ήταν να σου βγάλει την φωτογραφία διαβατηρίου. Δεν ξέρω γραφίστα που ξεκίνησε λέγοντας “Το μενού στο ζαχαροπλαστείο του Μπάμπη να κάνω και τι στον κόσμο”. Δεν ξέρω DJ που περίμενε όλη του την ζωή να παίξει μουσική στον γάμο του κουμπάρου μου για να του ζητήσω τον ύμνο του Ολυμπιακού στις 5 το ξημέρωμα. Το κάνουν όμως, γιατί κάπως πρέπει να ζήσουν.

'Εχεις αμφιβολίες πως η δουλεία του DJ είναι τέχνη; Αν δεν είδες κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά που χρειάζεται για να είσαι επαγγελματίας DJ στην ΠΑΝΩ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ (Συγγνώμη κολλάει το CAPS LOCK μερικές φορές), ας σου τα εξηγήσω λίγο ακόμα. 'Ενας DJ έχει χαλάσει ώρες και ώρες ακούγοντας και ψάχνοντας διαφορετικά μουσικά είδη, ώστε να μπορεί να ελίσσεται και να ανταποκρίνεται στο τι θα του ζητηθεί. Αυτό φυσικά σημαίνει πως έχει ένα τεράστιο μουσικό database, σε ψηφιακή αλλά και αναλογική μορφή, το οποίο πρέπει συνεχώς να ενημερώνει. Γνωρίζει από μίξη και bpm ώστε να μπορεί να κάνει αξιοπρεπείς αλλαγές. Ξέρει από ηχοληψία και έχει δικό του εξοπλισμό ώστε να μπορεί να στήσει τον ήχο του και να ανταποκριθεί στο οποιοδήποτε απρόοπτο συναντήσει. Πρέπει να μπορεί να διαβάζει την διάθεση του κόσμου ώστε να προσαρμόζει καταλλήλως το πρόγραμμα του. Μπορώ να γράψω ένα βουνό ακόμα, αλλά θα προτιμήσω να σας πω μια ιστορία.

Κάποτε στο μακρινό 2008, είχα βρεθεί για χειμερινές διακοπές στην Πράγα, όχι Πάργα, είχα budget, όμορφα χρόνια. Εκείνο το διάστημα η ξαδέρφη μου σπούδαζε στην Τσεχία και προσκάλεσε εμένα και την παρέα μου σε ένα πάρτι που διοργάνωναν οι Έλληνες φοιτητές σε ένα μαγαζί στο κέντρο. Ναι, έχω παρτάρει με τσιφτετέλια στην Πράγα και είμαι περήφανος γι’ αυτό.

Μην σας τα πολυλογώ μετά από ένα τετράωρο λαϊκό πρόγραμμα, άπειρο χορό και όντας εντελώς πίτα πλέον, αποφασίζω να πάω να δώσω τα εύσημα μου στον DJ. Σκάω, ο δικός σου δίπλα του, παίρνω το αγαπημένο μου καγκούρικο ύφος και του λέω “Γειά σου ρε μάγκα, Έμαθες στους Τσέχους την Αίγλη plus..” για να πάρω πίσω ένα επικό “WHAT?”. Ναι, ο φίλος ήταν Τσέχος. Το ξαναπαίρνω από την αρχή στα αγγλικά αυτή την φορά, τον συγχαίρω ολόψυχα για αυτό που κατάφερε, για να μου απαντήσει πως χαίρεται πάρα πολύ που το ακούει αυτό, γιατί είχε τρομερό άγχος για το gig και πως απλά την τελευταία βδομάδα οι φοιτητές τον βομβάρδιζαν με τραγούδια και καλλιτέχνες που ήθελαν να ακούσουν, ζήτησε και την βοήθεια κάποιων για να τα ξεχωρίσει και να τα ομαδοποιήσει ανά style, πειραματίστηκε στο σπίτι φτιάχνοντας αρκετές playlist και εν τέλει κατάφερε να δημιουργήσει μια τίμια Μπουρναζιώτικη βραδιά στο κέντρο της Πράγας, χωρίς καν να ξέρει να λέει "καλημέρα". Αυτό λέγεται ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ DJ και ναι, είναι τέχνη.

Τώρα που λύσαμε το πόσο κόπο έχει ρίξει ο DJ, ας πάμε σε ένα άλλο βασικό πραγματάκι. Όταν βλέπεις τον DJ να κάθεται πίσω από μια μπάρα με τα ακουστικά του και να πίνει το ποτό του νιώθεις άνετος να τον ενοχλήσεις, να του παραγγείλεις το ποτό σου, να του ζητήσεις τον κωδικό του Wi-fi και το τραγούδι που γουστάρεις, γιατί αγνοείς παντελώς πως πρόκειται για έναν υπάλληλο που κάνει απλά την δουλεία του περιμένοντας να σχολάσει να πάει στο σπιτάκι του.

'Οπως όλοι οι υπάλληλοί στην γη, έτσι και ο φίλος μας, έχει αφεντικό. Δεν ξέρεις ούτε τι του έχει ζητήσει το αφεντικό του, ούτε πόσο ελεύθερος είναι να παίξει κάτι “διαφορετικό” για να γουστάρεις. Αυτό που πρέπει να ξέρεις είναι πως εφόσον αυτός που τον πληρώνει είναι ικανοποιημένος, δεν τον απασχολεί καθόλου η άποψη σου, την οποία αν ήταν ελεύθερος να μιλήσει θα σου έλεγε να την βάλεις ακριβώς εκεί που ξέρεις, αλλά δεν είναι, γιατί όπως όλοι οι υπάλληλοι στις δουλειές που περιέχουν συναναστροφή με κόσμο, έτσι και αυτός, πρέπει να είναι χαμογελαστός και ευδιάθετος no matter what. Σε χώρισε η Σούλα 23:34 και 00:00 ξεκινάς πρόγραμμα; Xαρά και τσαχπινιά εσύ.. Πως αλλιώς; Πρέπει να βγει το μεροκάματο.

Αν δεν σέβεσαι την τέχνη του, δείξε τουλάχιστον σεβασμό στην εργασία του. Στην τελική δεν σε κρατάει κάποιος, ούτε λείπουν οι εναλλακτικές επιλογές. Ένα βουνό μαγαζιά υπάρχουν, να διασκεδάσεις βγήκες, απόλαυσε το όσο μπορείς και έπειτα κρίνε αν θα ξαναπάς ή όχι. Σε παρακαλώ, μην κάνεις σαν τον Μ$%@$Α (Είπαμε, στο Depart δεν θα σας βρίζω) που πάει στο Jazz gig, βαριέται, στο δεκάλεπτο αρχίζει να μιλάει με την κοπέλα του και στο σόλο του μπασίστα τους ακούει όλο το μαγαζί να μαλώνουν. Αυτούς θα στους κράξω αναλυτικά άλλη φορά.

Υπάρχουν λόγοι για να μην κάνουμε σαν βάρβαροι Οστρογότθοι πάνω από το κεφάλι ενός DJ, αλλά για κάποιο λόγο δεν φαντάζουν αρκετοί. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι πως δεν δείχνουμε σεβασμό από ζήλεια. Είναι τρομακτικό να υπάρχουν άνθρωποι που φθονούν αυτούς που κάνουν την καύλα τους επάγγελμα επειδή οι ίδιοι δεν το έχουν καταφέρει. Οι άνθρωποι που κάνουν αυτό που αγαπούν είναι που αλλάζουν την κοινωνία μας, αυτοί μας δίνουν ελπίδα, αυτοί που είπαν μέσα τους “To γουστάρω, θα το προσπαθήσω, θα τα καταφέρω”.

Όσοι άνθρωποι κυνηγούν το όνειρο τους θα έχουν για πάντα ένα τεράστιο respect από εμένα. Στην τελική αν η απάντηση στο “Ααααα ώστε είσαι μουσικός/ γραφίστας/ ηθοποιός/ συγγραφέας/ DJ ε; και τι δουλειά κάνεις;” ήταν μια μπουνιά ανάμεσα στα μάτια, αυτή η χώρα θα ήταν ένα καλύτερο μέρος.

Τελευταία