Godzilla vs Kong

Από το 1998 που έπεσε στα χέρια μου εκείνο το τεύχος του Αλμανάκο με το αφιέρωμα στον Godzilla εν όψει της ταινίας του Emmerich, η ζωή μου είναι συνδεδεμένη με τον Βασιλιά Των Τεράτων. Είχα, μάλιστα, την ευλογία (ή ατυχία) η πρώτη ιαπωνική ταινία που είδα με πρωταγωνιστή αυτόν να είναι το Godzilla Vs Megalon σε μια μεταμεσονύκτια προβολή του ΑΝΤ1 κάπου στο Γυμνάσιο. Έτσι, όχι μόνο κατάλαβα πως ο Godzilla δεν είναι ορκισμένος εχθρός της ανθρωπότητας, αλλά και το ότι κάποιες (αν όχι οι περισσότερες) από τις ταινίες του είναι συνώνυμες με την υπερβολή και τη γελοιότητα. Κάτι που δέχτηκα αρκετά νωρίς.

Αργότερα ήρθε το διαδίκτυο στη ζωή μου και μπόρεσα να δω και τις υπόλοιπες ταινίες, από την περίοδο Showa μέχρι και της χιλιετίας. Γνωρίστηκα με την υπόλοιπη «οικογένεια» τεράτων, τη Mothra, τον Rodan, τον King Ghidorah, τον Mechagodzilla, τον Destoroyah, τον Space Godzilla, τον Biollante, ενώ είδα και τα «εξ αγχιστείας ξαδέρφια τους» (Gargantuas, Gamera κλπ). Λάτρεψα την ταινία του 2014 γιατί ήξερε πώς να σεβαστεί τη φόρμουλα των ταινιών και αντιπάθησα το King of The Monsters του 2019 γιατί αν εξαιρέσεις την τελική μάχη και τον ομολογουμένως εκπληκτικό Ken Watanabe (λογικό ένας Ιάπωνας να πιάνει το νόημα του Godzilla), έπηξε στη σοβαροφάνεια. Ψιθυριστοί διάλογοι λόγω συγκίνησης, επιληπτικά πλάνα αλά Michael Bay και κάθε φορά που εμφανιζόταν κάποιο από τα αγαπημένα μου τέρατα έπρεπε να ακολουθείται από κάποιο σοβαροφανές μελόδραμα.

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αναμετρηθούν εκ νέου οι δύο «Βασιλιάδες» των κινηματογραφικών τεράτων μετά από σχεδόν 60 χρόνια. Οι προσδοκίες πολλές, οι φοβίες λίγο περισσότερες. Θα έπαιρνε πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του; Θα κράταγε την αγαπημένη κλασική φόρμουλα ή θα επαναλάμβανε τα λάθη του προκατόχου του; Θα μας έδινε μια αυτοκρατορική μάχη; Τελικά οι εντυπώσεις ήταν μόνο θετικές.

Ο Godzilla αρχίζει να καταστρέφει τις εγκαταστάσεις της εταιρείας Apex, κάνοντας τους ανθρώπους να θεωρούν ότι στράφηκε εναντίον τους. Σε μια προσπάθεια να τον αναχαιτίσουν, προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τον Kong για να σωθούν, ο οποίος καθοδηγείται από ένα κωφάλαλο κοριτσάκι το οποίο προστατεύει. Ταυτόχρονα η Madison είναι πεπεισμένη πως ο Godzilla εξεγείρεται λόγω κάποιων γεγονότων και μαζί με έναν συνωμοσιολόγο podcaster και έναν όχι και τόσο πρόθυμο συμμαθητή της αποφασίζει να διερευνήσει την Apex περαιτέρω. Οι απαντήσεις που θα δοθούν, θα αποκαλύψουν ότι για μια ακόμα φορά, τα κατασκευάσματα του ανθρώπου ευθύνονται για τη διατάραξη της φύσης.

Η δομή της ταινίας διατηρεί τη φόρμουλα των κλασικών ταινιών, ίσως με λίγες παραπάνω προσθήκες για το μη-μυημένο κοινό. Διάλογοι-τέρατα-διάλογοι-μάχη τεράτων-διάλογοι-αποκαλύψεις-διάλογοι-μάχη τεράτων-διάλογοι-τελική μάχη-τίτλοι τέλους. Απλά, λιτά κι απέριττα. Αντί, όμως, να προσπαθεί να σκοτεινιάσει τα πάντα και να τα πήξει σε μια μεταφορική και κυριολεκτική συννεφιά, επιλέγει να αφεθεί ελεύθερη, να κάνει ένα ωραιότατο σεναριακό κουλουβάχατο με επίπεδους χαρακτήρες, να παραδοθεί στο κιτς και τελικά να βγει νικητήρια. Comic relief το οποίο λειτουργεί μέσα από την απλότητά του, θεωρίες συνωμοσίας που δένονται για να υπηρετήσουν το monsterverse, εκβιαστικές συγκινήσεις με πανύψηλα τέρατα και ένα αρκούντως εκφραστικό κωφάλαλο κοριτσάκι. Και ξύλο. Πολύ ξύλο. Εκρήξεις, καταστροφές, νέον φωτισμοί, πυρηνικές ανάσες, τσεκούρια, διαμελισμοί. Ό, τι μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος από ένα τίμιο blockbuster.

Αν έχω κάποιες αντιρρήσεις, αυτές δεν οφείλονται στη σκηνοθεσία (η οποία αφήνει τα πολύ γρήγορα cuts για να αφοσιωθεί στα μεγαλοπρεπή γρονθοκοπήματα), αλλά στο γενικότερο σύμπαν. Ο Godzilla ήταν πάντα ένας συμβολισμός της πυρηνικής ενέργειας, η οποία μπορεί να σταθεί είτε ως καταστροφέας είτε ως αρωγός. Με το να παρουσιάζεται ως ένας απλός Μεγάλος Παλαιός στερείται μιας κάποιας αιχμής που ελλοχεύει σε αυτήν του τη διάσταση. Και το πολύ δέσιμο με την Κενή Γη και τις υπόλοιπες θεωρίες συνωμοσίας το περνούν λίγο παραπάνω στην παράνοια και στην ανάγκη του να ανήκει στην υπερβολή του σήμερα αντί να λειτουργεί σε ένα δεύτερο συμβολικό επίπεδο. Ωστόσο, εφόσον έστω κι έτσι έχουμε ένα λειτουργικό monsterverse το οποίο με κάνει να απολαμβάνω τα αγαπημένα μου kaiju, αυτό είναι ήσσονος σημασίας.

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι ταινίες σαν κι αυτή είναι βαρετές, ότι θα τις ήθελαν πιο πυκνογραμμένες ή πιο σοβαρές, με λιγότερο διάλογο ή πιο «ενήλικες». Όλοι αυτοί πιθανόν να μη θυμούνται πως όλες οι ταινίες της περιόδου Showa του Godzilla (ακόμα και το Destroy All Monsters που από κάποιους θεωρείται η κορυφαία μετά την πρώτη του 1954) χτίστηκαν ακριβώς πάνω σε αυτήν τη φόρμουλα. Και το Godzilla Vs Kong τη σέβεται, την τιμά και τη φτιασιδώνει τόσο-όσο ώστε να είναι αρκετά ευπαρουσίαστη στο σημερινό κοινό των multiplex που θέλει την εξτραβαγκάντζα του.

Σε προσωπικό επίπεδο, καταλαβαίνω πως δε μιλάμε για μια ταινία που μελετά ακροθιγώς βαθύτερα ζητήματα. Που δεν πειραματίζεται για να φέρει νέα όρια στον κινηματογράφο. Που εν τέλει έχει επίγνωση του ότι ανήκει στο σινεμά της υπερβολής και της διασκέδασης. Ωστόσο αυτό με εμπόδισε από το να ανατριχιάσω όταν βλέπω τον Godzilla; Καθόλου; Με έκανε να βουρκώσω σε ορισμένες φάσεις του από συγκίνηση που το παιδί μέσα μου τα ξαναβλέπει αυτά και αισθάνεται ενθουσιασμό; Σίγουρα. Με έκανε να φωνάξω στην οθόνη μου από αγνή πώρωση στα ανάλογα σημεία του; Βεβαίως. Και γι’ αυτό, σε προσωπικό επίπεδο είναι 5/5 με τον παρακάτω βαθμό να είναι μια απλή ένδειξη «αντικειμενικότητας».

Σπεύσατε. Η ταινία που χρειαζόμαστε για μια καραντίνα που δείχνει να μην έχει τελειωμό ενώ οι μέρες μεγαλώνουν και δεν μπορούμε ούτε να βγούμε έξω αλλά ούτε να ενδοσκοπήσουμε κι άλλο.

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς, Ινδία
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμη
Σκηνοθεσία:
Adam Wingard
Πρωταγωνιστούν: Alexander Skarsgard, Millie Bobby Brown, Rebecca Hall
Διάρκεια: 113'

Τελευταία