Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑRise Against - The Unraveling

Rise Against - The Unraveling

“Are you ready to rock?” ακούγεται στο πρώτο δευτερόλεπτο του The Unraveling και κάπως έτσι μια μικρή melodic hardcore μπάντα έβαλε τις βάσεις για να γράψει ιστορία. Τι ακολούθησε; Μια έκρηξη δημοσιότητας, αγάπης για το punk rock, γιγαντιαίες περιοδείες και συναυλίες ανά τον κόσμο, έντονη πολιτική και περιβαλλοντολογική συνείδηση και μια εικοσαετής λαμπρή καριέρα. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια καλή περίληψη για το ποίοι είναι οι Rise Against. Σίγουρα όμως είναι πολλά περισσότερα από αυτή την περίληψη.

Γενικότερα, δε φημίζομαι για το πόσο χαρμόσυνη μουσική ακούω, το ανάποδο ίσως θα έλεγε κανείς. Οι Rise Against είναι το δεύτερο συγκρότημα όμως μετά τους Bad Religion που στο άκουσμά τους επαναδιαπραγματεύτηκα την έννοια του να νιώθεις ζωντανός μέσα από τη μουσική. Η πρώτη βάση αυτής της νέας οπτικής, για μένα αλλά σίγουρα και για πάρα πολύ ακόμη κόσμο ήταν το The Unraveling.

Η πρώτη κυκλοφορία των Rise Against συνεπήρε τα αυτιά μας με τον ενθουσιώδη ήχο τους που έδωσε νέα πνοή σε μία βάση hardcore ήχου, εμπλουτισμένο με πάρα πολύ punk rock και διάθεση για κάτι που υπάρχει τεράστια ανάγκη, τόσο τότε όσο και σήμερα. Καλοπέραση έξω με διάθεση για παρεΐστικα live shows.

Εκεί που ο δίσκος λάμπει όμως ακόμη περισσότερο, είναι μάλλον στην αριστοτεχνική παραγωγή του Mass Giorgini και μουσική του σύνθεση, με κάθε όργανο να λάμπει στα σημεία που του αξίζουν. Μπορεί να ήταν η μοναδική τους κυκλοφορία με τον Dan Wleklinski στην κιθάρα, αφού λίγο αργότερα από την κυκλοφορία του δίσκου αποχώρησε από το συγκρότημα, αυτό όμως δεν το απέτρεψε από το να υπογράψει ενθουσιώδεις μελωδικές γραμμές που χαρακτήρισαν για πάντα τον ήχο των Rise Against.

Το δίπολο όμως του μπάσου του Joe Principe και των κρουστών του Brandon Barnes είναι αυτό που ανυψώνει το δίσκο αυτό στο σημείο που του αξίζει στην punk rock ιστορία. Κερασάκι στην τούρτα – ένα τεράστιο κεράσι για την ακρίβεια – η φωνή του Tim McIlarth που με τη χαρακτηριστική της χροιά και γρέζι δίνει την απόλυτη ταυτότητα στον ήχο των Rise Against. Η μετεφηβική τους τότε ανάγκη για ξέσπασμα, δίνουν στους στίχους του The Unraveling που με περίσσιο συναισθηματικό βάρος αποδίδει ο McIlarth την ιδιότητα του τελευταίου, απόλυτα πετυχημένου συστατικού της εμπνευσμένης συνταγής των Rise Against.

Όπως έκανα την εισαγωγή, ανέφερα την πρώτη φράση που ακούγεται στο εναρκτήριο Alive and Well, η οποία θέτει τον πήχη ψηλά για τη διάθεση του The Unraveling. Ενθουσιασμός, νεύρα, εσωτερική ανασκόπηση σχέσεων, φιλίας και κοινωνικής απογοήτευσης, δημιουργούν ένα σύμπλεγμα συναισθημάτων που πρέπει πάση θυσία να εκφραστούν προς τα έξω. Τέτοιες εκφράσεις όμως αναζητούν πάντα παρέα, όπως το My Life Inside Your Heart που ακολουθεί δεν ντρέπεται να πει. “Take my hand, Cause this hope is greater than you'll ever know”.

Το “The Great Awakening” βέβαια, περιέχει μερικούς από τους πιο σημαντικούς στίχους που θα μπορούσα ποτέ να βρω μπροστά μου σχετικά με την πρώτη φορά που βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μία μεγάλη αλήθεια. Ότι ο κόσμος γύρω μας είναι ποικιλοτρόπως απαίσιος και με κάποιο τρόπο είχες την ατυχία να το συνειδητοποιήσεις. Και πρέπει να βρεις τον τρόπο να το κάνεις σωστά ώστε να ανταπεξέλθεις σε αυτό το μεγάλο βάρος. Συλλογισμό που το Six Ways ‘Til Sunday συνεχίζει, με επίκεντρο την αγωνία που το γκρέμισμα μιας πρότερης ζωής σε φούσκα δημιουργεί. Έτσι καταλήγουμε στο 401 Kill και την αστείρευτη ανάγκη για αλλαγή, ασχέτως που δεν ξέρεις ποια αλλαγή χρειάζεσαι και πως να την επιτύχεις.

Το The Unraveling είναι ένας δίσκος που δε σε αφήνει καθόλου σε ηρεμία. Τα riffs άλλοτε μελωδικά και άλλοτε σκληρά μαζί με τα catchy ρεφρέν κάθε κομματιού ανεξαιρέτως δημιουργούν μια ασταμάτητη ανάγκη χτυπήματος σε κάθε σου νεύρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων ρεφρέν φυσικά αποτελεί το ίσως αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου, The Art Of Losing, το οποίο ίσως είναι το πιο βίαιο συναισθηματικά και μουσικά σημείο της κυκλοφορίας, υπέροχο σε κάθε σημείο του από την αρχή μέχρι το τέλος. Ειδικά με τον τρόπο που προσεγγίζει τη διαπραγμάτευση των ανθρώπινων σχέσεων έπειτα από το προηγούμενο ξύπνημα της προσωπικότητας.

Η διαλεκτική σχέση όμως ενός ανθρώπου που πλέον αντιλαμβάνεται περισσότερο συνειδητά τον κόσμο γύρω του, δεν χτίζεται μόνο με την αντίληψη του παρόντος, αλλά και αυτή του παρελθόντος. Αυτή τη σκέψη αναπτύσσουν τα Remains Of Summer Memories καθώς και το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Ο δρόμος προς τη διαύγεια όμως δεν είναι ποτέ ένα μονοπάτι που βαδίζεις με σιγουριά και η στροφή σε κάθε διακλάδωση αποτελεί μία απόφαση για την οποία θα έχεις πάντα αμφιβολίες, όπως μας εξιστορούν τα Reception Fades και Stained Glass And Marble, με μία πολύ subtle αλλά ευθεία αναφορά στο ρόλο της θρησκείας σε αυτή την πρόοδο.

‘Ενα μεγάλο σοκ βέβαια είναι και η αποδοχή του τέλους, όπως ίσως το πιο μπαλαντοειδές (και δημοφιλές) κομμάτι του δίσκου, Everchanging, έρχεται με πικρία να μας διηγηθεί. Ο βασικός στόχος όμως μέσα σε όλη αυτή τη σύγχιση που επικρατεί όσο βαδίζεις προς την πνευματική ενηλικίωση είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, πράγμα που αποτυπώνεται στο Sometimes Selling Out Is Giving Up. Πράγμα κάπως πανέμορφο έτσι όπως το εξετάζω ετεροχρονισμένα στο σήμερα, αφού πράγματι, οι Rise Against παρά το τεράστιο όνομα που απέκτησαν τα χρόνια που ακολούθησαν κατάφεραν, σύμφωνα με τη δική μου οπτική τουλάχιστον να μην ξεπουληθούν σε τίποτα.

Κάπου εδώ, το 3 Day Weekend μας προσφέρει μια κατάθλιψη σε μικρό μπουκαλάκι με τη σκέψη των ανθρώπων που χάνουμε από δίπλα μας, έτσι όπως αλλάζουμε μεγαλώνοντας, για να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο στο 1000 Good Intentions. Η απώλεια όμως αντικαθίσταται με οργή στα Weight Of Time και Faint Resemblance, για όσους μας πλήγωσαν με τη λάθος (κατά τη δική μας, όχι πάντα ταπεινή γνώμη) επιλογή που έκαναν για τη δική τους στάση στη ζωή.

Αυτός είναι ο κύκλος του The Unraveling, ή θα έλεγε κανείς, το ξεδίπλωμα του κύκλου. Λίγα πράγματα ήταν τόσο σημαδιακά για άτομα όπως κι εγώ, που στο ξεκίνημα της καριέρας των Rise Against άρχισαν να ανακαλύπτουν τον κόσμο και από την στραβή του μεριά, από μερικούς δίσκους – ταυτότητα για τη δόμηση της κοινωνικής συνείδησης, μεταξύ των οποίων φυσικά βρίσκεται και το The Unraveling. Μάλιστα, μου χτυπάει κάπως άσχημα που έχουν περάσει κιόλας 20 χρόνια από την κυκλοφορία του, ωστόσο ελπίζω να υπάρξει εκεί για να ταυτίζονται άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας με μουσικές που στέκουν ως η απόλυτη ταύτιση στο επίπεδο της εσωτερικής αναζήτησης.

Τελευταία