Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣGreenleaf - Δισκοκριτική

Greenleaf - Δισκοκριτική

Έχοντας ξεθωριάσει από το ακουστικό μου σύστημα εδώ και χρόνια, η ηχώ από τα πρώτα άλμπουμ των Greenleaf φαντάζει σαν μια ασαφής ανάμνηση. Τι να πρωτοθυμηθείς τις εποχές που η φλόγα του Stoner (αχ, πόσο μισώ αυτή την ταμπέλα) έκαιγε τόσο δυνατά όσο η φωτιά του οποιοδήποτε κυριακάτικου μπάρμπεκιου εκεί έξω. Το αποτέλεσμα ήταν να μας μείνει λίγο ψαχνό για μουσική και μπόλικο κάρβουνο στο υπερφορτωμένο μουσικό ιδίωμα.

Με αυτή τη αρνητική διάθεση κλήθηκα να αντιμετωπίσω τη νέα δουλειά της σουηδικής τετράδας που έχει αισίως στην πλάτη της 20 και βάλε χρόνια. Η ακρόαση του "Echoes from a Mass" μου έβαλε τα γυαλιά και μου έκλεισε το στόμα ή μάλλον με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Πάντοτε τους Greenleaf τους είχα σαν τριτοτέταρτους και αυτό κατά πολύ έφταιγε στο ότι ο βασικός τους συνθέτης (Tommi Holappa) κρατούσε τις καλύτερες ιδέες για την κύρια μπάντα του, τους Dozer. Υπήρχε μια περίοδος, το 2003 που τα τρία από τα τέσσερα μέλη των Greenleaf ήταν οι Dozer.

Δε ξέρω πως σκέφτεται το 2021 ο ιδρυτής τους, αλλά το φρεσκότατο "Echoes from a mass" έχει τη γεύση από κουλούρι λίγα δευτερόλεπτα αφότου έχει βγει από το φούρνο. Στην ακρόασή του δεν ένιωσα ίχνος μπαγιατίλας, το παλιακό πλέον stoner που θυμίζει κακέκτυπο των Kyuss. Το τρίτο στη σειρά τραγούδι (Needle in my eye) με ταξίδεψε ελάχιστα στην εποχή που οι μπάντες προσπαθούσαν να γίνουν οι επόμενοι Kyuss. Ο groovy ρυθμός του όπως και το riff δεν είναι καθόλου άσχημα. Όμως πόσο, μα πόσο άλλο να ακούσω κάτι τέτοιο; Κάτι που έχει χιλιοακουστεί τα προηγούμενα 20 χρόνια και δικαιώνει όσους υποστηρίζουν ότι το stoner κάνει ανούσιους κύκλους;

Το ένστικτό μου εστιάζει στον υπόλοιπο δίσκο που αναμένεται να είναι μια από τις καλύτερες heavy rock κυκλοφορίες για το 2021. Nαι, heavy rock, σύγχρονο, καθόλου απαρχαιωμένο και σε γενναίες ποιοτικές δόσεις. Αυτό μας παραδίδουν επάξια οι Greenleaf. Οι ακροατές που περιμένουν να κάνουν νοερώς μια ακόμα (από τις ατελείωτα πολλές) tour στις καλιφορνέζικες ερήμους, θα έρθουν ενώπιος ενωπίω με μια ευχάριστη έκπληξη. Το "Echoes from a Mass" σε κουβαλάει στους στιβαρούς του ώμους κατά μήκος μιας ατελείωτης παγωμένης τούνδρας και μέσα σε απάτητα σουηδικά δάση. Οι Greenleaf και ιδιαίτερα ο τραγουδιστής τους Arvid Hällagård μεταφέρουν στον ακροατή τη σουηδίλα και τη σκανδιναβίλα τους καθ' όλα τα 46 λεπτά του έβδομου full length.

Πρόκειται για την τέταρτη κυκλοφορία με τον Hällagård και θα σου εξάψει το ενδιαφέρον να ακούσεις και τις προηγούμενες δουλειές μαζί του αν τις έχεις παραλείψει. Ο τραγουδιστής είναι ο μοναδικός που ζει εκτός Σουηδίας, όντας κάτοικος Βερολίνου. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις πως δυσκόλεψε κατά 75% τη μπάντα στο να δουλέψει πλήρης μιας και οι υπόλοιποι τρεις βρίσκονταν κανονικά στο στούντιο (η Σουηδία δεν είχε θέματα με lockdown). Ιδέες όμως υπήρχαν όπως φαίνεται στο " Echoes from a Mass".  Οι Σουηδοί δεν έκρυψαν πως ο σπόρος τους άρχισε να καρποφορεί πριν την πανδημία.

Πρόκειται για το ίδιο line up που κυκλοφόρησε το "Hear the Rivers", ένα γεγονός σπάνιο για τους Greenleaf και τις συνεχείς αφίξεις - αποχωρήσεις μελών. Περιστρέφεται γύρω από τις ιδέες του άλμπουμ του 2018 αλλά σε πιο εξελιγμένη και κατασταλαγμένη μορφή. Η παραγωγή είναι ένας βασικός παράγοντας που κάνει πιο ελκυστικό το νέο δίσκο. Ο Karl Daniel Lidén έχει κάνει τόσο την παραγωγή, όσο και το mastering και έχει πετύχει τον ιδανικό ήχο για ένα heavy rock δίσκο. Δεν είναι άγνωστος στους Greenleaf διότι έχει καθίσει πίσω από το drum kit τους στα πρώτα βήματα του σχήματος.

Από την σουηδική τετράδα δε ξεχωρίζεις κανέναν, τρανό δείγμα της χημείας τους. Το rhythm section δίνει την πρέπουσα βαρύτητα και όγκο στο τελικό αποτέλεσμα με τον drummer  Sebastian Olsson να κάνει αισθητή την παρουσία του στην πλειοψηφία της δεκάδας των τραγουδιών. Ο Tommi Holappa στην κιθάρα δείχνει πως βρίσκεται σε riffο-οίστρο. Για τα φωνητικά του Hällagård τα είπαμε και προηγουμένως. Χωρίς το λαρύγγι του, αυτή τη ταξιδιάρικη bluesy μελαγχολία θα τη στερούνταν τόσο ο δίσκος όσο και ο ακροατής.

Αν ψάχνεις ένα στοιχείο που κάνει την όγδοη κυκλοφορία τους να ξεχωρίζει είναι η μουντάδα. Όσο το άκουγα έπιανα τον εαυτό μου να διαλέγει τηλεοπτικές σειρές Σκανδιναβικού Noir που θα μπορούσε να παίξει η μουσική των Greenleaf. Οι συνθέσεις είναι προσεγμένες και σοβαρές και τη θέση του fun έχει πάρει το μελαγχολικό στοιχείο. Παρακολούθησε το βίντεο του "Tides" και θα αποκτήσεις μια εικόνα. Μην μπερδεύεσαι, το "Echoes..." δεν είναι ψόφιο. Οι συνθέσεις στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι από mid ως up tempo και οι αργόσυρτοι ρυθμοί αποφεύγονται.   

"Είναι το πιο ειλικρινές μας άλμπουμ" υποστηρίζει σε μια διαδικτυακή συνέντευξη ο τραγουδιστής των Greenleaf για την τρίτη κυκλοφορία στη Napalm Records και δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω. Οι Greenleaf έχουν αποφύγει το ναρκοπέδιο των κλισέ του heavy rock και του stoner, ξεδιπλώνοντας ένα μεγάλο ρεπερτόριο στα δέκα τραγούδια τους. Τα "Tides" και "Good God I Better Run Away" σε συστήνουν με τον πιο ενθουσιώδη τρόπο. Έχεις heavy blues α' ποιότητας στο "Bury my Son" και το κλασσικό Greenleaf boogie τους στο "A Hand of Might". Είναι επίσης το πολυστρωματικό "Hang On" και το "On the Wings of Gold" που θα μπορούσε να καλύτερη λύση για επίλογος. Το πιο αργό κομμάτι στο δίσκο έρχεται στους τίτλους τέλους με το "What have we become" για να δώσει το δραματικό τόνο που αρμόζει στο "Echoes from a Mass". Στα αυτιά μου στέκεται σαν επιμύθιο παρότι δεν έχω πρόσβαση στους στίχους.

Με δυνατή ακόμα την ηχώ του "Echoes from a Mass" δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου να μην την αφήσω να σβήσει σύντομα. Οι Greenleaf απέδειξαν πως δεν αξίζουν να τους λησμονείς εύκολα και με ελαφρά τη καρδία.  

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: Napalm Records
Genre: Heavy Rock
Παραγωγός: Karl Daniel Lidén, Greenleaf
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 26/03/2021
Band Links: Facebook | Instagram | Spotify | 
Bandcamp

Τελευταία