Hillbilly Elegy

Στο κοντινό μου περιβάλλον (σύντροφο, οικογένεια, συναδέλφους, και φίλους), θεωρούμαι ειδικός στις μεγάλες εισαγωγές. Πολλές φορές, κουραστικός ακόμη και για εμένα. Ορισμένες φορές όμως, χρειάζεται μια μεγάλη εισαγωγή για να προσεγγίσεις τη δουλειά κάποιου με σεβασμό. Αμφιβάλλω -θα το πω ευθέως- πως ο Ron Howard θα διαβάσει αυτή εδώ την κριτική, αλλά ο δημοσιογράφος/κριτικός/fan, δεν γράφει ποτέ για τους άλλους. Αντίστοιχα, ο καλλιτέχνης -όπως έχει πει στο παρελθόν και ο Μπάμπης Στόκας- δεν γράφει για τους άλλους, γράφει για τον εαυτό του, και όσο περισσότερα άτομα αγοράσουν αυτό που προσφέρει, τόσο καλύτερες κριτικές θα λάβει.

Ευτυχώς για το κοινό και τους καλλιτέχνες, στις 12 Αυγούστου του 1998, οι Senh Duong, Patrick Y. Lee, και Stephen Wang, ίδρυσαν το Rotten Tomatoes. Αφήνοντας στην άκρη το λαϊκό ρητό “περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα”, είναι ξεκάθαρο ότι η γνώμη του κοινού, των άλλων κοντινών μας ατόμων, “μετράει” περισσότερο από ότι η γνώμη 10, 20, ή και 50 κριτικών. Το Rotten Tomatoes έδωσε στο κοινό το βήμα λόγου που είχε ανάγκη ο κινηματογράφος, και συνεχίζει να προσφέρει κριτικές κινηματογράφου μέσα από δυο προοπτικές: του κριτικού και του θεατή.

Έπειτα από 180 -περίπου- λέξεις εισαγωγής, ήρθε η ώρα να αναφέρω και τον λόγο για τον οποίο ασχολούμαι τόσο πολύ να διαχωρίσω τη γνώμη του κοινού από τη γνώμη των κριτικών. Το βράδυ της Τρίτης 4 Μαΐου αποφάσισα να δω το Hillbilly Elegy. Γνώριζα το cast, ενώ το σενάριο μου ήταν εντελώς άγνωστο. Όταν βλέπεις Glenn Close, Amy Adams, Haley Bennett, Keong Sim, και Stephen Kunken, προκαταβάλλεσαι. Και χαίρομαι ιδιαίτερα που αυτή η προκατάληψη βασίστηκε στην τεράστια αξία που έχουν χτίσει για τους εαυτούς τους οι παραπάνω ηθοποιοί ανά τα χρόνια.

A bunch of bollocks

Είδα τα scores της ταινίας στο Rotten Tomatoes αφού την παρακολούθησα, και έχοντας δει ότι η Glenn Close προτάθηκε για Όσκαρ και Χρυσό Βατόμουρο για τον ίδιο ρόλο -θα το πω ωμά- περίμενα ότι οι κριτικές των “ειδικών” θα ήταν -όπως λένε και οι φίλοι μας οι Βρετανοί- a bunch of bollocks. Το Hillbilly Elegy έχει 26/100 στο Rotten Tomatoes από τους κριτικούς, και 83/100 από το κοινό. Επίσης, το Hillbilly Elegy, έχει ένα σενάριο το οποίο έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Πρακτικά, είναι η ιστορία μιας οικογένειας από το Ohio και συγκεκριμένα, είναι η ιστορία της Beverly “Bev” Vance (Amy Adams), μιας νοσηλεύτριας η οποία παλεύει με το “τέρας” των ναρκωτικών καθώς προσπαθεί να μεγαλώσει τα δυο παιδιά της, J. D. Vance (Gabriel Basso) και Lindsay Vance (Haley Bennett).

Απέναντι σε κριτικούς που ζητούν παρθενογένεση στον κινηματογράφο κάθε λεπτό, ο Ron Howard απαντά με Τέχνη. Το χρώμα ώχρας που μοιάζει με μόνιμο φίλτρο στην κάμερα, η εξαιρετική μελέτη που έχει γίνει στην κουλτούρα των ανθρώπων των Δυτικών ΗΠΑ, οι αδιανόητες ερμηνείες τόσο του βασικού cast όσο και όλων των υπόλοιπων -λιγότερο κεντρικών- ρόλων, και η φανταστική σκηνοθεσία του Howard συνθέτουν έναν καμβά (!) πάνω στον οποίο ζωγραφίζεται άλλοτε βουβά και οδυνηρά, άλλοτε με ωμή βία και στυγνή πραγματικότητα, η πεμπτουσία του φιλμ.

Το ταξίδι της ωμής αλήθειας προς το όραμα

Στάθηκα νωρίτερα στη διπλή υποψηφιότητα της Glenn Close, διότι δεν μπόρεσα να βρω ούτε ένα ψεγάδι. Αγαπώ την αντιπαράθεση στα πλαίσια του debate, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, όσοι αξιολόγησαν την ερμηνεία της ως κάτι λιγότερο από αριστουργηματική, μπορούν να δοκιμάσουν το εξής:

Αφαιρέστε όλες τις σκηνές της ταινίας ΕΚΤΟΣ από αυτές όπου η Close έχει διάλογο ή μονόλογο. Δημιουργήστε ένα βίντεο που αποτελεί μια διαδρομή από την ωμή, σκληρή αλήθεια προς το όραμα για μια καλύτερη ζωή, και προβάλετε αυτό το βίντεο -με τις απαραίτητες σημειώσεις- σε κάθε TED Talk, διάλεξη, και συζήτηση γύρω από το self-improvement.

Η Mamaw της Close, μητέρα της Bev Vance και γιαγιά του J.D. και της Lindsay, είναι ένας χαρακτήρας που έχουμε δει ξανά στο παρελθόν. Όχι όμως από τη Glenn Close. Αρκεί να πούμε ότι η Close έχασε το βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου από την Youn Yuh-jung η οποία με την ερμηνεία της στο “Minari” συγκλόνισε άπαντες. Επίσης, η Mamaw όπως την ενσαρκώνει η Glenn Close, είναι η επιτομή της γυναίκας που έχει μεγαλώσει τα παιδιά της έχοντας να αντιμετωπίσει έναν κακοποιητικό σύζυγο, βλέπει την κόρη της (Amy Adams) να πετάει τη ζωή της στα σκουπίδια και να χάνει τον έλεγχο -και την αγάπη- των παιδιών της, αναλαμβάνει να μεγαλώσει τον εγγονό της, και αφήνει πίσω την αδερφή του J.D. να κουβαλήσει το βάρος της τοξικοεξαρτημένης μητέρας της.

Πιθανότατα, οι κριτικοί κινηματογράφου που έγραψαν τόσο μέτριες κριτικές, είναι άτομα που έχουν διαβάσει περισσότερο κινηματογράφο από εμένα. Δεν γνωρίζω όμως αν αυτό αρκεί από μόνο του ως εργαλείο για να αξιολογηθεί η δουλειά των ατόμων που συνέθεσαν το Hillbilly Elegy. Όχι επειδή η τεχνική ανάλυση της Τέχνης δεν υφίσταται, το αντίθετο. Επειδή η τεχνική ανάλυση της Τέχνης είναι ο δρόμος μέσα από τον οποίο καταλήγεις να απαντήσεις στα σημαντικά ερωτήματα για ένα έργο:

Είναι προσεγμένο, όμορφο, και φροντισμένο; Μεταδίδει την αγάπη των συντελεστών του για αυτό στο κοινό; Προκαλεί τα συναισθήματα που ήθελε -ή φαίνεται να ήθελε- να προκαλέσει;

Ναι. Ναι. Και Ναι. Το Hillbilly Elegy είναι μια ωδή στις Δυτικές ΗΠΑ, στην κουλτούρα των hillbillies, στην οικογένεια, την αγάπη, το όραμα, τα όνειρα. Είναι μια αριστουργηματικά δοσμένη πραγματικότητα που ζουν εκατομμύρια άνθρωποι καθημερινά η οποία ήταν, είναι, και θα είναι αναγκαίος “φάρος” τόσο για όσους δεν γνωρίζουν τι βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, όσο και για τους ίδιους που βλέπουν όλο και πιο ρεαλιστικές μεταφορές της ζωής τους στη μεγάλη οθόνη.

Και πάνω από όλα. Το Hillbilly Elegy είναι ακόμη μια ξεκάθαρη απάντηση του κοινού στους κριτικούς:

Δεν μας ενοχλεί αν κάθε ταινία δεν είναι παρθενογένεση. Μας ενδιαφέρει ό,τι βλέπουμε, να μπορεί να μας προσφέρει κάτι. Μια αφορμή για συζήτηση, περισυλλογή, γέλιο, δάκρυα, κλάμα. Συναισθήματα. Αυτός δεν είναι τελικά ο λόγος που αγαπάμε την Τέχνη;

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμη
Σκηνοθεσία:
Ron Howard
Πρωταγωνιστούν: Amy Adams, Glenn Close, Gabriel Basso
Διάρκεια: 115'

Τελευταία