Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΟι 8 ταινίες του Zack Snyder

Οι 8 ταινίες του Zack Snyder

Μετά από το εξαιρετικό Zack Snyder’s Justice League μου άνοιξε η όρεξη και δημιουργήθηκε μια ανάγκη να επανεκτιμήσω τον Zack Snyder. Όταν είδα ότι συνολικά έχει κάνει 8 ταινίες ήξερα ότι το συγκεκριμένο αφιέρωμα είναι απαραίτητο. Όντας 28 χρονών, οι ταινίες του Snyder με ακολουθούν από την αρχή της καριέρας του, από την εφηβεία στην ενηλικίωση.

Συμπληρώνω και ξαναβλέπω το έργο ενός δημιουργού που εξελίχθηκε μαζί μου, με τα μάτια τού σήμερα και τον εκτιμώ με τον πιο διεξοδικό τρόπο, ταινία-ταινία, προσπαθώντας να βρω το νήμα της ταυτότητας του.

 Dawn Of The Dead - 4/5 (2004)

Αναμενόμενο για έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στα early ‘00να κάνει κάποιο horror remake. Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο ξεχωρίζει. Το σενάριο του έτερου κακού παιδιού James Gunn ισορροπεί τη φρίκη, τη δράση, το χιούμορ και τις ανθρώπινες στιγμές σε όλη τη διάρκεια χωρίς να διστάσει να βάλει την ένταση στο μέγιστο απ’ την πρώτη στιγμή. Η pop σκηνοθεσία του Snyder είναι εμφανής ήδη κι ας είναι εξίσου εμφανώς πιο πρωτόλεια. Η ταινία διασκεδάζει και τσιτώνει με τη δράση της, ηρεμεί και αγγίζει με τις ανθρώπινες στιγμές της, παρόλο που είναι κάπως επιφανειακές και αναμενόμενες μέσα στις όποιες σεναριακές ευκολίες και κλισέ.

Η σκηνοθεσία που προορίζεται για blockbuster είναι εμφανής όπως και η θεματική της επίκτητης και μη οικογένειας που θα ακολουθήσει τον δημιουργό σε όλη του την καριέρα. Πιο σημαντικά απ’ όλα, ο Zack Snyder παίρνει το ωμό αριστούργημα του George Romero και το κάνει εντελώς δικό του. Είναι εξίσου αποτελεσματικό για διαφορετικούς λόγους, το οποίο είναι και το γνώρισμα κάθε σπουδαίου remake.

► 300 - 2/5 (2006)

Αχ αυτοί οι 300… Είναι μια ταινία που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σημασία της. Εμπορικά ήταν μια απόλυτη επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτελώντας τη βάση για την μετέπειτα καριέρα του Snyder και καλλιτεχνικά αποτέλεσε το πεδίο όπου δημιουργός ανέπτυξε τις σφραγίδες τού μοναδικού του στυλ. Όταν βγήκε ήμουν 14 χρονών και περιττό να σας πω τη διάσταση που είχε πάρει το φαινόμενο 300 στην εθνικοπατριωτική Ελλαδίτσα, ακόμη και με ρεπορτάζ στις ειδήσεις κι όλη την πιτσιρικαρία να πωρώνεται και παντού να ακούς "THIS IS SPARTA!" και "TONIGHT WE DINE IN HELL!". Εγώ την είχα δει καθυστερημένα κατά έναν χρόνο, είχα περάσει καλά χωρίς να με ενοχλήσει ιδιαίτερα κάτι και δεν την ξαναείδα μέχρις ότου έρθει το παρόν άρθρο.

Πλέον είναι για μένα η χειρότερη του ταινία. Μια ταινία χωρίς χαρακτήρες, που ο θεματικός της πυρήνας βασίζεται στην πιο αρτηριοσκληρωτική ιδεολογία της αρχαιότητας, φιλτραρισμένες από ένα graphic novel που έγινε πιο εύπεπτο στην μεταφορά του στην οθόνη.

Το πρωτότυπο για τότε σκηνοθετικό στυλ του Snyder απλά με κούρασε με την απέραντη κιτρινίλα του και τα μονοδιάστατα αισθαντικά μοιρολόγια στο soundtrack. Κερασάκι στην τούρτα οι πιο καρτουνίστικες ερμηνείες στην καριέρα του. Είναι σημαντική ταινία αλλά για μένα η πιο επιφανειακή του και μια ταινία που δεν θα ξαναδώ ποτέ.

► Watchmen: Ultimate Cut - 4.5/5 (2009)

Βλέποντας επιτέλους το Ultimate Cut του Watchmen μπορώ να πω ότι άμα με το cut του στο Justice League έκανε την ταινία του δικού του υπερηρωικού σύμπαντος με τον πιο ίσχυρο συναισθηματικό πυρήνα της καριέρας του, στο πρώτο του υπερηρωικό βήμα του, έκανε μια απ’ τις δύο πιο πιστές μεταφορές graphic novel (η άλλη το Sin City των Rodriguez/Miller) με τον πιο ισχυρό θεματικό πυρήνα της καριέρας του. Ο Zack Snyder καταφέρνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να μεταφέρει στην οθόνη το grapic novel που όλοι απέτυχαν πριν απ’ αυτόν και να πει όσο δεν έχει πει στην υπόλοιπη καριέρα του για την κατασκότεινη φύση της ανθρωπότητας και την καταδικασμένη μοίρα της.

Το cast είναι ιδανικό, η φωτογραφία η πιο ισορροπημένη της καριέρας του και έχουμε και το πρώτο δείγμα χρήσης μνημειωδών pop τραγουδιών στο soundtrack που θα γίνει σήμα κατατεθέν του. Η κατασκότεινη πένα του Moore γίνεται κατασκότεινα καρέ του Snyder με ευλάβεια και παρόλο που ίσως υπάρχουν κάποια θεματάκια ρυθμού και λείπει κάποια ανάπτυξη σε χαρακτήρες (που έλειπε κι απ’ το κόμικ).

Έχουμε άλλη μία εκ των καλύτερων superhero movies και μάλιστα ήρθε μόλις έναν χρόνο μετά το Iron Man της Marvel που έθεσε και την πορεία του απόλυτου κορεσμού του είδους. Στην αρχή της υπερηρωικής τρέλας την οποία βιώνουμε ακόμη ο Zack Snyder έχτισε ένα μνημείο του είδους.

 Legend Of The Guardians: The Owls Of Ga’Hoole - 3.5/5 (2010)

Η μύγα μες το γάλα. Το παραπαίδι. The odd, one, out. Δεν γνωρίζω το παρασκήνιο γι’ αυτή την ταινία αλλά ίσως η Warner ήθελε να δοκιμάσει τον Snyder. Όπως τους έδωσε το πιο μνημειώδες και σκοτεινό adaptation, έτσι να τους δώσει κι ένα για παιδιά. Ως επί το πλείστον πετυχαίνει. Παρόλο που το σενάριο είναι πλήρως προβλέψιμο έως και τετριμμένο σε πλοκή και χαρακτήρες, υπάρχει κάτι στον τρόπο που απεικονίζεται κάθε ένα από αυτά τα σαρκοβόρα αρπακτικά από τα αξιολάτρευτα στα αμιγώς σατανικά.

Υπάρχει κάτι στο πως η σκληρότητα της φύσης παρουσιάζεται με προσβάσιμο τρόπο για ένα κοινό δημοτικού. Υπάρχει κάτι και όταν ο σκηνοθέτης των slow motion καλείται να παρουσιάσει animation φτερουγίσματα. Η ομορφιά του οπτικού κομματιού είναι μέγιστη όπως και το επίπεδο του voice acting, αλλά τελικά η ταινία ξεχωρίζει σαν το πιο σκοτεινό παραμύθι που θα μπορούσε να θυμίζει τα υπόλοιπα animation της περιόδου.

Ίσως κι ο Snyder να έχει πάλι πρόβλημα διάρκειας με την, επιβεβλημένη για παιδιά, μιάμιση ώρα να κάνει τα πάντα να συμβαίνουν πολύ γρήγορα αλλά και προφανώς την ταινία να περνάει σαν νεράκι. Μια ταινία που παρά την προβλεψιμότητα της ξεχωρίζει αρκετά ώστε να αξίζει να δείτε με το παιδί σας ή το ανιψάκι σας.

► Sucker Punch: Extended Cut - 3.5/5 (2011)

Η μεγαλύτερη επανεκτίμηση της λίστας. Ακόμα θυμάμαι πως κοροϊδεύαμε την ταινία όταν την είχαμε δει στο σινεμά. Παρόλα αυτά υπάρχουν δύο λόγοι που μου αρέσει πολύ περισσότερο η ταινία πλέον.

Ο πρώτος είναι ότι μπορώ πλέον χωρίς ενοχές να απολαύσω πόσο αναπολογητικά εξωφρενική και διασκεδαστική είναι. Ο Snyder χρησιμοποιώντας ένα φαντασιακό μέσα σε ένα άλλο φαντασιακό στον αντίποδα της πιο καρτουνίστικα σκληρής πραγματικότητας που μας έχει παρουσιάσει καταφέρνει να κάνει την απόλυτη video game ταινία. Αλλάζοντας την φωτογραφία και τους χαρακτήρες που υποδύονται οι ίδιοι ηθοποιοί από επίπεδο σε επίπεδο στα τρία επίπεδα  ψυχιατρείο/μπορντέλο/fantasyμάχες(ίσως θέλοντας και να μας πει συνειδητό/υποσυνείδητο/ασυνείδητο) δημιουργεί μια ματριόσκα στο κεφάλι της ηρωίδας του. Τρεις χωριστές ταινίες που εξυπηρετούν την ίδια ιστορία.

Τα σήματα κατατεθέντα του των slow motion, εκφραστικών κοντινών και χρήση πειραγμένων πολύ γνωστών τραγουδιών είναι στην καλύτερη μορφή της μέχρι τότε καριέρας του και η εναλλαγή επιπέδων δημιουργεί έναν ιδανικό ρυθμό. Η πλοκή και οι διάλογοι όσο πιο απλοϊκοί γίνονται αλλά τον πρώτο ρόλο παίρνει η δράση κι ένα εξαιρετικό καστ με έναν σατανικό Oscar Isaac μπροστάρη να παίζει τον βασικό ανταγωνιστή όταν είχε αρχίσει να χτίζει το όνομα του.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σε αυτό το cut αποκαθίσταται μία σκηνή προς το τέλος της ταινίας η οποία είναι απαραίτητη για τον θεματικό πυρήνα της ταινίας και είχε κοπεί ώστε να μην έχουν R-rating αλλά PG-13. Τελικά η ταινία είχε κάτι σημαντικό να πει αλλά όταν κάνεις μια ταινία που απευθύνεται σε 13χρονα αγοράκια κι όλες σου οι πρωταγωνίστριες είναι ημίγυμνες κοπελίτσες, τεστάρεις επίτηδες τα άκρα και ίσως αυτό το μήνυμα να ήταν πιο αποτελεσματικό σε έναν κοινωνικό δράμα για ενήλικες. Πλησιάζοντας τα 30 μου, βλέπω πως η ταινία μιλάει ξεκάθαρα για το female empowerment και δεν είδα το διαφημιστικό λάγνο βλέμμα ενός Michael Bay. Ίσως είδα αυτό ενός Bob Fosse σε bad trip

► Man Of Steel - 3/5 (2013)

Η λιγότερο Zack Snyder ταινία. Ίσως η Warner χωρίς να έχει κάποιο καθαρό χιτ απ’ τον Snyder απ’ την εποχή των 300 και με τη δημιουργία franchise στο νου, να οδήγησαν τον δημιουργό στο να αποδυναμώσει τις σφραγίδες του με αποτέλεσμα μια πιο προσβάσιμη οπτικοακουστική εμπειρία. Εκτός από την ταινία που θυμίζει λιγότερο Snyder σκηνοθετικά, η πλοκή που παρουσιάζεται είναι αρκετά προβλέψιμη και την έχουμε ξαναδεί.

Παρόλα αυτά, ως origin story καταφέρνει να βρει αυτές τις στιγμές εσωτερικής πάλης στην πορεία του Kal-El όπου προσπαθεί να ισορροπήσει την ταυτότητα Θεού και ανθρώπου να αποτελούν τις καλύτερες στιγμές της ταινίας, πραγματικές στιγμές χαρακτήρα μαθαίνοντας να ζει και με τους δύο τρόπους. Παρόλα αυτά η υπόλοιπη ταινία είναι η πιο αδιάφορη του Snyder. Κάθε αφηγηματικό bit είναι αναμενόμενο και η δράση χωρίς τα trademark του σκηνοθέτη, καταλήγει να εκπληρώνει την πλοκή χωρίς να συναρπάσει κι ας υπάρχει o μεγαλύτερος βαθμός καταστροφών μέχρι τώρα σε ταινία του.

Αναγνωρίζω πως έπρεπε να χτίσει τον πυλώνα του μετέπειτα cinematic universe και πετυχαίνει να βάλει αυτές τις βάσεις αλλά μες τη φιλμογραφία είναι απλά μια καλή προσθήκη, όχι ιδιαίτερα απολαυστική αλλά σίγουρα κι όχι κακοφτιαγμένη ή κουραστική. 

► Batman V Superman: Dawn Of Justice – Ultimate Edition - 4/5 (2016)

Με τα τριανταένα λεπτά παραπάνω διάρκειας ο Zack Snyder αποκαθιστά το ρυθμό αλλά και τη δομή της ταινίας του. Ο πρώτος κλιμακούμενος μέχρι την τελική μάχη όπου όλοι συγκρούονται κι ακολουθεί ο ιδανικός επίλογος για τη συνέχεια. Η δομή των τριών πράξεων είναι υποδειγματική και θεματικά, όλη η ουσία βρίσκεται στον υπότιτλο της ταινίας. Αυγή της δικαιοσύνης. Τρεις άντρες ψάχνουν δικαιοσύνη για να δικαιώσουν τον μεγαλύτερο φόβο τους. Στην αρχή της ταινίας βρίσκονται σε αδιέξοδο κι ύστερα απ’ τη σύγκρουση κανένας δεν θα είναι ίδιος.

Ο Batman, ο Superman και ο Lex Luthor είναι οι κινητήριες δυνάμεις και οι τιτάνες που κρατάνε στα χέρια τους τη μοίρα των υπολοίπων. Θα βρουν και οι τρεις την προσωπική τους κόλαση με τις ανάλογες συνέπειες. Ο προστάτης θα γίνει εκδικητής αλλά πιο σημαντικά ο εκδικητής προστάτης, καθώς σε δεύτερο στάδιο η ταινία είναι μια ταινία Batman και ο Bruce Wayne εισάγεται ιδανικά στο franchise αποτελώντας τον βασικό χαρακτήρα και αυτόν που θα βιώσει το μεγαλύτερο προσωπικό ταξίδι.

Η ταινία βέβαια έχει την κατάρα του να είναι δεύτερη ταινία σε τριλογία οπότε μπορεί να είναι η καλύτερη δυνατή μετάβαση αλλά σε κάθε περίπτωση έχει μια επιτελική αίσθηση, ένα κεφάλαιο που συμπληρώνει το Man Of Steel και προετοιμάζει για τη συνέχεια. Ο Zack Snyder θυμίζει πάλι σκηνοθετικά τον εαυτό του και ξανά βρίσκει τη φόρμα του σαν comicbook σκηνοθέτης επικής κλίμακας.

► Zack Snyder’s Justice League - 4.5/5 (2021)

Κι άμα τα είπα με πολλά λόγια στην κριτική μου, ας τα πω και με λίγα. Είμαι άνθρωπος που μερικές απ’ τις αγαπημένες του ταινίες είναι πολύ μεγάλες σε διάρκεια ταινία και θιασώτης των directorcuts. Εδώ έχουμε δύο σε ένα και οφείλω να ομολογήσω ότι έχουμε και την πολύ μεγάλη ταινία η οποία περνάει πιο εύκολα από κάθε άλλη. 'Αμα αφεθείς στο ρυθμό του σκοτεινού επικού τόνου και της εναλλαγής από τεράστια set-pieces και σκηνές μάχης στα κολοσσιαία συναισθήματα, δεν καταλαβαίνεις τις τέσσερις ώρες. Ο Snyder βγάζει στα καρέ όσα έχει μάθει στην πολυετή καριέρα του και το αποτέλεσμα τον ανταμείβει.

Η ταινία θα μείνει ιστορική για την καμπάνια των θαυμαστών που την πραγματοποίησε και τον βαθμό στον οποίον δικαιώθηκαν. Μια ταινία τόσο καλή όσο τεράστια θα είναι κι η φήμη της στην ιστορία του mainstream κινηματογράφου και απόδειξη ότι η ποιότητα μπορεί να ξεπροβάλλει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

'Αμα έχω κάποια τελικά συμπεράσματα για τον Zack Snyder αυτά είναι ότι αποτελεί ένα δημιουργό με πολύ προσωπική σκηνοθετική γραφή και ύφος, ο οποίος παρουσιάζει και μια εντυπωσιακή συνέπεια στις θεματικές επιλογές των ταινιών του. Ένας δημιουργός που δεν μπορεί να αντισταθεί στο εσωτερικό του παιδί και προσπαθεί να το παρουσιάσει στην πιο στυλιζαρισμένη και σκοτεινή μορφή του.

Ίσως ο πιο pop auteur ο οποίος χρειάζεται άσπιλο το όραμα του για να λειτουργήσει όπως έχει ανάγκη. Η πολυετής όμως συνεργασία του με τη Warner αποτέλεσε δίκοπο μαχαίρι. Του παρείχε τους πόρους και το υλικό για να μεγαλουργήσει αλλά σχεδόν πάντα επέμβαινε στο τελικό του έργο. Βασικά εκεί που το έκανε κατευθυνόταν από τους περιορισμούς της ίδιας της βιομηχανίας.

Τέλος εποχής μ’ αυτή την συνεργασία στο παρελθόν και την πρώτη ταινία του δημιουργού για νέα αφεντικά σε μια βδομάδα. Ανυπομονούμε.