Αρχική POP CULTURESERIES'Eνα μαστίγιο για την Belmont Clan

'Eνα μαστίγιο για την Belmont Clan

13/05/2021

Πρόλογος: ένα κάστρο από pixels

Ο Hitoshi Akamatsu λάτρευε τις ταινίες της Universal με τα τέρατα που όρισαν όλο τον μετέπειτα κινηματογράφο τρόμου. Σε σημείο που ένα σύμπαν στο οποίο όλα τους συνυπάρχουν και ένας γενναίος μαχητής καλείται να βγει νικητής από τις μάχες του με αυτά να αποτελεί ένα ιδανικό σενάριο για μια ιστορία στο κεφάλι του. Δεδομένου ότι εργαζόταν στην Konami σε μια δεκαετία που οι νέες ιδέες για βιντεοπαιχνίδια ευδοκιμούσαν σε μια ακμάζουσα αγορά, ένα τέτοιο όνειρο μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσω των pixels. Το μόνο που έλειπε ήταν ένας συνεκτικός αρμός που να δένει τα παραπάνω, ένα σενάριο το οποίο θα δέσει όλα αυτά τα στοιχεία μεταξύ τους. Με την «γέννηση» της φατρίας Belmont, δεινών μαχητών κατά των μεταφυσικών οντοτήτων και με την τοποθέτηση του Δράκουλα στην κορυφή των αντιπάλων της, η συναστρία επετεύχθη και ένα από τα πλέον ιστορικά franchises στην ιστορία του gaming γεννήθηκε πριν 35 χρόνια. Το Castlevania εξακολουθεί να συμπορεύεται με εμάς.

 

Αρχικά τα πράγματα έμοιαζαν πολύ πιο συμβατικά σε σχέση με αυτό που ακολούθησε όσον αφορά το gameplay του ντεμπούτου μιας θρυλικής σειράς. Η σκοτεινή έπαυλη του κάστρου του Κόμη Δράκουλα πρόσφερε ένα τέλειο φόντο την εποχή του NES για να περιπλανηθεί οριζοντίως σε μια side scrolling εμπειρία ο παίκτης, νικώντας υπερφυσικά τέρατα με όπλα του ένα μαστίγιο και μια σωρεία αντίστοιχων της κεντρικής ιδέας βοηθημάτων (αγιασμός, σταυροί και λοιπά παραφερνάλια). Αυτό, όμως, ερχόταν μαζί με μια, τυπική για την εποχή δυσκολία, είτε λόγω της ίδιας της φύσης του παιχνιδιού, είτε λόγω των φτηνών στερεοτύπων που συνόδευαν τα αντίστοιχα παιχνίδια την εποχή εκείνη (τα άλματα προς τα πίσω του χαρακτήρα και η πτώση τους σε κενό έδαφος –τυπικό gimmick που συναντάμε και στο Ninja Gaiden- φημολογείται πως ευθύνεται για αρκετά σπασίματα χειριστηρίων). Σημαντικό είναι να τονιστεί πως, ταυτόχρονα με αυτά, κάποια «χαριτωμένα» κωμικά σημεία κατάφεραν να ξεπηδήσουν, όπως τη λογική που θέλει πως αν σπάσεις κάποια τούβλα σε έναν τοίχο, ένα ψητό κοτόπουλο που θα σου γεμίσει τα HP ενδέχεται να φανερωθεί. Πράγμα το οποίο σε κάνει να απορείς για τους οικοδόμους της έπαυλης.

Η ώρα, όμως που νικούσες τον Δράκουλα και το κάστρο του κατέρρεε, ήταν αρκετή για να αποζημιώσει τα νεύρα μετά από τις μάχες με λυκανθρώπους, ζόμπι, το τέρας του Frankenstein και μούμιες, ακόμα και τον ίδιο το Χάρο. Τόσο ώστε το κοινό να απαιτεί τη συνέχεια. Η οποία ήρθε και εξακολουθεί να επεκτείνεται μέχρι και σήμερα. Το αμφιλεγόμενο δεύτερο μέρος της σειράς με τίτλο Simon’s Quest έφερε μαζί του στοιχεία RPG και εξερεύνησης ανάλογα με τα πρώτα Metroid που κυκλοφορούν την ίδια περίοδο, μαζί με ένα από τα πρώτα gaming memes του What A Horrible Night To Have A Curse. Το τρίτο παιχνίδι επέτρεπε την αλλαγή χαρακτήρων, ο καθένας με διαφορετικές ικανότητες, εισάγοντας έναν ακόμα νεωτερισμό. Και έπειτα ήρθε η μεταπήδηση στην εποχή των 16 bit του SNES με το τέταρτο μέρος της σειράς για να ακολουθήσει το κατά πολλούς κορυφαίο παιχνίδι της σειράς, Symphony of The Night για το πρώτο Playstation. Εκεί η συγγένεια με το Metroid φτάνει σε σημείο να ιδρύει έναν δικό του όρο στο gaming (Metroidvania), το soundtrack αγγίζει την κορύφωση, τα διαφορετικά τέλη ανάλογα με τις πράξεις του παίκτη είναι αρκετά ώστε να υπερκαλύψουν τις κακές φωνητικές ερμηνείες. Και μέχρι και σήμερα αποτελεί μια κορυφή της τέχνης του βιντεοπαιχνιδιού.

 


Το Castlevania άντεξε τις μεταβάσεις και στις επόμενες γενιές κονσόλων και, παράλληλα με το κλασσικό, διαφορετικών gameplays, επεκτείνοντας το μύθο των Belmont άλλοτε επιτυχημένα (Lords of Shadow), άλλοτε αποτυχημένα (Castlevania 64) και άλλοτε με υποτιμημένα διαμαντάκια (Lament of Innocence). Κάθε κονσόλα έχει και μερικά παιχνίδια της σειράς, βεβαιώνοντας το μέγεθός της στη συνείδηση του κόσμου. Ένα μέγεθος που επιτρέπει σήμερα, 35 χρόνια μετά το πρώτο παιχνίδι, να περιμένουμε ένα επετειακό reissue για το Playstation 4 και το Nintendo Switch αλλά και την τέταρτη σεζόν της σειράς του Netflix. Για τη σειρά, όμως, θα σας μιλήσει ο επόμενος ομιλητής, εγώ πάω να ξαναπαίξω το τέταρτο παιχνίδι. 

 

Φοίβος Κρομμύδας

Μαστίγια, αγιασμοί και Netflix: η σειρά 

Όλα ξεκίνησαν το μακρινό 2007 όταν και τα Frederator studios πήραν τα δικαιώματα για να δημιουργήσουν μια animated μεταφορά του ‘’Castlevania III: Dracula’s Curse’’, οπότε και προσέλαβαν τον Warren Ellis (ΟΧΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ NICK CAVE, ευχαριστώ) για σεναριογράφο και τον έστειλαν στον παραγωγό της σειράς των παιχνιδιών Koji Igarashi για να τον βοηθήσει να χωρέσει το νέο backstory που έγραφε στο timeline των παιχνιδιών. O Ιάπωνας τον έλιωσε κανονικότατα μέχρι να δώσει την έγκριση του. Μέσα από αυτή την διαδικασία η εταιρεία κατάλαβε πως η μεταφορά θα ήταν αδύνατη αν το προϊόν απευθυνόταν σε παιδιά και πως τα 80 λεπτά που υπολόγιζαν αρχικά, ήταν πολύ λίγα για να εξηγήσουν επαρκώς το story. Αποφάσισαν, λοιπόν, να γίνει τριλογία που στο πρώτο μέρος θα μας παρουσίαζε τους κεντρικούς ήρωες (Trevor, Sypha και Alucard), αλλά παρότι και την έγκριση της KONAMI είχαμε και δουλεία πιάσαμε κάπου στον Ιούνιο του 2008, τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου τα θάψαμε όλα.

Φτάνουμε στο 2012 όπου και ο παραγωγός Adi Shankar (γνωστός από το Dredd) ξεθάβει το σενάριο, με πρόθεση να ξεκινήσει μια σειρά ταινιών με ηθοποιούς και budget στα πρότυπα του Underworld. Λίγους μήνες μετά θα πει πως ήταν τρομαχτικό λάθος η συγκεκριμένη προσπάθεια, μιας και δεν θα μπορούσαν ποτέ να μεταφέρουν την ατμόσφαιρα που ήθελαν.

Ευτυχώς για όλους μας το 2016, ο άγιος άνθρωπος Sam Deats της Powerhouse ανασταίνει την ιδέα του animation και διαπραγματεύεται με το Netflix. To σενάριο του Ellis ήταν έτοιμο εδώ και δέκα χρόνια με την έγκριση της KONAMI και έπρεπε απλά να γίνουν κάποιες αλλαγές για την ανάγκη της πλατφόρμας. Έτσι και έγινε. Η Powerhouse ένωσε τις δυνάμεις της με την Frederator, με τον Adi Shankar να είναι στην παραγωγή και το developing. 7/7/17 έχουμε την κυκλοφορία της πρώτης season που αποτελείται από 4 επεισόδια διαρκείας 23-25 λεπτών. Δεν θα σας πω για την ατμόσφαιρα, την γοτθική μαγεία, το υπέροχο σχέδιο, τους μοναδικούς χαρακτήρες, το χιούμορ και το αίμα. Θα σας πω μόνο να τη δείτε και να φανταστείτε πως εμείς περιμέναμε ένα χρόνο και κάτι ψιλά να δούμε την δεύτερη season των 8 επεισοδίων, με την οποία ολοκληρώνεται η τριλογία του Warren. Όσο και αν άξιζε, μας ρήμαξαν στο περίμενε και την αβεβαιότητα. Ευτυχώς μετά την δεύτερη season ανακοινώθηκε η τρίτη που βγήκε 5/3/20 και είχε 10 επεισόδια, για να ανακοινωθεί στα καπάκια η τέταρτη, που θα έχουμε κοντά μας σε λίγες ημέρες.

Mε βάση τα στοιχεία της πλατφόρμας πάνω από 30 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν δει την σειρά και μαζί με το The Witcher του 2019 αποτελούν τις αφορμές που το Netflix αποφάσισε να επενδύσει σε περισσότερα gaming franchises όπως το Resident Evil, το Cyberpunk και φυσικά το Devil May Cry, του οποίου τα δικαιώματα για την μεταφορά στην μικρή οθόνη έχει από το 2018 ο Shankar, ανακοινώνοντας, μάλιστα, πλάνα για multiverse. Περιττό να αναφέρω τον χαμό που ακολούθησε, με πολλούς fans να δημοσιεύουν θεωρίες για το πως η τρίτη season του Castlevania αφήνει τις κατάλληλες συνθήκες για να χωρέσει το σύμπαν του Devil May Cry. Όμορφα πράγματα.

Αυτά ήταν και τα τελευταία νέα για το multiverse, μιας και μετά τις δεκάδες καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης εναντίον του Warren Ellis, η σχέση του ίδιου με το Netflix έληξε. Έτσι η τέταρτη season θα είναι η τελευταία με την υπογραφή του και όπως ανακοίνωσε η πλατφόρμα στις 16/4/21 θα είναι και αυτή που ολοκληρώνει την σειρά. Μου φαίνεται πραγματικά απίθανο να εγκαταλείψει ένα τόσο μοναδικό και επιτυχημένο franchise, ειδικά από την στιγμή που ο εμπνευστής του multiverse είναι ακόμη εκεί, ενεργός και γεμάτος όρεξη. Παρόλα αυτά εγώ θα δω αυτή την season σαν να είναι η τελευταία του franchise, με την βαθιά ελπίδα πως μια σειρά που πήρε δέκα χρόνια για να βγει και σχεδόν πέντε για να ολοκληρωθεί μέσα από 32 επεισόδια, θα έχει ένα τέλος ανάλογο της πορείας της.

Η πλοκή της πρώτης σαιζόν έχει ως εξής (ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS): Βρισκόμαστε στην μαγευτική Wallachia το έτος 1455, οι καλοί μας Χριστιανοί αποφασίζουν να κάψουν την νεαρή δόκτορα Lisa Tepes λόγω μαγείας. Ναι, καλά είδατε το επώνυμο, την γυναίκα του μεγάλου πήγανε και κάψανε. Έτσι ο Δράκουλας τους ανακοινώνει ήρεμα και ντόμπρα πως έχουν ένα χρόνο να εξαφανιστούν από την Wallachia, δεν έφυγαν και έτσι ακριβώς ένα χρόνο μετά ο φίλος μας γυρνάει και... ας πουμε ότι δεν πέρασαν καλά. Ο Κόμης σχεδιάζει τον αφανισμό της ανθρωπότητας και εμείς (Για το ποιοι ανήκουν στο ‘’εμείς’’, δες την σειρά) προσπαθούμε να τον φάμε μπας και την σώσουμε. Απλό; AΠΛΟΥΣΤΑΤΟ.

Το story είναι απλό, ξεκάθαρο και δεν χρειάζεται να έχεις την παραμικρή επαφή με το game. Την παραμικρή όμως. Την ίδια στιγμή βέβαια παρουσιάζει μοτίβα μάχης, τοπία, κοστούμια, τέρατα, όπλα με απόλυτο σεβασμό στο παιχνίδι, χωρίς να πιέζει τον θεατή δευτερόλεπτο. Έχει άπειρες σκηνές που ένας fan του game θα πει ‘’Ωχ, το σπαθί από το Symphony of the Night’’ και ταυτόχρονα ένας κοινός θεατής "Τον διέλυσε, τον πετσόκοψε..". Είναι μια σειρά που στέκεται μόνη της πανεύκολα και επειδή το να βρεις Dark fantasy καλογυρισμένη σειρά με βρικόλακες είναι παν δύσκολο στις μέρες μας κερδίζει τους fans του είδους από τα πρώτα λεπτά.

Ως σειρά, επίσης διαχειρίζεται άψογα το χρόνο της με αποτέλεσμα να είναι μια εκπληκτική επιλογή για binge watching. Πρώτη season 94 λεπτά. Δεύτερη season 205 λεπτά. Τρίτη season 289 λεπτά. 588 λεπτά σύνολο. Κοντά 600, 10 ώρες υπόθεση. Διαβάζεις τις χαζομάρες μου, πας μέσα, βάζεις την σειρά και αύριο είσαι έτοιμος για την τέταρτη season. Χωρίς να βαριέσαι, χωρίς να έχεις κενά και χιλιάδες απορίες, χωρίς να βασανίζεις το κεφάλι σου, χωρίς να κουράζεσαι.

Επιπλέον, το βασικότερο όλων: είναι εξαιρετικά διασκεδαστική. Θες μάχες; Έχει. Θες ίντριγκες; Έχει. Θες side stories; Έχει. Θες χιούμορ; Κάνουμε. Θες έρωτες; Αμέ. Θες αίμα; Μάλιστα. Θες μάχες; Ξύλο. Θελεις μπαράκια; Πάμε. Το story κυλάει σαν το ρυάκι και ταυτόχρονα το υπέροχο artwork με τα ελάχιστα επαναλαμβανόμενα μοτίβα σε μαγεύει. Είναι πραγματικά γυρισμένο με πάρα πολύ μεράκι. Δεν ξέρω αν φταίει η πίεση της KONAMI για αυθεντικότητα ή αν το team ήταν κολλημένο με αυτή, αλλά η επιλογή να είναι το artwork της Ayami Kojima (Castlevania Symphony of the Night) ως βάση, είναι εξαιρετική και αναδεικνύει το υπέροχο αυτό σχέδιο που χανόταν σε ένα 2D παιχνίδι.

Σημαντικό ρόλο παίζει και η παρουσίαση των χαρακτήρων. Πέρα από αυτούς που επηρεάζουν άμεσα την ιστορία μας. Τον Dracula, τον ένα και μοναδικό Trevor Belmont, τη Speaker Sypha Belnades και τον γιό του Dracula, Alucard (Ναι, είναι το ίδιο ανάποδα). Υπάρχουν ένα σωρό ακόμα χαρακτήρες με διαφορετική προσωπικότητα, που ο καθένας έχει τον δικό του κώδικα τιμής και σκοπό. Η ιστορία συνεχίζεται αδιάκοπα μέσα από ένα σύνολο μικρότερων περιστατικών διάφορων χαρακτήρων, με αποτέλεσμα να γνωρίζεις τα πρόσωπα, να δεθείς, να τα μισείς ή ακόμα και να τα συγχωρείς. Η σειρά πραγματικά σε κάνει να νιώθεις πως οποιοσδήποτε από αυτούς μπορεί να επηρεάσει άμεσα την ιστορία. Ακόμη και ο τελευταίος κομπάρσος είναι καλοσχεδιασμένος χωρίς τσαπατσουλιές.

Αυτοί οι λόγοι είναι επαρκέστατοι για να τη δει ο οποιοσδήποτε, φανατικός της σειράς ή μη. Οπότε θα κλείσω λέγοντας από καρδιάς δυο λόγια στους λάτρεις του φανταστικού που αδιαφορούν για το animation, όπως οι ελληνικές ομάδες για το Europa League.

Αγαπητέ Lovecraft fan που θα ήθελες μια καλογραμμένη ταινία με την μυθολογία Cthulhu. Φιλέ που έφαγες τα νιάτα σου στο DnD και ακόμα απορείς που δεν έχει βγει μια τριλογία Dark Elf με έναν Drizzt Do'Urden να λύνει και να δένει. Αδερφέ που έχεις λιώσει στο να σκαρφαλώνεις τοίχους στο Assassin για να απογοητευτείς με την ταινία βγάλανε. Σκέφτηκες ποτέ πόσο εκπληκτικά animation μπορούν να δημιουργηθούν αν οι εμπλεκόμενοι δείξουν τον πρέποντα σεβασμό; Γιατί γνωρίζουμε όλοι πάρα πολύ καλά πως οι μεταφορές είναι δύσκολες και η σκοτεινή ατμόσφαιρα θέλει budget και το κοινό είναι μικρό για κανονική ταινία- αν και 30 εκατομμύρια views μόνο από τους χρήστες του Netflix, δεν το λες λίγο. Σκέψου τώρα πως κάπως έτσι πείστηκε η εταιρεία να ασχοληθεί ενεργά με το gaming δημιουργώντας το Witcher, που παρότι δεν είναι top quality παραγωγή είναι αξιοσέβαστο. Θεωρώ πως το Castlevania στο μέλλον θα έχει την θέση που του αξίζει ως μια εξαιρετική μεταφορά game στην μικρή οθόνη που θα αποτελεί οδηγό για τις προσπάθειες που θα ακολουθήσουν είτε έχουν μορφή animation, είτε όχι.

Και στην τελική επειδή μεταξύ μας τα λέμε τώρα. Ένα Dada να έχεις πάει στην ζωή σου, μισό Dark Sun, μια βόλτα από το Death Disco, ε δεν παίζει να μην σου δώσει την δόση γοτθικής ατμόσφαιρας που χρειάζεσαι. Αν είσαι vampire fan δεν το συζητάω καν γιατί ήδη το έχεις δει και σε περιμένω να σχολιάσουμε την τέταρτη season παρέα. ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ και αξίζει όσο χίλιες B movies που έχεις δει για να πάρεις την δόση σου, δες το τώρα να τελειώνουμε. 

Χρήστος Καραγιάννης

Τελευταία