Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣThe Offspring - Let The Bad Times Roll

The Offspring - Let The Bad Times Roll

Με κορωνοϊούς, καραντίνες και τα ρέστα είχαμε δεν είχαμε φτάνουμε και στα μισά του υπέροχου 2021. Δεν έχω παράπονο, από το Σεπτέμβρη και μετά είχαμε πράματα να ασχοληθούμε: εκλογές στις ΗΠΑ, εισβολή Jon Schaffer στο Καπιτώλιο, αρνητές μάσκας, αρνητές ιού, αρνητές εμβολίων και γενικώς μία άρνηση. Η μόνη θετικότητα ήταν στα κρούσματα. Με τούτα και με κείνα, κάπως έτσι πέρασε κι ο καιρός για τους Offspring οι οποίοι έκαναν εννιά χρόνια να βγάλουν δίσκο.

Έλαβαν χώρα διάφορες εξελίξεις στην μπάντα είναι η αλήθεια καθότι ΑΠΟΛΥΘΗΚΕ ο μπασίστας και ιδρυτικό μέλος, Greg K. Γιατί ρε Dexter μας το έκανες αυτό; Όχι τον Greg K. Ζήσαμε τον Dave Mustaine να απολύει τον Dave Ellefson κάποτε, έπρεπε να το ζήσουμε ΚΑΙ αυτό; Είναι στενάχωρο όταν μπαίνουν στη μέση νομικά και οικονομικά θέματα σε μπάντες τόσων χρόνων, τα μέλη των οποίων έφαγαν μαζί όλο το πακέτο από την αφάνεια μέχρι την καταξίωση.

Τέλος πάντων, το φαν φακτ στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι ο Greg K αντικαταστάθηκε από το θεό μπασίστα των No Doubt, Tony Kanal μόνο όμως σαν touring member. Στη θέση αυτή μονιμοποιήθηκε ο μέχρι πρότινος touring κιθαρίστας της μπάντας και νυν μπασίστας, Todd Morse. Συμπεριλαμβανομένων και των Dexter Holland και Noodles και τοποθετώντας τον Pete Parada (drums) στο κάδρο έχουμε την πλήρη εικόνα των Offspring πλέον.

Το "Let The Bad Times Roll" λοιπόν κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2021, από την Concord και είναι ο πρώτος δίσκος της μπάντας που δεν κυκλοφορεί από την Columbia Records μετά από 24 χρόνια, δηλαδή από το "Ixnay…" και μετά. Η παραγωγή είναι του Bob Rock και όχι, εδώ δε θα γράψω τι άλλο έχει κάνει ο Bob Rock. Λίγη τσίπα πια.

Ο δίσκος λοιπόν ξεκίνησε να γράφεται το 2013 αλλά λίγο τα νομικά/οικονομικά τρεχάματα, οι αλλαγές μελών, η αλλαγή εταιρείας, τα πολλά tour και φυσικά η πανδημία πήγαν πίσω όλη την κυκλοφορία. Καλά, μην κοροϊδευόμαστε, δεν έφταιγε η κορώνα που ξεκίνησαν να γράφουν το 2013 και ο δίσκος κυκλοφόρησε τώρα. Αυτή, μάλλον καθυστέρησε το release μερικούς μήνες, αλλά το βάζουμε κι αυτό στην εξίσωση γιατί πλέον αποτελεί μια δικαιολογία για τα πάντα: "ε, είναι κι η πανδημία στη μέση, τι να κάνεις!" κι ας έχει παραβιάσει STOP ή να σου τρώει τη σειρά στην ουρά για καφέ. Να δυο γρήγορα παραδείγματα που μου ήρθαν έτσι στο χαλαρό.

Ίσως πάλι, να έπαιξε ρόλο στην καθυστέρηση και το διδακτορικό που πήρε ο Dexter το 2017. Δηλαδή τι θέλει να μας πει; Ότι ο Dexter Holland, ο τραγουδιστής των Offspring, πήγαινε κάθε μέρα στο πανεπιστήμιο να κάνει την έρευνά του; Σιγά μην περίμενε να μπει και σε κάνα πρόγραμμα μπας και πάρει κάνα φράγκο. Τέλος πάντων, η αλήθεια είναι ότι ο τύπος είναι πολυπράγμων μιας και το 2004 κυκλοφόρησε, όχι κάποιον προσωπικό δίσκο, αλλά τη δική του καυτερή σως με όνομα "Gringo Bandito".

Όλα αυτά τα τρεχάματα λοιπόν είχαν ως συνέπεια ο δίσκος να επανηχογραφηθεί σε διάφορα studios και περιόδους μεταξύ 2014 και 2019. Τουλάχιστον από τις τόσες φορές που γράφτηκε ξανά και ξανά θα έχουν μάθει τα κομμάτια πολύ καλά, να κι ένα καλό που βγαίνει απ’ αυτή την ιστορία.

Το πρώτο single του δίσκου "Coming For You" βγήκε αρκετά νωρίς είναι η αλήθεια, μόλις το 2015 και αρχικά δεν ήταν σαφές αν θα συμπεριλαμβανόταν στον επερχόμενο δίσκο – τότε δεν ήξεραν ότι τελικά το άλμπουμ θα κυκλοφορούσε έξι χρόνια μετά – αλλά η πρώτη επίσημη κυκλοφορία μετά το 2012 και το σχετικά μέτριο "Days Go By" αρκούσε ως αφορμή για παγκόσμια περιοδεία. Το συγκεκριμένο track στο βασικό του pattern θυμίζει λίγο το "Uprising" των Muse, δε θα έλεγα ότι τρελάθηκα για να είμαι ειλικρινής αλλά αφού εξυπηρέτησε το WWE και το pay per view τουρνουά "Elimination Chamber" ως επίσημο τραγούδι της διοργάνωσης, εμένα η γνώμη μου περιττεύει. Και για κάποιο περίεργο λόγο ανέβηκε και στο #1 του Billboard στην κατηγορία Mainstream Rock και μάλιστα ήταν το πρώτο μετά το "Gone Away", του 1997. Τόσες τραγουδάρες έβγαλαν από τότε, αυτό ανέβηκε ήθελα νά ‘ξερα; Προχωράμε.

Δεύτερο single, το ομότιτλο "Let The Bad Times Roll". Καταρχάς να πούμε εδώ ότι ο τίτλος είναι μια παράφραση του μιούζικαλ του 1946 με τίτλο "Let The Good Times Roll" σαφώς με ειρωνική διάθεση καθώς το εν λόγω μιούζικαλ ήθελε να "προωθήσει" μια οπτική του "μια ζωή την έχουμε", "ας τη χαρούμε" κι "ας περάσουμε ωραία" και λοιπά. Ε, οι Offspring εννοούν το ακριβώς αντίθετο. Ότι όλα δεν πάνε κατ’ευχήν ας το πω κομψά, οπότε δώσ’του να καταλάβει.

Mexicans and Blacks and Jews
Got it all figured out for you
Gonna build a wall, let you decide
Apathy or suicide
Oh, baby let the bad times roll…

Ένα κλασικό single Offspring θα πω ότι είναι, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Γιατί και το "Pretty Fly…" πολύ εμίσησαν αλλά τελικά είναι τραγουδάρα όπως και νά’χει. Τέτοιου τύπου κομμάτι θα το έλεγα, σαν αυτό ή το "Original Prankster" για παράδειγμα. Με σαφώς πιο σοβαρό περιεχόμενο στιχουργικά.

Τρίτο και, ίσως, τελευταίο single είναι το "We Never Have Sex Anymore". Ντάξει, δε μου άρεσε καθόλου. Καταλαβαίνω ότι ο Dexter με τον Noodles σε λίγα χρόνια θα υπάγονται στις ευπαθείς ομάδες αλλά το τελευταίο πράγμα που θέλω να ακούσω από δαύτους είναι να παίζουν swing. Παιδιά, δε θέλουμε τρομπέτες, τρομπόνια και βουβουζέλες σε δίσκο Offspring. Ενώ έχει τα φόντα να είναι συμπαθητικό κομμάτι, όλη αυτή η ενορχήστρωση με χαλάει. Μπήκαν τα πνευστά στις αθηναϊκές πίστες και καλώς έγινε και μπήκαν, καμία αντίρρηση. Εκεί ταιριάζει. Σε τραγούδι Offspring, ΟΧΙ! Δε με ενδιαφέρει αν στιχουργικά υπάρχει ενδιαφέρον, ακούω το κομμάτι απλώς γιατί βαριέμαι να πατήσω skip. Το συνηθίζουν βέβαια τούτοι δω κατά καιρούς να βλέπουν κάτι όνειρα με περίεργες ενορχηστρώσεις αλλά δεν κρύβω ότι δεν είμαι φίλος.

Το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου "This is not Utopia" ανταποκρίνεται επάξια σε ένα χαρακτηριστικό που έχουν οι Offspring. Το πρώτο κομμάτι κάθε δίσκου τους είναι τραγουδάρα. Από τον πρώτο δίσκο και το "Jennifer Lost the War" μέχρι το "Days Go By" και το "The Future Is Now" όλα είναι ένα κι ένα. "We Are One", "Nitro", "The Meaning of Life", "Have You Ever", "Come Out Swinging", "The Noose", "Half-Truism". Θα έσκαγα άμα δεν τα έγραφα. Το συγκεκριμένο θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει κι από το "Americana" θα τολμήσω να πω, ή έστω το "Conspiracy of One". Οι Offspring που αγαπήσαμε.

"Army of One" για τη συνέχεια το οποίο έχει μια εσάνς surf rock θα πω, δηλαδή το βασικό riff παραπέμπει σε κάτι τέτοιο όχι όλο το κομμάτι. Συμπαθητικό αλλά δε θέλουμε συμπαθητικά κομμάτια από τους Offspring.

Το "Breaking These Bones" ξεκινάει με μια μικρή εισαγωγή με τύμπανα από την ντραμερούκλα Pete Parada o οποίος θεωρώ ότι τεχνικά πέφτει πολύς στους Offspring αλλά η αλήθεια είναι ότι αν δεν έμπαινε στην μπάντα το 2007, δε θα έγραφε γι’αυτόν το depart.gr το 2021. Σε τούτο το τραγούδι υπάρχει μία πρώτη μουσική αναφορά σε ένα παλιό track της μπάντας, με τίτλο "Call It Religion" από το 1986 και το "7 songs" demo τους. Το "Breaking These Bones" πάντως ωραίο κομμάτι, γρήγορο, έτσι όπως μας αρέσει.

Ακολουθεί το "In the Hall of the Mountain King" το οποίο μόλις το είδα σκέφτηκα "θα δούμε κάνα γκεστ από Jon Oliva τώρα εδώ μέσα να τρελαθούμε". Ίσως καλύτερα για όλους, δεν είναι συμμετοχή του Jon σε τραγούδι των Offspring αλλά μία εκτέλεση της ορχηστρικής σύνθεσης του Edvard Grieg του 1875. Πασίγνωστη σύνθεση και δεν έχετε παρά να την ακούσετε για να το διαπιστώσετε. Αχρείαστο θα το πω αλλά μάλλον είναι το αντίστοιχο "Intermission" (από το "Ixnay…") του δίσκου.

Δυνατό και το "The Opioid Diaries" αλλά θα πω ότι το μεσαίο μέρος μου θυμίζει κρητική ταβέρνα με κρύο, φυσικά, γαμοπίλαφο έτοιμο για στοκάρισμα γιατί, ποιος κάθεται να το διατηρεί συνεχώς ζεστό για να σερβιριστεί όπως πρέπει; Θέλει ασχολία. Θα μπορούσε να λείπει αυτό το σημείο, εκεί θέλω να καταλήξω. Όταν βγαίνουμε από κει, το κομμάτι αποκτά και πάλι νόημα.

Το "Hassan Chop" είναι η δεύτερη αναφορά στο κομμάτι "Call It Religion" που αναφέρθηκε παραπάνω. Ο τίτλος του είναι βασισμένος στο μικιμάου με τίτλο "Ali Baba Bunny" στο οποίο ο Bugs Bunny με τη θεότητα Daffy Duck για κάποιο λόγο βρίσκονται στην Αραβική έρημο και πέφτουν πάνω σε ένα φρουρό με το όνομα "Hassan", ο οποίος το μόνο που κάνει είναι να υψώνει το γιαταγάνι του έτοιμος να πάρει σκαλπ φωνάζοντας "Hassaaaan Chop!". Αυτό είναι το κόνσεπτ και ο Dexter εδώ πέρα θέλει να στηλιτεύσει τα σκηνικά που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή με ISIS, αποκεφαλισμούς κλπ και γενικά το πρόσχημα που χρησιμοποιούν οι "σταυροφόροι" όλων των πλευρών ώστε να πείσουν τους άλλους ότι η μία θρησκεία είναι καλύτερη από μία άλλη και ούτω καθεξής. Το κομμάτι κάνει μπαμ ότι είναι βγαλμένο από άλλη δεκαετία – άλλο αιώνα για πιο σωστά – καθώς και ότι είναι στανταράκι πρώιμοι Offspring. Δύναμη.

Το τελευταίο "Lullaby" δεν το λαμβάνω υπόψιν σαν κομμάτι γιατί στην ουσία είναι ένα outro στο οποίο επαναλαμβάνεται το θέμα του "Let The Bad Times Roll", κάτι αντίστοιχο ας πούμε με το κλείσιμο του "Smash". Τι δισκάρα θεέ μου κι αυτή.

Ντάξει, για την έντεχνη επανεκτέλεση του "Gone Away" με πιάνο και έγχορδα τι να πούμε; Από τη στιγμή που υφίσταται η συγκλονιστική original εκτέλεση όλες οι υπόλοιπες είναι απλές οδοντόκρεμες που λένε. Όταν ένα τραγούδι είναι masterpiece ό,τι και να το κάνεις ωραίο θα βγει. Και τα παραδείγματα είναι πολλά.

Βρείτε για ποιο κομμάτι δεν ανέφερα τίποτα και κερδίστε τη χαρά της έρευνας!

Συνοψίζοντας, στην αρχή ακούγοντας το δίσκο στα πεταχτά, είχα λίγο απογοητευτεί. Στη συνέχεια βέβαια, αναθεώρησα γιατί θα πάρει σίγουρα κι άλλες ακροάσεις καθώς ακούγεται πολύ ευχάριστα. Υπάρχει το ενδεχόμενο οι Dexter και Noodles να ανανεώθηκαν λίγο μετά τις ανακατατάξεις στο line-up, δηλαδή την απόλυση του Greg K. Δεν ξέρω ποιος είχε δίκιο και τέτοια, δεν ήμουν μπροστά, δεν μπορώ να πάρω θέση. Δε θεωρώ ότι είναι δισκάρα αλλά ούτε και για σουβέρ. Εδώ που τα λέμε, δίσκο για σουβέρ οι Offspring δεν έχουν. Σίγουρα πάντως, καλύτερο από το "Days Go By" που προηγήθηκε.

Η ένσταση που έχω έγκειται στον ήχο της μπάντας από την ώρα που ανέλαβε ο Bob Rock, δηλαδή από το "Rise and Fall, Rage and Grace" και μετά. Είναι πεντακάθαρος και αυτό στην προκειμένη περίπτωση με χαλάει. Προσωπικά, από τον καναπέ που κάθομαι αυτή τη στιγμή, θεωρώ ότι ο ήχος των Offspring είναι αυτός που έφτιαξαν στο "Ixnay…" και στο "Americana" με παραγωγό τον Dave Jerden, ίσως και λίγο από "Conspiracy of One" με τον Brendan O’Brien.

Πιο σύγχρονος από τα τρία πρώτα με τον Thom Wilson φυσικά αλλά όχι τόσο clean cut όπως στους τρεις τελευταίους δίσκους. Ήταν η χρυσή τομή βρωμιάς και καθαρότητας. ‘Αλλωστε, οι οπαδοί μιας μπάντας γι’αυτό είμαστε, να λέμε τις αποψούλες μας την ώρα που η μπάντα θα πράττει ό,τι και όπως γουστάρει, και καλά θα κάνει. Κι εμείς, πάλι από κάτω θα είμαστε όταν θα έρθουν φυσικά.

Α, και κλείνοντας να πω την αμαρτία μου, έχω αρχίσει να νοσταλγώ τον παλιό ντράμερ της μπάντας, Ron Welty, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Parada δεν είναι παικταράς! Αυτά. Ακούστε το δίσκο, έχει ενδιαφέρον κι ελπίζω μέχρι τον επόμενο να μη σπάσουν τα δεκατρία χρόνια των Tool.

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: Concord
Genre: Punk Rock
Παραγωγός: Bob Rock
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 16/05/2021
Band Links: Offspring | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube

Τελευταία