Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ20 χρόνια The World Needs a Hero

20 χρόνια The World Needs a Hero

Είκοσι χρονάκια κι από τούτο δω. Καλά, πέρασαν και λίγες μέρες παραπάνω γιατί κάποιοι που γράφουν αυτό το κείμενο ξεχάστηκαν, εγώ δηλαδή. Τέτοια αφιερώματα εικοσαετίας να κάνουμε συνεχώς και η κρίση μέσης ηλικίας έρχεται καλπάζοντας. Δε θα πλατειάσω σήμερα όμως γιατί δε βολεύομαι έτσι όπως έκατσα να γράψω.

Κλασικό αστειάκι ότι σε αντίθεση με την Bonnie Tyler που φώναζε “I Need a Hero” το 1984, ο Dave Mustaine είπε “The World Needs a Hero” το 2001. Το φοβερό θα ήταν όμως να μην το εννοούσε μουσικά αλλά να έβαζε μια μάσκα και ένα εσώρουχο πάνω από το κολάν και να άρχιζε να πηδάει από ταράτσα σε ταράτσα.

Δεν έγινε έτσι βέβαια αλλιώς θα το ξέραμε. Ή μήπως όχι;;; Τροφή για σκέπση…

Ο δίσκος λοιπόν κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου 2001 από την Sanctuary Records της οποίας ιδρυτής είναι ο τεράστιος Rod Smallwood, ο μάνατζερ των Iron Maiden ε, και σχεδόν έκτο μέλος τότε, έβδομο τώρα. Ήταν η πρώτη κυκλοφορία μακριά από την Capitol απ’ την οποία είχαν βγάλει τα πάντα, τα προηγούμενα χρόνια. Τελευταίο πόνημα με τη συγκεκριμένη εταιρία ήταν η συλλογή “Capitol Punishment”. Η κυκλοφορία αυτής της συλλογής έγινε κυρίως για να αποδεσμευτεί η μπάντα από το συμβόλαιο μιας που η υπογραφή τούς δέσμευε για συγκεκριμένο αριθμό δίσκων, οπότε σου λέει πάρε μια συλλογή και είμαστε εντάξει. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο greatest hits album περιλαμβάνονταν και δύο νέες τότε κυκλοφορίες, η τραγουδάρα “Kill the King” και η εξίσου τραγουδάρα “Dread and the Fugitive Mind”. Το τελευταίο, συμπεριλήφθηκε και στο “The World Needs a Hero” ενώ δεν έχω ιδέα γιατί δεν έγινε το ίδιο και με το πρώτο γιατί ξεκάθαρα ανήκει σε αυτόν το δίσκο.

Η παραγωγή λοιπόν ανήκει στον Dave Mustaine και στον Bill Kennedy και όπως μαθαίνω δεξιά κι αριστερά είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος των Megadeth. Καλά, μη φανταστεί κανείς ότι είναι κάνα δαιδαλώδες έπος, κάνα δεκάλεπτο περισσότερο διαρκεί από τα κοντινά του τότε άλμπουμ, και μερικά δευτερόλεπτα λιγότερα από το “Thirteen” του 2011.

Ο δίσκος λοιπόν, έσκασε μετά το “Risk” το οποίο είχε κάνει πολλές μούρες τότε να ξινίσουν και να μοιάσουν με αυτή του Dave την ώρα που τραγουδάει. Ήταν ήδη φρέσκα ακόμα τα σημάδια ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΟΣ που είχαν αφήσει οι Metallica με τα Load/Reload στο μεταλλικό κοινό, ήρθε και το “Risk” και αποτελείωσε τη φάση. “Α οι Megadeth ξεπουλήθηκαν”, “MUSTAINE ΠΟΎΛΑ”, “οι Megadeth το γύρισαν στο pop” και τέτοια. Ειδικά το τελευταίο πολύ δυνατό. Γιατί έτσι ακριβώς είναι η pop. Βλέπεις τα μούτρα του Dave Mustaine και λες “να ένας pop καλλιτέχνης”, βαρέθηκε ο κόσμος σε όλη την παραλιακή να ακούει Megadeth εκείνο το καλοκαίρι. Προχωράμε.

Όλο γύρω γύρω το πάω και η αλήθεια είναι ότι για το δίσκο δεν έχω πει τίποτα ακόμα. Αλλά τι να πω; Είναι ο πρώτος δίσκος χωρίς το ΘΕΟ Marty Friedman που όπως έδειξε η ιστορία, η Ιαπωνία του πήγαινε πολύ περισσότερο απ’ό,τι η Αμερική. Είναι και δυνατή φιγούρα για anime είναι η αλήθεια. Στη θέση του ήρθε, για ένα δίσκο δυστυχώς, ο φοβερός Al Pitrelli, γνωστός από πολλές δουλειές αλλά νομίζω κυρίως από τους Savatage. Στα τύμπανα για δεύτερη κυκλοφορία κάθεται ο αγαπημένος Jimmy DeGrasso, με δουλειές σε Alice Cooper, Y&T και γενικά γνωστός session-άς στο rock/metal χώρο. Δυστυχώς ήταν και ο τελευταίος του δίσκος με την μπάντα γιατί αφού μεσολάβησε το “The System Has Failed” με τον απόλυτο ντράμερ παντός είδους και παντός καιρού, Vinnie Colaiuta, ήρθε το ανέκδοτο που λεγόταν Shawn Drover και έκατσε και δέκα χρόνια στην μπάντα. Εμ ήρθε, εμ κατσικώθηκε κιόλας. Περισσότερο από τον Menza! Ο μακροβιότερος ντράμερ στην ιστορία των Megadeth δηλαδή είναι ο Shawn Drover. Τέλος πάντων, φτάνει με τη χολή, αρκετό λόξυγκα είχε για σήμερα ο άνθρωπος. Παρεμπιπτόντως, αυτός ήταν κι ο τελευταίος δίσκος του Dave Ellefson στους Megadeth μέχρι την εκ νέου ellefsi του το 2010. Δεν άντεξα, το είπα.

Η κυκλοφορία αυτή αντιμετωπίστηκε σαφώς πιο θετικά από το “Risk” γιατί σου λέει “είναι χέβι μέταλ”. Εγώ θα πω ότι το πρώτο single που είχε βγει από κει ήταν το “Moto Psycho” και δε μου άρεσε καθόλου. Σε αντίθεση με άλλα κομμάτια που ήταν πολύ καλύτερα κατά τη γνώμη μου, “The World Needs a Hero”, “1000 Times Goodbye”, “Promises” εξαιρετική μπαλάντα, “Dread and the Fugitive Mind” και θα το πω, μου άρεσει και το “When” που κρατάει εννιά λεπτά και είναι σα να ακούς το “Am I Evil” σε long version. Ωραίο δεν είναι όμως το Am I Evil”; Ε, ορίστε. Υπάρχει και το “Return to Hangar” για κάποιο λόγο, σα να λέμε “Hangar 18: Η Επιστροφή” αλλά όταν έχεις πάει μία φορά στο 18ο Hangar γιατί να θες να ξαναπάς; Εκτός κι αν ξέχασες κάτι. Ωραίο είναι, σολιστικές ξιφομαχίες από Dave και Al Pitrelli, εναλλαγές στα riff όλα καλά αλλά, λυπάμαι, “Hangar 18” δεν είναι.

Σε γενικές γραμμές, είναι ένας συμπαθητικός δίσκος έως καλός θα πω, και δεν κρύβω ότι τον είχα λιώσει όταν βγήκε. Μετά από μερικά χρόνια που τον ξανάκουσα θα πω ότι είναι μια αξιοπρεπής προσπάθεια. Σίγουρα όχι ο καλύτερος, εξίσου σίγουρα όχι ο χειρότερος. Αυτά.

Τελευταία