Αρχική POP CULTURESERIESLove Death + Robots Volume 2

Love Death + Robots Volume 2

Είχα ανακαλύψει την πρώτη σαιζόν του Love Death + Robots περίπου δύο μήνες μετά την κυκλοφορία της, ύστερα από έναν επίπονο χωρισμό. Η μίξη βίας, σεξ, επιστημονικής φαντασίας και γενικότερου απόκοσμου τρόμου αποτέλεσαν το ιδανικό escapism για εκείνη την πολύ δύσκολη περίοδο. Η μικρή διάρκεια των επεισοδίων δε, με τα μεγαλύτερα να είναι από 17 λεπτά, με έκαναν να δω τη σαιζόν μονορούφι και οφείλω να πω πως ήταν μια μοναδική εμπειρία σε σχέση με ό,τι είχε να προσφέρει το Netflix τότε αλλά και το επεισοδιακό animation εν γένει.

Ο συνδυασμός πολλών διαφορετικών ειδών και στυλ animation στα 18 του επεισόδια σε συνδυασμό με ευφάνταστα concept και καταστάσεις δεν άφηναν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για την τόλμη του concept και η σειρά κατέκτησε πολύ γρήγορα ξεχωριστή θέση στους συνδρομητές της πλατφόρμας. Η επιτυχία του έφερε σύντομα την ανακοίνωση της ανανέωσης για μια δεύτερη σαιζόν η οποία έρχεται να μας βρει δύο χρόνια αργότερα.

Με 8 μόλις επεισόδια, το Volume 2 καλείται να σταθεί στο ύψος του Volume 1 και να κατευνάσει την πείνα των πιστών οπαδών που είχε η σειρά. Τα καταφέρνει όμως ή θα έχουμε μια καθόλα γνώριμη απογοήτευση στην μερίδα αυτών που το περίμεναν όσο τίποτα άλλο; Πιστεύω ότι η σαιζόν πιθανότατα θα διχάσει για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

Καταρχάς ας πιάσουμε το πρώτο, εμφανές στον καθένα και πιο δυνατό χαρτί της σειράς, δηλαδή αυτό καθαυτό το animation. Ήδη από το πρώτο επεισόδιο “Automated Customer Service” όπου έχουμε μια κοινότητα ηλικιωμένων της οποίας κάθε ανάγκη εξυπηρετούν ρομπότ, βλέπουμε ένα υπέροχο 3D animation με ένα πρωτότυπο στυλιζάρισμα στη σχεδίαση των ανθρώπινων χαρακτήρων το οποίο προσωπικά μου θύμισε το άφταστο 2D του Les Tripletes De Belleville.

Στο δεύτερο επεισόδιο “Ice” έχουμε την επιστροφή της ομάδας animation του πιο πολυσυζητημένου επεισοδίου της πρώτης σαιζόν “Zima Blue” με ένα 2D animation που όπως και στην πρώτη σαιζόν δεν μοιάζει με τίποτα απ’ την υπόλοιπη σαιζόν με τις έντονες φωτιστικές του αντιθέσεις και την δωρικότητα στον σχεδιασμό των μοντέλων.

Στα υπόλοιπα επεισόδια έχουμε ως επί το πλείστον μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση με τα δύο τελευταία επεισόδια “Life Hutch” και “The Drowned Giant” να αγγίζουν τα όρια του live action, ίσως από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα animation που έχουν υπάρξει στο μέσο συνολικά ενώ το μεγαλύτερο στυλιζάρισμα των “Pop Squad”, “Snow In The Desert” και “The Tall Grass” εξυπηρετούν τη θεματική και τον κόσμο του καθενός. Στην πρώτη περίπτωση μιας δυστοπίας που θυμίζει ελαφρώς Blade Runner, στη δεύτερη ενός σύμπαντος πολύ κοντά στο “Star Wars” και στην τρίτη ό,τι πιο κοντά στον κοσμικό τρόμο του H.P. Lovecraft θα μας δώσει η σειρά, αντλώντας έμπνευση από το έργο του Stephen King.

Από όλη τη σαιζόν προσωπικά θα ξεχωρίσω το επεισόδιο “All Through The House” όπου έχουμε ένα animation που μου θύμισε αυτό των mainstream ταινιών όπως της Dreamworks αλλά επειδή είμαστε στη συγκεκριμένη σειρά ανατρέπει τις προσδοκίες με μια πολύ σκοτεινή τροπή στον μύθο του ?γιο Βασίλη.

Κατά συνέπεια η σειρά κρατάει τον δυνατό οπτικοακουστικό της χαρακτήρα και κανένας δεν θα έπρεπε να έχει παράπονο από τη σκηνοθεσία της και την καλλιτεχνική της διεύθυνση. Εξακολουθεί να ξεχωρίζει δίνοντας μια ποικιλία που δεν θα βρούμε σε καμία άλλη σειρά μόνη της, με κάθε κεφάλαιο μια μικρού μήκους ταινία που διαφέρει αρκετά απ’ την προηγούμενη.

Εκεί που ίσως να υπάρχουν ενστάσεις και ξενιστούν κάποιο οπαδοί είναι στις ιστορίες αυτές καθαυτές και στη μικρότερη διάρκεια. Σχετικά με το δεύτερο το βρίσκω και λίγο δικαιολογημένο καθώς περιμέναμε δύο ολόκληρα χρόνια και έχουμε δέκα λιγότερα επεισόδια. Το βρίσκω όμως και δικαιολογημένο από πλευράς παραγωγής καθώς το Netflix ακυρώνει όλο και περισσότερες σειρές ενώ αυτή τη γλίτωσε. Το κόστος δε ενός τόσο λεπτομερούς και εξελιγμένου animation είναι πολύ μεγάλο ακόμα και για τις σχετικά μικρές διάρκειες των επεισοδίων.

Καταλαβαίνω και όσους θα βρούνε τα σενάρια των ιστοριών λιγότερο ευφάνταστα, πιο συγκρατημένα, χάνοντας κομμάτια από την ακρότητα και το wtf factor της πρώτης σαιζόν. Εν μέρει έτσι είναι αλλά προσωπικά δεν απογοητεύτηκα. Κυρίως γιατί η συνολική θεματική της σειράς και η λογική της παραμένει αναλλοίωτη.

Αυτή η θεματική βάση είναι η εύθραυστη πνευματικά και σωματικά ανθρώπινη φύση αντιμέτωπη με το μηχανικό, με το μεταφυσικό, με το κάθε τι λίγο ή πολύ απάνθρωπο που την απειλεί και πως θα βγει στην άλλη πλευρά της αντιπαράθεσης τους. Η σειρά μας δίνει περισσότερα, ας πούμε χοντρικά, happy end χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η αγωνία, η δράση και τα ακραία συναισθήματα υστερούν κατά τη διάρκεια.

Η οικονομία της σειράς την κάνει να λειτουργεί πιο στοχευμένα και να πει όσα θέλει με τον πιο απλό τρόπο που θα μπορούσε. Στο τελευταίο κεφάλαιο με το “The Drowned Giant” ειδικά έχουμε το φιλοσοφικό peak της σειράς καθόλου ανόμοια με το “Zima Blue” του Volume 1. Λέει όσα χρειάζονται σχετικά με την ηδονοβλεψία μας ως κοινό απέναντι στο απόκοσμο και το περίεργο, πως αυτό γίνεται μέρος της καθημερινότητας και καταντάει πεπερασμένο. Είναι ο επίλογος που δένει θεματικά όλο το εγχείρημα και μας κάνει να αναρωτηθούμε πάνω στο σύνολο του.

Σίγουρα σας προτρέπω να συνεχίσετε ή να αρχίσετε τη σειρά. Μάλλον με μικρή διαφορά ίσως να με συνάρπασε κι εμένα περισσότερο η “more is better” προσέγγιση της πρώτης σαιζόν και το συνολικό concept της ήταν κάτι εντελώς πρωτοφανές για όταν βγήκε. Το Volume 2 όμως είναι μια συνεπής συνέχεια σε αυτές τις βάσεις με αρκετές στιγμές που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε πριν φτάσει στις οθόνες μας και δεν μπορεί παρά να με κάνει σκεφτώ πως άμα το στηρίξουμε ώστε να εγκριθεί η συνέχεια του, ο απρόβλεπτος παράγοντας θα λάμψει για τρίτη φορά όπως μόνο στο Love Death + Robots μπορεί.

Τελευταία