Jef Maarawi - Terra Papagalli

'Ενα από τα πράγματα που λατρεύω, είναι να αιφνιδιάζω όσους με ξέρουν και με θεωρούν, μουσικώς και μη σκληρή τύπισσα, με προτάσεις και γνώσεις που μάλλον δε θα περίμεναν. Με παρόμοιο τρόπο αιφνιδίασε και ο Jef Maarawi την εγχώρια σκηνή με την πρώτη του ολοκληρωμένη κυκλοφορία του 2017, Comfort Food, όπου κέρδισε πληθώρα ακροατών με το συνδυασμό ηλεκτρακουστικής, χαλαρής folk pop μουσικής, της ιδιαίτερης μελαγχολικής φωνής του και των ζωντανών του εμφανίσεων. Στις τελευταίες, μπορεί να μην έχω παρευρεθεί, αλλά έχω ακούσει ότι σε κάνει να νιώθεις λες και τον γνωρίζεις από πάντα.

Κινητήρια δύναμη του Jef, τόσο στην έμπνευση της στιχουργικής του θεματολογίας όσο και των μουσικών του επιρροών είναι η τριπλή του καταγωγή από την Ελλάδα, τη Συρία και τη Βραζιλία. Η τελευταία έδωσε και το όνομά της στη δεύτερη του δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε, Terra Papagalli, αφού το πρώτο όνομα που δόθηκε σε αυτή τη χώρα ήταν η “Γη των Παπαγάλων”.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση εξ αρχής στο δίσκο, δεν είναι το γεγονός ότι διατηρεί ταυτότητα σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά του Jef Maarawi, χωρίς να επαναλαμβάνεται. Είναι ότι από την αρχή μου έχτισε εικόνες καλοκαιρινής εξόδου, είτε μέσα στην πόλη, είτε στα παράλια αυτής, είτε μελαγχολικά, είτε με τάση για πάρα πολύ χορό. Ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να διαβάσω την περιραφή της έμπνευσής του μετά το πρώτο του άκουσμα και θεωρώ ότι έπεσε εξαιρετικά εντός αυτού που προσπαθεί να παρουσιάσει. Εικόνες μιας πόλης, της κοντινής μας Αθήνας ή κάποιας στη μακρινή Βραζιλία, που τα μέρη που την αποτελούν – βλέπε, άτομα – είναι έτοιμα να ξεσπάσουν. Πόσο μάλλον, μετά από ένα μακρύ έτος απώλειας αίσθησης του χωροχρόνου.

Συναισθήματα και σκηνές είναι η ουσία του Terra Papagalli. Το ομώνυμο πρώτο κομάτι του δίσκου μαζί με το Caveboi που ακολουθεί, είναι μια απογευματινή έξοδος για χορό ή όχι – σίγουρα όμως για ξέσπασμα και καλοπέραση και παρέα. Η νοσταλγία και η απώλεια παίρνουν τη θέση τους σχεδόν νομοτελειακά, σαν σκέψεις μετά την έξοδο, με τα How To Sustain Minor Losses και Senna. Αυτό το αίσθημα εκεί που γυρνάς σπίτι και θυμάσαι πρόσωπα και μέρη που δε σου κάνουν καλό.

Μα φυσικά θα ακολουθήσει η οργή και η απογοήτευση. Και τι καλύτερο για να τις περιγράψει από την αγαπημένη μου σύνθεση του δίσκου, Consume Me, κομμάτι με φοβερή κλιμάκωση και ενέργεια που βασικά να σας πω την αλήθεια, με έπιασε να το χορεύω όντως. Το ιντερλούδιο Supermarket μας προσγειώνει από τις σκέψεις στο ρεαλισμό, κάπως σαν διάλειμμα σχεδόν μου θυμίζει τη σκηνή με τον Nicolas Cage και την σως ταρτάρ, για να επιστρέψουμε στην υπαρξιακή κρίση του Tropicaliptico.

Ακολουθεί το Go Back Home!, ένα εξαιρετικά groovy τραγούδι που μοιάζει με την Αθήνα – το λέει και το ίδιο. Τα Protector και Legendary επανέρχονται σε περισσότερο νοσταλγική διάθεση, με το δίσκο να κλείνει με τη γλυκιά μελαγχολία του Fashion & Faith & Fantasy.

Πραγματικά δεν ξέρω τι έχει να ζηλέψει ο Jef Maarawi από μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας indie pop σκηνής. Γράφει ακριβώς αυτό που τον εκφράζει και στην ερμηνεία του φαίνεται ότι νιώθει κάθε του δευτερόλεπτο. Ίσως να με πέτυχε και στην κατάλληλη στιγμή, αλλά ο δίσκος αναμφίβολα μου έμεινε. Αν τον περιέγραφα με μια άλλη μουσική αναφορά, το Terra Papagalli μου αφήνει την ίδια αίσθηση που μου αφήνει το Whiskey and The Rain των Vodka Juniors, παρότι βρίσκονται πολύ μακριά μουσικά. Να τον ακούσετε όσοι είστε λάτρεις του καλοκαιριού. Και μια τελευταία, άσχετη συμβουλή, ποτέ μην ενθουσιάζεστε με κουβέντες που ξεκινούν από παπαγάλους. Μόνο από δίσκους που τους αναφέρουν.

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: Inner Ear Records
Genre: Alternative Pop/ Folk Pop/ Indie Pop
Παραγωγός: Jef Maarawi
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 14/05/2021
Band Links: Facebook | Instagram | Twitter | Spotify |
Bandcamp

Τελευταία