Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ30 χρόνια Morbid Angel - Blessed Are the Sick

30 χρόνια Morbid Angel - Blessed Are the Sick

1991. Μια χρονιά ορόσημο σε κυκλοφορίες death metal . Μιλάμε για δίσκους κλασσικούς και για την ιστορία κάποιων συγκροτημάτων αλλά και για το ίδιο το είδος. Αναφέρω μερικά έτσι για την μυρωδιά: Death ”Human”, Entombed “Clandestine”, Massacre “From Beyond”, Malevolent Creation “The Ten Commandments”, Pestilence “Testimony Of The Ancients”… Ογκόλιθοι πραγματικοί. Και μέσα σε αυτά δεν μπορεί να μην αναφέρεις το Blessed Are The Sick των Morbid Angel.

Γυρίζοντας, λοιπόν, το χρόνο 30 χρόνια πίσω, οι Morbid Angel κυκλοφορούν ίσως τον πιο «φεύγω» δίσκο τους. Τι ακριβώς εχει γίνει εδώ; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1989 βγάζουν την πρώτη τους δουλειά Altars Of Madness. O ορισμός του death metal με πάρα πολύ χαρακτηριστικό ήχο και συνθέσεις. Δισκογραφικό ντεμπούτο αξίας για πολλούς ακόμη και 10/10 ( για τους πιο αυστηρούς 9/10). Αντε τώρα να δούμε και την δεύτερη κυκλοφορία. Είναι η φυσική συνέχεια του Altars; Όχι. Είναι ένα δεύτερο Altars; Πάλι όχι. Ε, τι στο καλό είναι; Είναι το Blessed Are The Sick.

?φησαν την επιθετικότητα του Altars στην άκρη, χαμήλωσαν ταχύτητες και η τετράδα Vincent/ Azagthoth/ Brunelle (R.I.P. 23/9/2019)/ Sandoval φτιάχνουν ένα άκρως πειραματικό , «άρρωστο», και σκοτεινό death metal διαμάντι. Οι Morbid Angel και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό o Chuck με τους Death αλλά και οι Atheist, οι Pestilence και άλλοι, έδειξαν πως μπορείς να λέγεσαι death metal μπάντα και να μην έχεις μουσικά όρια και κλίσε στις συνθέσεις σου. Ο Mastermind Azagthoth καθοδήγει με περίπλοκα riffs σχεδόν όλες τις συνθέσεις χωρις να σημαίνει ότι ο Brunelle, υστερεί ως καθαριστικό δίδυμο διπλα του. Τα φωνητικά του Vincent δεν μένουν σε ένα μοτίβο όπως τα συνηθίσαμε στο Altars και ο Sandoval είναι αυτό που γνωρίζουμε όλοι: ένας πολύπλοκος μετρονόμος.

Δύσκολα θα ξεχώριζα κομμάτια γιατί θεωρώ ότι αυτός ο δίσκος πρέπει να ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος χωρις παύση. Εχει μια περίεργη ροή που ξεκινώντας από το Intro και το Fall From Grace μπαίνεις στην σκέψη και την περιέργεια να δεις «που το πάνε το θέμα;» . Ένα πολύ χαρακτηριστικό σημείο είναι το instrumental “Doomsday Celebration” οπου νομίζεις ότι ακούς κάποια εισαγωγή από κομματι King Diamond και καπάκι σου σκάει το Day Of Suffering που είναι πολύ απλα ένας δίλεπτος death metal οδοστρωτήρας. Και γενικά στα 13 κομμάτια υπάρχουν αρκετες συνθέσεις που είναι από 3 λεπτά και κάτω (είτε είναι ορχηστρικά είτε όχι) με αποτέλεσμα οι εναλλαγές να είναι εμφανείς αλλά να σε κρατούν σε μια εγρήγορση.

Αναλύοντας και άλλο κάποιες συνθέσεις, θα ήταν άδικο να μην αναφερθώ και στο σβήσιμο του Blessed are the sick/ Leading the rats. Μυθικό. Όπως και το In Remembrance ως outro δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να το φανταστεί ούτε ο πιο φανατικός οπαδός τους τότε. Τι λέω , κανεις δεν θα περίμενε τέτοιο outro σε τέτοιο δίσκο.

Το Blessed θα μπορουμε να πάει άπατο για δυο λόγους. Ο ένας είναι η προηγουμενη κυκλοφορία τους , το οποίο το αναλύσαμε προηγουμένως. Δεύτερος λόγος, είναι η εποχή που κυκλοφόρησε. Τα εχουμε ξαναπεί αλλά καλό είναι αυτά να τα επαναλαμβάνουμε: Η δεκαετία του 90 δεν ήταν και η πιο καλή για το metal. Ο πολύ ακραίος ήχος που ξεπηδούσε από τις στάχτες της προηγούμενης ένδοξης metal δεκαετίας, δεν ήταν και πολύ αρεστός. Καθώς επίσης και ο τότε μέσος metal οπαδός δεν ήταν και πολύ εξοικειωμένος με τις θεαματικές αλλαγες. Το καινούριο τον ξένιζε και πολλές φορές το ένιωθε απειλή για το ιδίωμα. Και όμως το Blessed are the Sick τα ξεπέρασε όλα αυτά. Μπορεί όχι με την πρωτη. Αλλά, χρόνο με το χρόνο άρχισε να αναγνωρίζεται η αξία του.

Τώρα, 30 χρόνια μετά, το Blessed Are The Sick πραγματικά παραμένει κορυφαίο και «άρρωστο» όπως τότε. Ένα death metal διαμάντι.

Τελευταία