The Woman in the Window

To The Woman in the Window είχε σίγουρα μια ενδιαφέρουσα μεν, προβληματική δε πορεία μέχρι την κυκλοφορία του στο Netflix το σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Βασισμένο σε ένα αρκετά επιτυχημένο αλλά χλιαρής καλλιτεχνικής αποδοχής βιβλίο, η ταινία του Joe Wright αποτελεί μια από τις τελευταίες παράγωγες του παλαιού καθεστώτος της 20th Century Fox προτού προχωρήσει υπό την ιδιοκτησία της Disney. Σύμφωνα με αναφορές, το αρχικό cut της ήταν τόσο κακό που δεν βλεπόταν, κάτι που ώθησε το στούντιο να προχωρήσει σε μια μακροπρόθεσμη διαδικασία re-edit της ταινίας.

Εν τέλει «χάρη» στην πανδημία του 2020, η μέχρι τότε αποκλειστικά κινηματογραφική κυκλοφορία, πουλήθηκε στον τιτάνα του streaming, Netflix, για ένα (σύμφωνα με φήμες) σχετικά πενιχρό για τα δεδομένα της παραγωγής ποσό. Η αγαπημένη σε όλους μας πλατφόρμα, που έχει γίνει καταφύγιο για εκατοντάδες μετριότητες, γνωρίζοντας τι προϊόν είχε στα χεριά της, «πέταξε» δίχως φανφάρες την ταινία στην πλατφόρμα της, κάτι που παρά το πλούσιο καστ και τον ταλαντούχο σκηνοθέτη, είναι μια απολύτως λογική κίνηση. Διότι, το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ταινία που όχι μόνο δεν δικαιολογεί τα εκατομμύρια που ξοδευτήκαν με στόχο τη βελτίωση της αλλά και ανάγκασε τον αρθρογράφο του κειμένου αυτού να γελάσει υστερικά και να αναφωνήσει με αγανάκτηση βωμολοχίες και κατάρες αρκετές φορές κατά την διάρκεια της.

Η ταινία έχει ως πρωταγωνίστρια την Anna, μια αγοραφοβική παιδοψυχολόγο με ζοφερό παρελθόν, που άθελα της εμπλέκεται στην προσωπική ζωή των γειτόνων της και γίνεται μάρτυρας ενός βιαίου εγκλήματος, το οποίο διαταράσσει την ήδη ευαίσθητη ψυχολογία της και την τοποθετεί σε ένα μονοπάτι προς την απόλυτη παράνοια.

Το σενάριο του βετεράνου θεατρικού συγγραφέα Tracey Letts, το οποίο αποτελεί μια διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του A.J. Finn, είναι όχι απλά κοινότυπο αλλά και απίστευτα βαρετό. Αποτελεί ένα κράμα χιλιοειπωμένων κλισέ, προβλέψιμων ανατροπών, μονοδιάστατων χαρακτήρων, άβολα ψεύτικων διαλόγων και συναισθηματικών ξεσπασμάτων που οδηγούν σε μια τρίτη πράξη τόσο ασύμβατη με την αισθητική και κατεύθυνση της υπόλοιπης ταινίας, σε σημείο να απορείς για το εάν αυτό το οποίο παρακολούθησες ήταν στην πραγματικότητα μια παρωδία ταινιών του είδους.

Η σκηνοθεσία του (αρκετά καλού συνήθως) Joe Wright είναι κατώτερη εκείνης μιας procedural τηλεοπτικής σειράς της προηγούμενης δεκαετίας, ενώ ορισμένες επιλογές του είναι τραγικά κακές, θέτοντας ένα ερώτημα για το εάν ήταν εσκεμμένες και ως εκ τούτου αποσκοπούσε στο να σαμποτάρει την ταινία του. Η άχρωμη και επίπεδη κινηματογράφηση του Bruno Delbonnel σε συνδυασμό με την ανέμπνευστη μουσική επένδυση του Danny Elfman, που ακούγεται σαν κάτι που θα έβρισκε κάνεις σε stock music site, δεν βοηθούν τα πράγματα και το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται ως κάτι το εντελώς ερασιτεχνικό. Δε θα θίξω καν το editing, το οποίο είναι χειρότερο ελληνικού βίντεο κλιπ των ‘90s, και αν βρισκόμουν στην θέση του ιθύνοντος για αυτό, Valerio Bonelli, θα το εκτόπιζα από το βιογραφικό μου.

Στο υποκριτικό κομμάτι τα πράγματα είναι σαφώς καλυτέρα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση αυτό δε λέει και πολλά. Η Amy Adams είναι όπως πάντα εξαιρετική και είναι η μόνη που δίνει μια αφοσιωμένη ερμηνεία. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί (οι όποιοι έχουν αποδείξει σε άλλες ταινίες ότι είναι ικανοί για απίστευτες ερμηνείες) είναι στον αυτόματο πιλότο και σπαταλούνται σε ρόλους καρατεριστών με τον Gary Oldman να προσπαθεί μάταια να ανορθώσει το υλικό που του έχει δοθεί στις τρεις σκηνές που έχει. Εξαίρεση αποτελεί ο Fred Hechinger, ο οποίος είναι άθλιος σε επίπεδο παράστασης του Δημοτικού και ελπίζω η ερμηνεία του εδώ να μην αντικατοπτρίζει το γενικότερο ταλέντο του.

Εν ολίγοις, η νέα αυτή κυκλοφορία του Netflix, επιβεβαίωνει τη καθολική άποψη ότι η πλατφόρμα περιέχει κυρίως ταινίες κάτω του μετρίου, αλλά ταυτόχρονα κάνει τις δε ταινίες να μοιάζουν με διαμάντια. Δεν αξίζει τον χρόνο η θέαση της ακόμη και για σκληροπυρηνικούς θαυμαστές του είδους των ψυχολογικών θρίλερ μυστήριου. Μοναδική όαση σε αυτό το μίζερο θέαμα που είναι το The Woman in the Window, είναι η ερμηνεία της Amy Adams, η οποία ωστόσο όπως ένα κερασάκι που τοποθετείς στην κορυφή ενός κουβά με περιττώματα, δεν κατορθώνει ούτε στο ελάχιστο να κάνει τη διαφορά.

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμη
Σκηνοθεσία:
Joe Wright
Πρωταγωνιστούν: Amy Adams, Julianne Moore, Gary Oldman
Διάρκεια: 100'

Τελευταία