Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣTwenty One Pilots - Scaled And Icy

Twenty One Pilots - Scaled And Icy

Όταν με δεις να αναφέρω ότι ξεμένω από λόγια και δεν έχω πολλά να γράψω, είναι σχεδόν πάντα, επειδή έχω τόσα πολλά να πω, που δεν είμαι σίγουρη από που να αρχίσω. Υπάρχουν συγκροτήματα και συγκροτήματα που έχω λατρέψει από τα βάθη της ψυχής μου, από την πρώτη στιγμή και για όλη τους την καριέρα, υπάρχει όμως ένα, που εν αγνοία του γράφει τη βιογραφία μου κι αυτό κάπως με έχει σοκάρει.

Μετά την πρώτη μου επαφή με το συγκλονιστικό κομμάτι τους, Car Radio, το οποίο εξιστορεί το άγχος του να ακούς τις σκέψεις σου όταν δεν υπάρχει μουσική - “I have these thoughts so often I ought, to replace that slot with what I once bought, cause somebody stole my car radio and now I just sit in silence. Sometimes quiet is violent” (“A, εγώ”) - έπρεπε να μάθω τα πάντα για αυτούς, το έκανα κι εξακολουθώ να σοκάρομαι.

Οι Twenty One Pilots είναι δύο (ναι, δύο) άνθρωποι, ο Tyler Joseph στα φωνητικό- κιθαριστικά και πληκτροφόρα, και ο Josh Dunn στα κρουστά και ενίοτε πνευστά. Καταπιάνονται με μπόλικα είδη στο ενεργητικό τους, από alternative/ indie pop σε trip hop ακόμη και hip hop, pop, ηλεκτρονικά στοιχεία και βασικά πειραματίζονται ασταμάτητα. Το στοιχείο όμως που διατηρείται αναλλοίωτο στη μουσική τους από το πρώτο τους λεπτό, είναι αυτό του πλούσιου συναισθήματος και της δύναμης στην ερμηνεία, καθώς θεωρούνται αυτή τη στιγμή μια από τις πιο ιδιαίτερες και ενεργητικές μπάντες όσων αφορά ζωντανές εμφανίσεις και ξαναλέω, μιλάμε για ΔΥΟ άτομα που παίρνουν στα μεγαλύτερα stages του κόσμου.

Αν και ξεκίνησαν αρκετά διαφορετικά ως τρίο και όχι ντουέτο, όπως και κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος, Twenty One Pilots, γρήγορα άλλαξαν δομή και ο Tyler βρήκε τον Josh, και από τότε αχώριστοι κατακτούν τον κόσμο. Μετά και την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, Regional At Best, η ειρωνεία τους χτυπάει κατά κέφαλα με αυτόν τον τίτλο που διάλεξαν και τους προσεγγίζει η Fueled By Ramen, εταιρία που έχει στο ενεργητικό της δίσκους και συγκροτήματα που σημάδεψαν την εφηβεία ημών των late 20s kids (Από Panic!At The Disco και Paramore μέχρι Jimmy Eat World και Fall Out Boy).

Έτσι κυκλοφορεί το Vessel, ο αγαπημένος μου δίσκος τους μέχρι σήμερα, ένας ύμνος στη μιζέρια, το άγχος, το σκότος της μεγαλούπολης και ο τόπος κατοικίας του Car Radio. Όχι πολύ αργότερα, το Blurryface στον ίδιο τόνο τους κάνει γνωστούς σε όλο τον πλανήτη. Αν και θα μου πεις τα βραβεία και οι αναγνωρίσεις από θεσμούς μικρή σημασία έχουν στην πραγματική αξία της μουσικής μάλλον, αλλά με αυτούς τους δύο δίσκους, οι Twenty One Pilots καταφέρνουν το εξής απίστευτο – είναι η πρώτη και μοναδική μπάντα στη μουσική ιστορία ΕΒΕΡ, που έχουν στο ενεργητικό τους δύο δίσκους εντός των οποίων, το κάθε ένα τους κομμάτι ξεχωριστά, έχει φτάσει gold status σε πωλήσεις. Όχι και άσχημα για δύο τύπους από το Ohio.

Ο μέχρι πρότινος κύκλος τους κλείνει με το Trench, τον αγαπημένο μου δίσκο για το 2018, ένα γιγαντιαίο σε σύλληψη και αναφορές έργο, πιθανότατα το πιο σκοτεινό τους μέχρι στιγμής. Φτάνουμε λοιπόν σε αυτό το σημείο που θα γραφτεί αυτή η τόσο μισητή σε μένα λέξη, “προσδοκίες”. Οι Twenty One Pilots με έχουν καταφέρει να προσδωκώ, ένα πράγμα που δεν κάνω ποτέ γιατί φοβάμαι. Και προσδοκώ γιατί ταυτίζομαι. Προσδοκώ λοιπόν αυτό το “sad music makes me happy” το οποίο έχω λατρέψει, αυτό τον ενίοτε upbeat ρυθμό που υπάρχει στα περισσότερο χαρούμενα κομμάτια τους, και προσδοκώ, μέτά την καραντίνα αλλά και το Trench, κάτι ΜΑΥΡΟ.

Ευχαριστώ λοιπόν τους Twenty One Pilots που παίρνουν τις προσδοκίες μου και τις στέλνουν πετώντας από το παράθυρο. Το κάνουν μάλιστα εξαιρετικά ύπουλα, αφού το πρώτο single, Shy Away είναι στο κλασσικό χορευτικό μοτίβο των πιο pop τραγουδιών τους όπως για παράδειγμα το House Of Gold και το Ride κουβαλάει όμως μια απόγοητευση. Το δεύτερο single Choker, πιστό στη storytelling τεχνική των στίχων τους διατηρεί το χαρακτηριστικό τους ύφος, ενώ το Saturday, που κυκλοφορεί τρεις μέρες πιο πριν από τον ίδιο το δίσκο, είναι ένα χαρούμενο χορευτικό άσμα που οριακά θυμίζει και λίγο τις περισσότερο pop επιτυχίες των Daft Punk. Βέβαια το εν λόγω Saturday περιέχει έναν ηχογραφημένο διάλογο στον οποίο ακούγεται η πιο γλυκιά ατάκα του κόσμου: “I wanna watch Friends with you”.

Και το Scaled And Icy έρχεται, όντας το ίδιο ένα φοβερό λογοπαίγνιο, γεμάτο αναφορές σε προηγούμενα πρόσωπα και χαρακτήρες ιστοριών από προηγούμενους δίσκους τους – γιατί οι Twenty One Pilots είναι από αυτούς που όπως είπα, λένε συνέχεια ιστορίες, κι έχουν χτίσει έναν δικό τους κόσμο γεμάτο πρόσωπα και ίντριγκα και διατηρούν αυτό το pen&paperικό (να μου επιτραπεί ο όρος) σύμπαν, ή και setting αν θες, ανάμεσα σε όλες τους τις κυκλοφορίες. Και είναι κατά βάση χορευτικό synth-pop. I KNOW RIGHT?

Με το εναρκτήριο Good Day (που την είδατε;) νιώθω ήδη ότι βρίσκομαι σε μαγαζί και χορεύω (αμήν και πότε), και ξαφνικά το Choker που πριν μου φαινόταν περισσότερο σκοτεινό, ξαφνικά μου ακούγεται danceable μέχρι τελικής πτώσης, όπως και το Shy Away για το οποίο ήδη είχαμε καταλάβει τι συμβαίνει. Το The Outside είναι το δεύτερο μέχρι στιγμής “νέο” κομμάτι του δίσκου που διατηρεί το κλίμα στο οποίο περιγράψαμε με το Saturday να συμπληρώνει την πρώτη πεντάδα.

Η διάθεση δεν αλλάζει με τα Never Take It και Mulberry Street, είναι όμως δυστυχώς τα πρώτα Twenty One Pilots κομμάτια εδώ και χρόνια (ίσως και τα πρώτα γενικά) που δε με ενθουσιάζουν. Ευτυχώς το Formidable, ένα τραγούδι κατά βάση για την ειλικρίνεια, έρχεται να κάνει πάλι τον αφηγητή της ζωής μου – αυτό το παράδοξο που ανέφερα στην εισαγωγή μου, με αποτέλεσμα να γίνεται αμέσως λατρεία. Τα μεθυστικά από χαρμολύπη synths του Bounceman μας στέλνουν στο ίσως πιο “παραδοσιακό” μαζί με το Shy Away, Twenty Pilots κομμάτι του δίσκου, No Chances, γεμάτο με απογοήτευση, λίγο -επιτέλους- rapping (και λέω επιτέλους γιατί μιλάμε για τύπο που το flow του είναι από άλλη στρατόσφαιρα) από τον Tyler και μια πανέξυπνη μουσική σύνθεση all over.

Όλα όμως έρχονται να κλείσουν, να επιτελέσουν ένα σκοπό στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το αριστούργημα αυτό του Redecorate. Το Redecorate παρατάει το χαρούμενο προσωπείο του υπόλοιπου Scaled And Icy, και ξεμπροστιάζει όλη τη συναισθηματική ανασφάλεια που κρύβεται πίσω από το χορό και τη διάθεση για ανθρώπινη επικοινωνία. Τα στοιχειωτικά synth samples του που θυμίζουν εσθετικ βροχερό dreamwave pixelated παράθυρο με κάποιον από μέσα να μελαγχολεί (έχεις καταλάβει ακριβώς τι εννοώ) λειτουργούν σαν πέρασμα στους πιο ευθέως σκληρούς στίχους του δίσκου. “Haunted by a couple big mistakes, she covers all the dents with the way she decorates”.

Το θέμα ποιο είναι. Ναι, περίμενα άλλα πράγματα, ναι, υπήρξαν μερικά κομμάτια που δε με ενθουσίασαν, όμως, αυτό που ήρθε ήταν ένα διαφορετικό μήνυμα από τον Tyler και τον Josh. Ήταν η ανυπομονησία για ζωή η οποία διέπεμπε την καραντίνα για όσο διήρκησε, αλλά γυρνά στο πολύ υπαρκτό κακό η οποία άφησε και κάνουμε όλοι ότι δε βλέπουμε. Είναι ένας παραλληλισμός ο οποίος δίνει στο δίσκο ως σύνολο και όχι τόσο στο κάθε κομμάτι του ξεχωριστά το χαρακτήρα μιας σημαντικής δουλειάς. Σίγουρα όχι της αγαπημένης μου στην καριέρα τους, αλλά αναμφίβολα μιας ακόμη εξαιρετικής.

Ήταν που δεν είχα πολλά να γράψω.

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: Fueled By Ramen
Genre: Alternative pop/ Rap/ Rock/ Synth-pop/ Pop/ Alternative rock
Παραγωγός: Tyler Joseph/ Mike Elizondo/ Greg Kurstin/ Paul Meany
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 21/05/2021
Band Links: Twenty One Pilots | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία