Αρχική POP CULTURESERIESFriends: The Reunion

Friends: The Reunion

**Η παρακάτω κριτική δεν περιέχει spoilers**

Ήταν από τις πιο αναμενόμενες επιστροφές. Όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι αρνούνταν ανά τα χρόνια, αλλά η θέληση του κόσμου ήταν ένα σίγουρο εισιτήριο επιστροφής. Δεν είναι δα ότι δεν βλέπονταν όλα αυτά τα χρόνια μεταξύ τους. Παρέμειναν οικογένεια. Παρέμειναν Φιλαράκια. Το Friends γύρισε και γύρισε όπως έπρεπε. Υπό μορφήν ενός εορταστικού - πανηγυρικού σχεδόν δίωρου talk show.

Και όλοι -σχεδόν ήταν εκεί. Ακόμα και μερικοί που φάνηκαν ψιλο-σφηνωμένες διάσημες επιλογές (οι BTS, o Justin Bieber, ή ακόμα και ο κάπως ασυμπάθηστος James Corden που ανέλαβε χρέη παρουσιαστή, ίσως ο Graham Norton να ήταν μια πιο ιδανική επιλογή). Από την άλλη βέβαια, αν και άτσαλα, αυτό φανερώνει τόσο το αντίκτυπο που είχαν τα Friends σε πολλές γενιές, αλλά και διαφορετικές χώρες.

Σε μια εποχή που η τηλεοπτική κωμωδία βρίσκεται στην πλήρη άνθισή της, με σειρές όπως τα It’s Always Sunny in Philadelphia να κλείνει αισίως τις 15 σεζόν, ή σειρές όπως τα Brooklyn Nine-Nine, Parks and Recreation, Office, Community κι ένα σωρό άλλα, τα Friends κάπως σα να γέρασαν. Αυτό μπορεί να έχει πολλούς παράγοντες, είτε έχει να κάνει με το ότι αλλάζουμε κι εμείς ως θεατές, είτε ότι το χιούμορ γερνάει σαν το γάλα που λένε. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι η ύπαρξή τους βγαίνει εκτός του πλαισίου που παίχτηκε. Όσο παιζόταν, ήταν ο απόλυτος βασιλιάς. Η δυναμική τους ήταν η ένωση, το δέσιμο των χαρακτήρων. Ήταν απλοί άνθρωποι που ζούσαν ως οικογένεια. Και οι ιστορίες δέθηκαν με χιούμορ, αγάπη και ενίοτε συγκίνηση.

Συγκίνηση βέβαια έχει μπόλικη εδώ στο reunion. 'Αλλοτε πιο στημένη, άλλοτε πιο πηγαία. Το σημαντικό είναι όπως λέει ο David Schwimmer κάποια στιγμή, ότι “κανένας δε μπορούσε να καταλάβει πως νιώθαμε, πέραν από τους υπόλοιπους”. Η συγκίνηση είναι αμφίδρομη εδώ. Λειτουργεί ως νοσταλγία για κάτι που γίναμε θεατές και κοινωνοί, οι ηθοποιοί επιστρέφουν αμέσως στους ρόλους τους σα να μην έφυγαν ποτέ. Λειτουργεί όμως και σε δεύτερο επίπεδο, διότι βλέπεις το προαναφερθέν δέσιμο του καστ. Και συνειδητοποιείς όλες εκείνες τις στιγμές που υπήρχαν πίσω από τις κάμερες. Την ατελείωτη δουλειά, κούραση, δημιουργία και εντέλει την αποθέωση. Ταπεινωτική κι εξυψωτική ταυτόχρονα.

Σημαντικές είναι οι λεπτομέρειες που παραθέτουν οι δημιουργοί της σειράς. David Crane, Marta Kauffmann και Kevin Bright. Από τις αρχικές ιδέες, στο πολύ δύσκολο κάστινγκ του να βρεις έξι άτομα που θα ανυψώνουν τους ρόλους και δε θα τα “λένε” απλά, μέχρι τη δύσκολη, δακρύβρεχτη τελευταία σεζόν και το φινάλε του σόου-φαινόμενο. Η διαφορά βέβαια, σε σχέση με το προηγούμενο reunion που έκανε το HBO Max, αυτό για το Fresh Prince of Bel Air, είναι ότι εν προκειμένω η ατμόσφαιρα διατηρείται σε σαφέστατα πιο αισιόδοξο τόνο και δε γίνεται ιδιαίτερος λόγος για τα σκοτεινά σημάδια, που μοιραία, υπάρχουν σε κάθε τέτοια ιστορία (η μάχη του εμφανώς καταπονημένου Matthew Perry με τον εθισμό αναφέρεται φευγαλέα, αλλά ποτέ εκτενώς). Η αναπόληση είναι περισσότερο μια αναμόχλευση πολλών πραγμάτων που οι φαν μπορεί να ξέρουν, εκτός από μια σοκαριστική έκπληξη που θα προτιμήσουμε να αφήσουμε για τη θέαση, αλλά σίγουρα είναι πάντα διασκεδαστικό να τα ακούς από τους ίδιους. Όπως όταν ο Matt LeBlanc πήγε κρυφά κι έσβησε τις ατάκες της Courteney Cox από το τραπέζι που σημείωνε γιατί ξεχνούσε ή το πώς αντιμετώπιζε ο καθένας την αντίδραση του ζωντανού κοινού στα γυρίσματα των επεισοδίων.

Κι εδώ βρίσκεται το σημείο κλειδί για όλο reunion. Πετυχαίνει σε σημεία, άλλοτε αποτυγχάνει, αλλά όταν ξανάρχεται η ζεστασιά, τη νιώθεις αναμφίβολα. Αυτό είναι επίσης ένα σχόλιο για όσους σοκαρίστηκαν ή παραξενεύτηκαν με το γεγονός ότι οι ηθοποιοί γέρασαν. Η αλήθεια είναι ότι δε θα παρέμεναν 35 για πάντα. Και είναι επίσης μια εξήγηση γιατί ποτέ μα ποτέ δεν είναι καλή ιδέα να προσπαθείς να ξανακάνεις αυτό που έκανες 20 χρόνια πριν. Είναι ένας πανηγυρικός λόγος - αποφώνηση μιας από τις κλασικότερες πια σειρές στην ιστορία της σύγχρονης τηλεόρασης. Επιδιώκει να μας θυμίσει για ποιους λόγους αγαπήθηκε αυτή η σειρά, γιατί πέτυχε και γιατί καμιά φορά αυτή η συναστρία της επιτυχίας δεν είναι τόσο τυχαία όσο μπορεί να θέλουμε να πιστεύουμε. Είναι, επίσης, πιθανότατα η τελευταία φορά που θα τους δούμε όλους μαζί να αναπολούν μπροστά στις κάμερες. Και σίγουρα μα σίγουρα είναι προτιμότερο που τους είδαμε σε ένα σπέσιαλ επεισόδιο, παρά να υπήρχαν επιφανειακές επιστροφές σε επεισόδια ή φιλμ, που θα κατέστρεφε την όποια ψευδαίσθηση του τέλους. Είναι όπως πρέπει, ένα επεισόδιο αποφώνηση/τελευταίος χορός μπροστά από το σιντριβάνι.

 

Τελευταία