Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣPerturbator - Lustful Sacraments

Perturbator - Lustful Sacraments

01/06/2021

Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι είμαι ξεδιάντροπα εθισμένη στη μουσική του Perturbator. Ο σχεδόν συνομήλικος μου Γάλλος, κατά κόσμον James Kent, υπήρξε από τους πρωτοπόρους της αναβίωσης του synthwave και retrowave κινήματος, πάντα με το δικό του, σκοτείνο, δυστοπικό take.

Ήδη από τον πρώτο του δίσκο υπό το μόνικερ του Perurbator, με τον υπέροχο, λογοπαιγνιακό τίτλο Terror 404 του 2012, έδωσε τη δική του σφραγίδα σε έναν ήχο που πήγαινε να ξαναγεννηθεί, αλλά και απόκτηση μουσική ταυτότητα όντας μετά βίας ενήλικος. Αρκετή αναγνώριση επίσης κατάφερε να χαρεί μέσω της συμμετοχής πολλών από των κομματιών του στο soundtrack του indie video game φαινόμενου, Hotline Miami και Hotline Miami 2: Wrong Number.

Η συνέχεια της πορείας του με τα I Am The Night και Dangerous Days διαγράφεται καταιγιστική, με τον Perturbator να είναι αστείρευτη πηγή σκοτεινής χορευτικής ενέργειας. Η προηγούμενη εμπειρία που έχει ως black metal κιθαρίστας (αν δεν γνώριζες, δε το είδες να έρχεται) επιχρυσώνει όλες του τις κυκλοφορίες με μία διαφορετική αισθητική. Σαφέστατα αντλεί ήχους και εικόνες από cyberpunk δυστοπικές μεγαλουπόλεις και βασικά έχει το χάρισμα να στις προβάλλει μέσω του κάθε κουμπιού που πατάει στα πλήκτρα του.

Το The Uncunny Valley του 2016 παρουσιάζεται κάπως πιο λυπημένο και μελαγχολικό από τους in your face προκατόχους του και εξυψώνει ένα χαρακτηριστικό με το οποίο συχνά ο Perturbator εμβολίζει τη μουσική του. Συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες τόσο στα φωνητικά όσο και σε διάφορες άλλες θέσεις. Τέλος, το New Model αν και θεωρείται mini δίσκος, εγώ το συμπεριλαμβάνω στις main κυκλοφορίες του, καθώς είναι ένα λυσαλλέο μισάωρο μίσους και απελπισίας ντυμμένο με σίνθια – ίσως το αγαπημένο μου πράγμα που έχει γράψει ποτέ...

...Έλεγα σίγουρα μέχρι την κυκλοφορία του Lustful Sacraments. Ας ξεκινήσουμε από το συγκλονιστικό του εξώφυλλο που κατευθείαν σε προϊδεάζει για κάτι άλλο. Δεν υπάρχουν sci fi στοιχεία, μόνο αλλοπρόσαλλες ανθρώπινες φιγούρες που μοιάζουν να χορεύουν το dance of death γύρω από μια φωτιά ενώ οι σκιές θεριεύουν. Το εισαγωγικό Reaching Xanadu είναι δύο λεπτά που άνετα στέκονται και μόνα τους ως κομμάτι, ενώ η αναφορά στην εύρεση της ουτοπίας (πρακτικά το Xanadu είναι το “ειδυλλιακό μέρος”) μας βγάζει από την μέχρι στιγμής τεχνοκρατική εικονοπλασία του Perturbator και μας μεταφέρει σε μια άλλη, περισσότερο φιλοσοφική.

Το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί, βάζει όλες αυτές τις σκέψεις σε μία σειρά. Ο Perturbator ωριμάζει και μαζί η μουσική του ψάχνει διεξόδους να ανοίξει ένα μουσικό ιδίωμα που έχει κορεστεί σε κάτι καινούριο. Το καταφέρνει με μικρά βήματα. Για να το καταφέρει αβίαστα στο Excess. Αρχίζουμε να ακούμε κιθάρες και gothic rock/ post punk μελωδίες και φωνητικά στη μουσική του Perturbator, που μπλέκονται θεαματικά με το βασικό ηλεκτρονικό theme του κομματιού. Ανατριχιαστικό είναι και το remix του Author & Punisher πάνω στο συγκεκριμένο κομμάτι – που είχαν μάλιστα κυκλοφορήσει μαζί σε ένα EP πριν την κυκλοφορία του Lustful Sacraments.

Η γοτθική αισθητική εξυψώνεται στο Secret Devotion, όπου ο Perturbator επιλέγει να συνεργαστεί με τους True Body, μία ανερχόμενη post punk μπάντα που φαίνεται ότι λατρεύει τους Joy Division και το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο απόκοσμο. Το Death Of The Soul σε αποσπά για λίγο από τη μυσταγωγία θυμίζοντας ίσως περισσότερο από τα υπόλοιπα κομμάτια την παλαιότερη δουλειά του. Λίγη σημασία έχει όμως αυτό αφού ακολουθεί το The Other Place. Δυσκολεύτηκα πολύ να περιγράψω στον εαυτό μου τι με κάνει να νιώθω αυτό το κομμάτι, μέχρι που προχθές, έπεσα πάνω στο concept των backrooms. Τα backrooms, είναι πρακτικά ένα creepypasta που ξεκινάει να περιγράφει παράλληλες διαστάσεις που περνάς από τη μία στην άλλη – περιγράφονται ως επίπεδα, αποτυγχάνωντας να διατηρήσεις την επαφή σου με την πραγματικότητα, οπότε και κάνεις phase through από υλικά αντικείμενα της δικής μας διάστασης. Εκεί καραδοκεί ο κίνδυνος και το σκοτάδι, με την επιστροφή στην πραγματικότητα να είναι τυχαία ή το τελευταίο έπαθλο. Αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο ήταν πραγματικό, το The Other Place, θα έπαιζε σε λούπα εκεί μέσα.

Ακολουθεί εξίσου επιβλητικό το Dethroned Under a Funeral Haze, που προκαλεί κάπως αναμνήσεις από τη μελαγχολία του The Uncunny Valley. Λίγο πριν το τέλος, η παρερμηνεία και η δολοπλοκία εμφανίζονται στο ιστορικό πρόσωπο της αυτοκράτειρας Μεσσαλίνας, αφού ο Perturbator επιλέγει να ονομάσει το προτελευταίο κομμάτι του δίσκου Messalina, Messalina, που εκτυλίσσεται μπροστά μας μακάβριο, όπως και το τέλος της.

Το κλείσιμο του δίσκου δε θα μπορούσε να είναι λιγότερο μεγαλεπήβολο από την υπόλοιπη έκτασή του. Έτσι, στο God Says επιλέγει ίσως μία από τις πιο αξιόλογες μπάντες του underground της χώρας του, Hangman’s Chair, για να γράψουν doom metal με synthesizers. Και μετά μου μιλάνε μερικοί για genre bending.

Ίσως για πρώτη φορά, μιλάμε για δίσκο του Perturbator που λέει μια ιστορία. Δεν αντιλέγω πως οι προηγούμενες δουλείες του μπορούν να χαρκατηριστούν ως μια συλλογή εξαιρετικών κομματιών, μια ανθολογία αν θες ιστοριών, όμως όχι με τη συνοχή και συνέχεια μιας αφήγησης. Στο Lustful Sacraments, ο Perturbator μας μιλά με το μόνο τρόπο που ξέρει – πατώντας δηλαδή κουμπιά – για μια κοινωνία που άκμασε, παρήκμασε και κατέληξε σε μια δυστοπία αυτή τη φορά χτισμένη από τη θεοκεντρική ανάγκη για σωτηρία τόσο της ψυχής αλλά και του ανθρώπινου είδους. Και πόσο πιο κατάλληλο μέσο να έβρισκε για να μεταθέσει τις προηγούμενες αφηγήσεις του, από τους gothic – κάθε μορφής και ιδιώματος - ήχους;

Κάποιοι λένε ότι οι Γότθοι δε ξέρουν από μουσική καθέ αυτή. Εγώ θα πω πως σίγουρα, όση γνώση έχουν, ο φίλος James (μην ξεχνιέσαι, έχει και κανονικό όνομα) την πήρε και την έκανε δικό του κτήμα. Πέρα από όλα αυτά, αποδομεί από τη ρίζα του ένα ιδίωμα που ο ίδιος βοήθησε να χτιστεί και το αναπλάθει σε κάτι τελείως καινούριο. Δυσκολεύομαι πολύ επί του παρόντος, να αποφασίσω αν το Lustful Sacraments είναι ως κυκλοφορία το golden ten μου, αλλά κάτι μου λέει ότι έχει όλα τα φόντα για να σηματοδοτήσει την έναρξη ενός νέου sub-genre.

Και δυσκολεύομαι ακόμη περισσότερο, καθώς άκουσα την ίδια μέρα κι άλλον ένα δίσκο που μου τίναξε τα μυαλά – αλλά θα μάθεις σύντομα γι’ αυτό. Ναι προφανώς τα βάζω σε σύγκριση, αλλά ξέρω να μη συγκρίνω ανόμοια πράγματα και να τα βάζω εκεί που αξίζουν. Και σε αυτό που κάνει ο Perturbator, είναι σίγουρα η κορυφή.

Rating: 

 10.0


Εταιρεία: Blood Music
Genre: Dark Synthwave
Παραγωγός: Perturbator
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 28/05/2021
Band Links: Facebook | Instagram | Twitter | Spotify |
Bandcamp

Τελευταία