The Black Keys - Delta Kream

Τώρα χαμηλώστε τα φώτα και διπλοκλειδώστε την πόρτα. Προστατεύστε τους εαυτούς σας, διότι τα blues που αναβιώνουν στο “Delta Kream” οι Black Keys κρύβουν μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας. Έχουν τη δύναμη να σε βγάλουν μέσα στο πηχτό σκοτάδι και τα μαύρα μεσάνυχτα, αναζητώντας κάποιον ανολοκλήρωτο σου έρωτα, κάποια παλιά γκόμενα που δεν πρόλαβες να κατακτήσεις. Η μουσική του νέου δίσκου της δυάδας από το Ακρον του Οχάιο μπορεί να σε μπλέξει σοβαρά, να βρεις τον εαυτό σου να σέρνεται στο πάτωμα από το πολύ αλκοόλ και την απέραντη μοναξιά των δύσκολων καιρών που σου προαναγγέλλει το “Sad Days, Lonely Nights”.

Οι Dan Auerbach και Patrick Carney όταν δεν πιέζονται από τις εταιρείες για να γράψουν χιτάκια και να γεμίσουν την κάθε χιπστερο-πίστα εκεί έξω, μετατρέπονται σε δυο εσωστρεφείς τύπους που αγαπάνε να «ιδρώνουν» λίτρα από το υποχθόνιο μπλουζορόκ τους. Ίσως νιώθοντας απηυδισμένοι από την περιοδεία για το “Let’s Rock” δίσκο τους και τις μεγάλες αρένες, αποφάσισαν να επιστρέψουν στις πρώτες μέρες της ύπαρξής τους σαν μπάντα. Έτσι λοιπόν σαν επίλογο της τελευταίας τους περιοδείας προ- Covid, συναντήθηκαν για δυο απογεύματα και ηχογράφησαν το “Delta Kream”. Ούτε καν δυο ημέρες δε χρειάστηκαν, παρά μόνο δέκα ώρες για να ηχογραφηθεί. Κι όλα αυτά χωρίς μισή πρόβα. Σε εκείνο το σαλονάκι που έστησαν τον απλό εξοπλισμό τους, οι Black Keys είχαν και την παρεούλα δυο όχι ό,τι κι ό,τι προσωπικοτήτων. Ο Kenny Brown στην κιθάρα και ο Eric Deaton στο μπάσο εκτός από το ότι έχουν «γράψει» χιλιόμετρα στο χώρο των μπλουζ του Μισσισσιππή ήταν και βασικά μέλη του σχήματος του Junior Kimbrough στα 90’ς. Ποιος είναι πάλι τούτος θα αναρωτηθείτε, αλλά οι μυημένοι στους Black Keys, ήδη σκάνε πονηρό χαμογελάκι.

Το “Delta Kream” πρόκειται για μια εντεκάδα blues διασκευών. Σχεδόν τα μισά τραγούδια είναι του συγχωρεμένου Kimbrough, ενός μπλουζίστα – ένοχη απόλαυση για το δίδυμο που ονομάζεται The Black Keys. Ένα ανεπίσημο tribute στο πρόσωπό του είχαν κάνει περίπου τέτοιο καιρό πριν 15 χρόνια με το “Chulahoma: The Songs of Junior Kimbrough”. Το υπόλοιπο six-pack τραγουδιών αποτελείται από διασκευές του επίσης αγαπημένου τους R.L. Burnside, του γνωστού John Lee Hooker και μερικών ακόμα μπλουζιάρηδων που αποτελούν την αφρόκρεμα (kream) των ήχου του Μισσισσιππή. Ο Dan Auerbach έκανε λόγο για δυο απογεύματα γεμάτα από έμπνευση μαζί με τους δυο μουσικούς, προσθέτοντας πως το πράμα κύλησε πολύ φυσικά. Πώς να μη τους βγει φυσικό όταν πρόκειται για τραγούδια που είχαν λιώσει τις πρώτες ημέρες τους σα μπάντα, ίσως και προ Black Keys όταν ήταν παντελώς νέοι αλλά και παντελώς άγνωστοι.

«Τα τραγούδια είναι σημαντικά μέχρι και σήμερα για εμάς» έχει τονίσει ο Auerbach για τη νέα κυκλοφορία τους που μπορεί να αποτελείται από διασκευές αλλά φέρει τη βαριά πλέον υπογραφή του ήχου των Black Keys. Το βασικό σχέδιο στο τελικό αποτέλεσμα ήταν ένας ήχος αυθόρμητος, ζωντανός και ωμός και εν τέλει το όλο εγχείρημα προχώρησε προς τη σωστή μεριά. Σε κάποια τραγούδια έχουν προσθέσει και κρουστά παιγμένα από τον Sam Bacco, εμπλουτίζοντάς τα με έξτρα ηχοστρώματα. Δε μπόρεσα να μην παρατηρήσω σε όλο το “Delta Kream” πόσο ομαλός και φινετσάτος βγαίνει ο ήχος. Μπλουζ υποχθόνιο, χωρίς ακρότητες και υστερίες.

Το “Goin’ Down South” είναι το δεύτερο single του δίσκου και «τσιμπάει» λίγο προς τα πάνω τους τόνους, βγάζοντας διαφορετικότητα, με το βιντεοκλίπ του να γυρίζεται στο “Blue Front Café” ενός ακόμα μπλουζίστα, του Jimmy “Duck” Holmes. Από τα αγαπημένα του Auerbach ο οποίος αποκάλυψε ότι αυθόρμητα πρόσθεσαν τα κρουστά και τον τρόπο που τραγουδάει με τα φαλσέττο, ξεφεύγοντας από την αυθεντική εκτέλεση. Το πρώτο single και υποτιθέμενο hit του δίσκου είναι το "Crawling Kingsnake που το έγραψε ο John Lee Hooker με τον Bernard Besman. Το «Do the Romp” έχει ηχογραφηθεί ξανά για το «The Big Come Up” δίσκο του 2002, μόνο που τότε έφερε τον τίτλο “Do the Rump”. Είναι από τα πολλά τραγούδια του δέκατου άλμπουμ των Black Keys που φοράει σαν κολόνια ένα μπλουζέ sexiness.

Με όλα αυτά που είπα και ο πιο αφελής έχει συνειδητοποιήσει πως στο νέο δισκάκι των Black Keys δεν πρόκειται να ανακαλύψουν και να χορέψουν το επόμενο “Lonely Boy”. Αντίθετα θα ανακαλύψουν ένα soundtrack για τις μεταμεσονύκτιες αναζητήσεις τους, στον έρωτα και τη μοναξιά, στα πάθη και τα λάθη.

ΥΓ. Το καθόλου τυχαίο εξώφυλλο με την παρκαρισμένη “Caddy” είναι μια φωτογραφία του William Eggleston που απεικόνισε τον Αμερικάνικο Νότο όσο κανένας συνάδελφός του εκείνη την εποχή στα μέσα των 60’s και 70’s. Αξίζει να ψάξεις τα φωτογραφικά του άλμπουμ όσο ακροάζεσαι το νέο άλμπουμ των Black Keys. Είναι το πάντρεμα της εικόνας με τον ήχο στο ύψιστο επίπεδο.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Easy Eye Sound, Nonesuch
Genre: Mississippi Blues
Παραγωγός: Dan Auerbach, Patrick Carney
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 14/05/2021
Band Links: Facebook | Instagram | Spotify |
YouTube

Τελευταία