Cruella

Η πρώτη μεγάλη live action κινηματογραφική κυκλοφορία της Disney για το 2021, καλώς ή κακώς, έτυχε να είναι ένα project το όποιο αντίθετα με τις υπόλοιπες προτάσεις του «ποντικιού» για φέτος , δεν ζήτησε κανείς. To Cruella αποτελεί την τελευταία απόπειρα του κινηματογραφικού και media κολοσσού να ξεκινήσει ένα νέο franchise το οποίο όπως και προγενέστερες χρονικά απόπειρες του ιδίου τύπου, επιστρατεύει κατά κύριο λόγο την νοσταλγία ώστε να προσελκύσει το κοινό.

Αυτό το prequel της κλασσικής ταινίας κινούμενων σχεδίων 101 Dalmatians, πραγματεύεται τα πρώτα βήματα της βασικής ανταγωνίστριας εκείνης της ταινίας, της Cruella De Ville (που είχε ερμηνεύσει στην μετέπειτα live action διασκευή και την συνεπακόλουθη συνεχεία η Glenn Close) και το πώς εξελίχθηκε από μια καλοκάγαθη ορφανή κλέφτρα με φιλοδοξίες να γίνει μια σπουδαία σχεδιάστρια μόδας σε μια εγκληματική ιδιοφυΐα.

Η ταινία του Craig Gillespie είναι σίγουρα κάτι το εντυπωσιακά στυλιζαρισμένο. Αυτό το γεγονός από μόνο του είναι όμως ένα δίκοπο μαχαίρι. Το Cruella σίγουρα θα βρεθεί υποψήφιο στα επόμενα βραβεία της Ακαδημίας για τα υπέροχα σκηνικά και κουστούμια, τα όποια αποτυπώνουν με μαεστρία την punk rock αισθητική που κυριαρχούσε στην εποχή που εκτυλίσσεται το έργο. Κάθε καρέ αποτελεί μια πανδαισία χρωμάτων που αιχμαλωτίζει την προσοχή του θεατή και η εξαιρετικά ενεργητική κινηματογράφηση του Νικόλα Καρακατσάνη προσδίδει ένα ιλιγγιώδη ενθουσιασμό στα δρώμενα που θα κάνει τον θεατή να αισθανθεί ότι παρακολουθεί ένα εκτενές βιντεοκλίπ.

Ο Gillespie ο οποίος καταξιώθηκε στον χώρο με το I, Tonya, το οποίο επίσης πραγματεύονταν την ιστορία μιας κατά βάθος καλοκάγαθης γυναίκας που οι αντίξοες συνθήκες οδηγούν προς το έγκλημα αν μη τι άλλο αναγνωρίζει από σκηνοθετική άποψη ότι το έργο του απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε παιδιά. Επιστρατεύει gags με physical comedy και χαριτωμένο μα απολύτως «ασφαλές» χιούμορ ώστε να διηγηθεί την ιστορία ενός εγκληματία που αναρριχάται στην εξουσία με τέτοιον τρόπο ώστε να μην μοιάζει με μια ζοφερή ιστορία ανηθικότητας αλλά με μια γλυκανάλατη κομεντί για όλες τις ηλικίες.

Εύλογα ο Gillespie σκηνοθετεί τους ηθοποιούς του έτσι ώστε να φέρνουν σε ζωντανά καρτούν. Και πράγματι, όλο το καστ αποδίδει σε αυτή την απαίτηση για μειωμένη αληθοφάνεια με απολαυστικό τρόπο, έχοντας φυσικά ως ηγετική φυσιογνωμία μια εξαιρετική Emma Stone η οποία προσθέτει απίστευτο βάθος αλλα και κύρος σε έναν ρόλο καρικατούρα. Όμως, το “style over substance” ως μότο μπορεί να ανορθώσει μια ταινία μόνο μέχρι ένα συγκεκριμένο επίπεδο και στην συγκεκριμένη έπειτα από ένα σημείο, αυτός ο σκηνοθετικός προσανατολισμός γίνεται κάτι το απίστευτα εριστικό.

Αποτελεί κάτι το εγκληματικό το γεγονός ότι παραγκωνίζεται η πρότυπη μουσική επένδυση του Nicholas Brittel (υπεύθυνος μεταξύ άλλων για εξαιρετικά catchy τραγούδι τίτλων του Succession) και αντιθέτως επιστρατεύεται μια συλλογή από φημισμένα αλλά αδιάκριτα ως προς την χρήση τους pop τραγούδια της τότε εποχής. Η χρήση τους όχι μόνο γίνεται ενοχλητική αλλά και στερεί από πολλές σκηνές το συναισθηματικό βάθος που απαιτείται ώστε να επενδύσει ο θεατής την προσοχή και το ενδιαφέρον του. Η συνολική χρήση της μουσικής στο Cruella είναι ισάξια με εκείνη του πρώτου Suicide Squad στο μακρινό 2016, όπου κάθε σεκάνς συνοδεύονταν από ένα διάσημο pop κομμάτι που απλά έκανε ακόμη χειρότερο τον χαοτικό σε βαθμό ζαλάδας ρυθμό εκείνης της ταινίας.

Και ο ρυθμός είναι και το βασικό πρόβλημα του δημιουργήματος του Gillespie. Είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι χρειάζονται 135 λεπτά για να παρουσιαστεί μια τόσο κλισέ ιστορία και ο οποιεσδήποτε θεατής μικρής ή μεγάλης ηλικίας θα κουραστεί με την έκβαση της δεύτερης πράξης. Το σενάριο δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο ή πρωτότυπο. Το στόρι είναι εξαιρετικά απλό και χιλιοειπωμένο. Δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τους πέντε (!;) σεναριογράφους. Αν και αυτή η αδυναμία συνήθως δικαιολογείται από το γεγονός ότι το συγκεκριμένο έργο και κάθε έργο σαν αυτό, αποτελεί ένα προϊόν για παιδιά μικρής ηλικίας των οποίων η προσοχή συνήθως δεν διατηρείται τόσο εύκολα, στην προκειμένη αυτό δεν είναι δικαιολογία για την συνολική τεμπελιά των σεναριογράφων.

Η ταινία έχει άπειρες αναφορές σε αρκετά πράγματα που είναι ακατάλληλα σε ανήλικους κάτω των 12 ετών (λ.χ. βρεφοκτονία, συμβόλαια θανάτου) αλλά και σε concepts που σε ουδεμία περίπτωση δεν θα κινήσουν το ενδιαφέρον ενός μικρού παιδιού. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει και κάτι το οποίο να γοητεύσει έναν ενήλικα ώστε να παρακολουθήσει με γνήσιο ενδιαφέρον την αφήγηση. Ως εκ τούτου καταλήγουμε με ένα προϊόν το οποίο δεν κατορθώνει να εκπληρώσει κάποιον από τους στόχους του και από την αρχή εις το τέλος παραμένει μια ιστορία δίχως κάποιο ουσιώδες προτέρημα. Είναι μια ταινία πολύ ρηχή για τους μεγάλους και πολύ βαρετή για τους μικρούς.

Αποτελεί λοιπόν η Cruella μια καλή επιλογή για μια νυχτερινή έξοδο σε θερινό κινηματόγραφο; Ναι. Όμως καθαρά λόγω των συνθηκών που έχουμε βιώσει. Ήταν ατέλειωτοι οι μήνες που δεν είχαμε την δυνατότητα να επισκεφτούμε έναν κινηματόγραφο και να απολαύουμε μια ταινία. Μερικές φορές χρειάζεσαι ένα δίωρο κάτω από το φως των αστεριών να τσιμπολογάς ξέγνοιαστος ποπ κορν εχοντας «κλείσει» την εγκεφαλική λειτουργία. Μια τέτοιου είδους διασκέδαση, η συγκεκριμένη ταινία μπορεί κάλλιστα να τη προσφέρει. Όμως παρά το όμορφο περίβλημα, το Cruella όπως και τα φορέματα που φορά η ομώνυμη πρωταγωνίστρια, κάτω από τα πολύχρωμα μεταξένια υφάσματα δεν υπάρχει τίποτα το αξιοσημείωτο.

Rating:

Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμη
Σκηνοθεσία:
Craig Gillespie
Πρωταγωνιστούν: Emma Stone, Paul Walter Hauser, Emma Thompson
Διάρκεια: 135'

Τελευταία