Hey King! - Hey King!

Αυτό το κείμενο θα μπορούσε να έχει ως γενικό τίτλο τον εξής: “Όταν η χορηγούμενη στο facebook πιάνει τόπο”

Έτσι υπέπεσε στην αντίληψή μου τούτη εδώ η μπάντα. Εκεί που σκρόλαρα, έτοιμος να στηλιτεύσω τα κακώς κείμενα με ένα ακόμα πύρινο σχόλιο, περνάει από μπροστά μου αυτό το γκρουπ και ευτυχώς, ο ήχος ξεκίνησε απευθείας και σα γνήσιο καταναλωτικό ον που είμαι, το άφησα να παίξει σκεπτόμενος “έπιασε το sponsored, μπράβο παιδιά”. Ας πούμε δυο πράγματα λοιπόν.

Οι Hey King! είναι ένα ντουέτο αποτελούμενο από την Καναδή τραγουδίστρια, συνθέτη και γενικώς multi-instrumentalist Natalie London και την Αμερικανίδα σύντροφό της Taylor Plecity, η οποία τραγουδάει και παίζει κρουστά. Για να προλάβω τους 2-3 που θα πουν ότι “δε χρειαζόταν η αναφορά στη σχέση που έχουν μεταξύ τους”, θα πω απλώς ότι αναφέρεται στο επίσημο δελτίο τύπου της εταιρείας τους. Βέβαια, αυτοί οι 2-3 μπορεί να είναι και οι μόνοι που θα διαβάσουν το κείμενο αυτό αλλά, τους προλαβαίνω!

Στις αρχές Απριλίου λοιπόν οι Hey King! Κυκλοφόρησαν το ομότιτλο ντεμπούτο τους από την Anti-Records, θυγατρική της Epitaph, από την οποία κυκλοφόρησαν οι δισκάρες-μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς “Ignition” και “Smash” των Offspring. Όπως βλέπουμε η Epitaph συνεχίζει το θεάρεστο έργο της με κυκλοφορίες indie και σχετικώς underground μπαντών. Γιατί και οι Offspring κάποτε ήταν underground μην ξεχνάμε.

Η παραγωγή έγινε από τον κάτοχο τεσσάρων βραβείων Grammy, Ben Harper. Τούτος δω έχει συνεργαστεί και με τον Eddie Vedder των Pearl Jam σε κάτι ακουστικά σκηνικά αν θυμάμαι καλά. Καλό βιογραφικό για να σου κάνει παραγωγή στον πρώτο σου δίσκο, δε λέω.

Στα καθαρά μουσικά τώρα, ο δίσκος ξεκινάει με το τραγούδι “Beautiful” στο οποίο έπεσε η χορηγούμενη που αναφέρθηκε παραπάνω, και είναι εξαιρετικό! Φοβερό κομμάτι, anthem τύπου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ιδανικής επιλογής για sponsored post. Να το ακούσεις και να σε ιντριγκάρει ώστε να εξερευνήσεις και τον υπόλοιπο δίσκο. Αν το είχαν γράψει οι Of Monsters And Men θα έκαναν κατάληψη στο Coachella και στο Glastonbury καμιά πενταετία. Όχι ότι τώρα απέχουν πολύ απ’ αυτό αλλά κουβέντα να γίνεται.

Το δεύτερο track “Road Rage” ξεκινάει με κιθαριστικό blues-ο-ριφάκι και ήχο που έχουμε ακούσει κατά κόρον τα τελευταία χρόνια αλλά έχει πολύ ευχάριστο ρεφραίν και είναι ωραίο κομμάτι. Εξ’άλλου δεν είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη η πρωτοτυπία για να είναι ωραία μια μουσική. Στιχουργικά πραγματεύεται ένα θέμα αρκετά επίκαιρο τα τελευταία χρόνια, με το κίνημα #ΜeΤoo να είναι στο προσκήνιο σε πολλά μέρη του κόσμου και εσχάτως και στα μέρη μας. Το ντουέτο ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίον θα απαγορεύεται στο αντρικό φύλο να κυκλοφορεί από κάποια ώρα και μετά. Κάτι μου θυμίζει αυτό με την απαγόρευση κυκλοφορίας. “Every little joke, another harmless tease / My keys slid through my fingers, can you just stay on the phone with me.”, αυτό για όποιον δεν πείστηκε από τα λεγόμενά μου.

Το “Get Up” στέλνει ένα αισιόδοξο μήνυμα στην οικουμένη ότι “άιντε σήκω αχαΐρευτε/ακαμάτα, όλη μέρα κοιμάσαι”, το οποίο αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στους στίχους “Get up, come on, you’ve been sleeping all day / Let’s tear down these blackout shades.”. Από μία πιο φιλοσοφημένη οπτική το βαθύτερο νόημα θα μπορούσε να είναι κάτι του τύπου “άδραξε τη μέρα” και λοιπά, κάτι που έλεγαν όλες οι μανάδες όταν αργούσε να ξυπνήσει “το παιδί”. Μη φανταστεί κανείς ότι έβαζαν μπρος την ηλεκτρική σκούπα μέχρι να ρουφήξει αστρική σκόνη και μετά ψυχή. Τέλος πάντων, σύμφωνα με τις ίδιες το τραγούδι είναι γραμμένο από την πλευρά του σκύλου τους, που έχει όρεξη για παιχνίδια και ζητάει απ’ το αφεντικό του να σηκωθεί για να παίξουν.

Το “Sorryεπιχειρεί να μετατρέψει τους καυγάδες σε μία σχέση σε κάθαρση. Είναι το πρώτο κομμάτι στο οποίο οι στίχοι είναι γραμμένοι και από τη Natalie αλλά και από την Taylor, δείγμα ότι μάλλον τα έχουν τα καυγαδάκια τους. Ωραίο ρεφραίν και εδώ.

Επίσης, ξεχωρίζουν ακόμα τα “Lucky”, “Don’t Let Me Get Away” και “Half Alive”. Επτά στα έντεκα κομμάτια είναι αρκετά καλό ποσοστό θεωρώ. Όχι ότι τα άλλα τέσσερα είναι χάλια, κάθε άλλο. Είναι πολύ προσεγμένες μπαλάντες απλώς δεν είναι πολύ του γούστου μου.

Σε γενικές γραμμές, είναι ένας πολύ ωραίος δίσκος, αισιόδοξος θα έλεγα, ακούγεται τρομερά ευχάριστα και έχει και το “Beautiful” μέσα που είναι φοβερό όπως είπαμε. Οι Hey King! είναι μία μπάντα στα ξεκινήματά της αλλά αυτή η κυκλοφορία δε μοιάζει σίγουρα σαν ντεμπούτο. Πέρα από την παραγωγή που είναι τέλεια για το είδος, ό,τι ανεβάζουν στις πλατφόρμες είναι άκρως επαγγελματικό και προσεγμένο. Από τα post στα social media τους μέχρι αυτά στα προσωπικά τους accounts, τα βίντεο, το merch, τα δελτία τύπου, είναι όλα pro. Και αυτό, σε μεγάλο βαθμό, είναι σίγουρα έργο δικό τους και φαίνεται. Δεν ξέρω πως, αλλά φαίνεται. Επίσης φαίνεται ότι άφησαν έναν παραγωγό με τέσσερα Grammy να κάνει τη δουλειά του.

Στα συν τους, ότι ακόμα δεν έχουν πολλά likes στο facebook (λίγο πάνω από 2000) και άρα, όποιος θέλει μπορεί να το παίζει έξυπνος ότι τις άκουγε “από παλιά”. Σε αντίθεση βέβαια με το Instagram τους το οποίο μετράει αισίως 10,500 περίπου followers, δείγμα ότι το Facebook σιγά σιγά μετατρέπεται σε boomer-ο-καφενείο για ξεκατίνιασμα και ότι η φάση με τις μπάντες πάει αλλού, αν δεν το έχει ήδη κάνει. Μέχρι και στο Twitter έχουν περισσότερους ακόλουθους απ’ το Facebook (3750). Δεν αναφέρω το TikTok για ευνόητους λόγους.

Τι μας ενδιαφέρουν αυτά όμως; Εμείς μουσικούλα θέλουμε”, λέει μία μπάντα με πεντακόσιους followers στο Instagram και αναρωτιέται γιατί δεν την καλούν να παίξει σε κάποιο φεστιβάλ.

Τέλος πάντων, ακούστε το δίσκο όποιος θέλει, είναι ωραίος. Κι αν δε θέλετε να τον ακούσετε, ακολουθήστε την μπάντα για να δείτε τι θα πει στοχευμένη χορηγούμενη. Αυτά!

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: ANTI-Records
Genre: Indie Rock
Παραγωγός: Ben Harper
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 02/04/2021
Band Links: Hey King! | Facebook | Instagram | Twitter |
Bandcamp

Τελευταία