Illusory - Crimson Wreath

Όταν χρειάζεται να πω την γνώμη μου πάνω σε μια νέα μεταλ κυκλοφορία, προσπαθώ πάρα πολύ να μην μπω σε συγκρίσεις του παρελθόντος ή με μπάντες που αγαπώ πάρα πολύ και γενικά νιώθω στην αρχή λίγο μουδιασμένος. Αυτό το μούδιασμα είναι λίγο πιο έντονο όταν η κριτική μου αφορά ελληνική μπάντα. Οι Illusory, είναι ένα συγκρότημα που κινείται κυριως στο μελωδικό heavy/power και εχει και κάποια στοιχεία progressive. Και ομολογώ είναι από τα σχήματα, που δεν έχω κάτσει να ασχοληθώ ιδιαίτερα. Όχι από σνομπισμό. Απλα δεν εχει τύχει. Οπότε, δεν είμαι ο αρμόδιος να μιλήσω για το παρελθόν τους. Αλλωστε, σε αυτό άρθρο θα σας πω για το παρόν τους. Το Crimson Wreath είναι η τρίτη τους δουλειά και με έβαλε σε σκέψη πως και δεν έχω ασχοληθεί περισσότερο με την πάρτη τους.

Ο δίσκος είναι μεγάλος σχετικά σε διάρκεια (1 ώρα και 18 λεπτά) και πολλές φορές κάποιος μπορεί να προεξοφλήσει ότι δεν μπορεί να είναι ολος καλός. Όλοι το εχουμε σκεφτεί αυτό. Και όμως, εδώ εχουμε να κάνουμε με μια πολύ καλή δουλειά που στο τελος της ακρόασης δεν σου αφήνει το αίσθημα της κούρασης. Είναι αυτό που έχω αναφέρει πάρα πολλές φορές όσον αφορά για την σειρά των κομματιών μιας κυκλοφορίας. Πρέπει να υπάρχει ροη. Είτε είναι δίσκος concept είτε όχι. Και εδώ το μεγάλο ατού του Crimson Wreath είναι η ροή. Η όποια, σε συνδυασμό με κάποιες εξαιρετικές συνθέσεις δίνουν ένα αποτέλεσμα πολύ υψηλού επιπέδου.

Ένα από τα στοιχεία που διέκρινα και με κέρδισε στο Crimson Wreath ήταν τα ωραία περάσματα με τα «χαλάκια» Acedia, All shall Fade και The Voice Inside Me. Και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφέρω την maidenικη επιρροή των συνθέσεων που ακροβατεί κάπου μεταξύ Brave New World και The Book Of Souls. Και χαίρομαι ιδιαίτερα που εχουμε τέτοια μπάντα στη χώρα μας που μπορεί να φτάσει αυτό το επίπεδο . Τα φωνητικά είναι εξαιρετικά χωρις υπερβολές και επιδείξεις εντυπωσιασμού. Όπως και το συνολικό παίξιμο της μπάντας.

Και τώρα παμε σε δυο πολύ συγκεκριμένα σημεία που πρέπει να θίξω:

Το πρώτο εχει σχέση με το κομματι Ashes To Dust. Φυσικά ο λόγος δεν είναι ούτε στον τίτλο , ούτε στην θεματολογία του ( Αχιλλέας – Έκτορας – Ιλιάδα κλπ) . Αλλά η guest συμμετοχή του πολύ μεγάλου Γρηγόρη Βαλτινού στην απαγγελία από την Ραψωδία Χ στίχοι 22355-2236 : “Η σ᾽ εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι, οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔμελλον πείσειν· ἦ γὰρ σοί γε σιδήρεος ἐν φρεσὶ θυμός. Φράζεο νῦν, μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαι ἤματι τῷ ὅτε κέν σε Πάρις καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων ἐσθλὸν ἐόντ᾽ ὀλέσωσιν ἐνὶ Σκαιῇσι πύλῃσιν.” Ήταν τα τελευταία λόγια του Έκτορα πριν την σκύλευση του κορμιού του, από τον Αχιλλέα. Ανατριχιαστικό.

Το δεύτερο σημείο είναι η τριλογία: An Opus Of Loss And Sorrow. Τριλογία για το αίσθημα της απώλειας, με εξαιρετική απόδοση στα όλα της . Θα την χαρακτήριζα ένα σύγχρονο The Suffering (Iced Earth The Dark Saga”).

To κομματι που αγάπησα περισσότερο από όλα όμως ( αυστηρά προσωπική επιλογή) είναι το A Poem I Couldn’t’t Rhyme. Μη με ρωτήσετε γιατι. Γιατι έτσι. Είναι από αυτά που σου κάνουν κλικ από το πρώτο άκουσμα.

Δεν ξερω τι έκαναν στο παρελθόν τους οι Illusory αλλά θα φροντίσω να μάθω. Επίσης το μέλλον είναι μεν αβέβαιο, αλλά μπορούν να κατακτήσουν κορυφές με ορμητήριο το Crimson Wreath. Οπότε, το παρόν τους ανήκει.

ΥΓ: Μετάφραση αρχαίου κειμένου Ιάκωβος Πολυλάς (έμμετρος μετάφρασις https://www.greek-language.gr/)

Και ξεψυχώντας του ᾽λεγεν ο λοφοσείστης Έκτωρ:

«Το βλέπω από την όψιν σου, πως δεν θα σε μαλάξω

κι είναι η καρδιά σου σίδερο· μόνον στοχάσου τώρα,

μη εξ αφορμής μου οργή θεϊκή σε έβρει την ημέραν

που έμπροσθεν των Σκαιών Πυλών ο Αλέξανδρος και ο Φοίβος

θενά σου πάρουν την ζωήν, εξαίσιε πολεμάρχε».

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Rockshots Records
Genre: Hardcore, Post-Hardcore
Παραγωγός: Γιάννης Πετρογιάννης, Dee Theodorou
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 21/05/2021
Band Links: Illusory | Facebook | Instagram | Spotify 

Τελευταία