Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑSkid Row - Slave to the Grind

Skid Row - Slave to the Grind

Ίσως μιλάμε για τον πρώτο «Δούρειο Ίππο» σε πωλήσεις και chart στο χώρο του hard & heavy. Είναι το “Slave to the Grind” των Skid Row και αυτό το μήνα έκλεισε 30 υποδουλωμένα στο έδαφος χρόνια. Από τη δική μου οπτική το “St. Anger” είναι ο βασιλιάς των δίσκων που πούλησαν αμέσως αμέτρητες κόπιες λόγω του ονόματος-κράχτη που κατέχουν οι Metallica. Μέτρησα ατελείωτα 20ευρα να σπαταλιούνται από γνωστούς και φίλους και αυτό σε μια επαρχιακή πόλη όπως η Λάρισα. Το “Slave to the Grind” είναι μια άλλη ιστορία. Δεν είναι κακή κυκλοφορία, το εντελώς αντίθετο μάλιστα. Δεν είναι όμως αυτό που θα περίμεναν οι fans της μπάντας από το New Jersey και ηχητικά απέχει μίλια μακριά από αυτό που φαντασιώνονταν όταν ανέμεναν να ακούσουν ένα καινούργιο “Youth Gone Wild” στο δεύτερο δίσκο.

Με τα… ψέματα λοιπόν το “Slave to the Grind” από την πρώτη εβδομάδα που το στοίχισαν στα ράφια των δισκοπωλείων, στρογγυλοκάθισε στην κορυφή των Billboard. Αυτό το γεγονός του έδωσε την τιμητική διάκριση να είναι το πρώτο heavy άλμπουμ στην ιστορία που έγινε νο1, πουλώντας μόνο το πρώτο επταήμερο κοντά στις 150.000 κόπιες. Όχι κι άσχημα για τα αληταριά από το φτωχό συγγενή της Νέας Υόρκης. Οι άνθρωποι της εταιρείας (Atlantic) το περίμεναν αυτό, όπως περίμεναν και το γρήγορο «κατρακύλισμα». Γνώριζαν πως ο κόσμος άλλα είχε στο νου να ακούσει όταν έβαζε το χέρι στην τσέπη. Τι μπορείς να πεις όμως για ένα μάτσο τίμιους rock μουσικούς που δεν ήθελαν με τίποτα να το παίξουν safe και να βγάλουν ένα copycat του πρώτου πετυχημένου ντεμπούτου τους;

Πως μεταβαίνεις από το glam και ξασμένο “Skid Row” στο θηρίο που ονομάζεται “Slave to the Grind”;; Πως από τα fun τραγουδάκια τύπου “Sweet Little Sister” και “Can’t stand the Heartache” να κατεβαίνεις στις υπόγες των ναρκοτράγουδων (Wasted Time) και της παιδικής κακοποίησης (In a Darkened Room);; Οκ δεν ξεχνάω το “18 and Life” και ποιος μπορεί άλλωστε, αλλά το “Slave to the Grind” είναι μια βουτιά στις κοινωνικές και ταξικές ακαθαρσίες. Τα πράγματα αγρίεψαν απότομα. Είναι σκληρότερο και βαρύτερο σε ήχο και ατμόσφαιρα.

«Θέλαμε να κάνουμε μια αλλαγή, κάτι πιο τραχύ. Βλέπαμε τι άλλο συνέβαινε εκεί έξω. Μας άρεσαν οι Pantera και τα άλμπουμ τους εκείνη την περίοδο γι’ αυτό και τους καλέσαμε στην περιοδεία μας όταν κυκλοφόρησαν το Vulgar Display of Power. Αυτό τους έκανε μεγάλους τότε» έχει πει ο Sebastian Bach που ποτέ δε μάσησε τα λόγια του, υπονοώντας πως η περιοδεύουσα παρέα με τους Skid Row στις αρχές των 90’s, σε έκανε μάγκα. Δε χωράει αμφιβολία πως με το ηχητικό αποτέλεσμα του “Slave to the Grind” και οι Skid Row δέχθηκαν επιρροές από τους απ’ έξω. Δεν ήταν οι μόνοι, αν συνοψίσεις τους δίσκους των glam συνδαιτημόνων τους που μοιράζονταν το ίδιο τραπέζι (Motley Crue, Winger, Warrant κτλ.).

Η μπάντα του Rachel Bolan και του Dave Sabo ξεφύτρωσε λίγο αργά στο χώρο του glam και του hair metal, θεωρούμενοι σαν μέρος του τελευταίου και πιο ξεπεσμένου κύματος. Περήφανοι για τις μη-καλιφορνέζικες ρίζες τους, προέρχονται από τα επικίνδυνα σοκάκια του New Jersey, ένα στίγμα που παγιώθηκε από τον πρώτο δίσκο στο attitude τους. Σαν παιδιά του New Jersey και λόγω της αδερφικής σχέσης του Sabo με τους Bon Jovi, έχουν από τα πρώτα βήματα ένα χέρι βοηθείας των ήδη φτασμένων συντοπιτών. Οι αρχές των 90’s βρίσκουν τους Skid Row να απολαμβάνουν τη δόξα και το ροκσταριλίκι των Jovi με τις δυο μπάντες να ακολουθούν στη συνέχεια δυο παράλληλους δρόμους: Οι πρώτοι των δρόμο του σκληρού ήχου και οι δεύτεροι τον ακόμα πιο εμπορικό.

Φήμες θέλουν τον Sebastian Bach να επιθυμεί μια εμπορική προσέγγιση σαν το ντεμπούτο τους γι’ αυτό και η αρχή των ηχογραφήσεων του “Slave…” ξεκινάει με πολλά νεύρα από τον καναδέζο φρόντμαν. Ο ίδιος έχει απαντήσει πως έτσι λειτουργεί πάντα στο ξεκίνημα και όσο περνάει o καιρός γλυκαίνει. Έτσι έγινε κατά τη διαδικασία των ηχογραφήσεων και τη μιζέρια διαδέχεται η ομαλότητα. Το πιστεύουμε, δε το πιστεύουμε ο Bach έχει στηρίξει ποικιλοτρόπως την κοινή απόφαση της μπάντας για ένα διαφορετικό ήχο. Το βασικότερο είναι πως στο “Slave…” έχει κάνει μερικές από τις συγκλονιστικότερες performance του. Μια από αυτές στέκεται ικανή να του σφραγίσει το μακρινό του μέλλον, παρέχοντάς του θέση σε ένα θεατρικό έργο. Οι παραγωγοί του Broadway μιούζικαλ “Jekyll & Hyde” ακούν το “Monkey Business” και πείθονται το 2000 να δώσουν ένα ρόλο στον Bach. Το “Monkey Business”, ένα από τα πέντε singles που έβγαλε ο δεύτερος δίσκος των Skid Row είναι και το τραγούδι που σε μπάζει στον λιγδόκοσμο τους. Μόνο μουσική για παραλίες και γύρω από τη φωτιά δεν είναι το στιχουργικό μέρος των 12 συνθέσεων, αναδεικνύοντας με δριμύ τρόπο τους διαχρονικά underdogs της κοινωνίας μας.

Στην κορυφαία ερμηνεία του Bach κουμπώνει η μάστιγα που ονομάζεται «σκληρά ναρκωτικά» και στην Αμερική θερίζει κόσμο και κοσμάκη ή τους μετατρέπει σε νεκροζώντανα πλάσματα που ψάχνουν τη δόση τους. Ένας από αυτούς είναι και ο πρώτος drummer των Guns & Roses, Ray Alder που είχε ξεπέσει στην κινούμενη άμμο που λέγεται ηρωίνη με συνέπεια να απολυθεί από τη μπάντα του Slash, του Axl και των υπολοίπων. Ο Bach υπογράφει τα lyrics με βάση τη ζωή του Alder στο απόλυτο “Wasted Time”. Οι στίχοι και το βίντεοκλιπ σου σφίγγουν την καρδιά η οποία κάνει μπαμ άπαξ και ξεκινήσει ο ξανθομάλλης τραγουδιστής να ανεβαίνει οκτάβες. Μόνο ο Bolan δεν το γουστάρει, παρότι το συνυπογράφει και θεωρεί ότι είναι ό,τι χειρότερο έχουν γράψει οι Skid Row (σ.σ. εσύ τι πίνεις και δε μας δίνεις ρε φίλε;;). O Bolan σαν αληθινός πάνκης γουστάρει και υπογράφει τα πιο γρήγορα τραγούδια, κάποια με έντονο το punk συναίσθημα (Get the Fuck Out, Riot Act).

Ο ομώνυμος ύμνος είναι ό,τι πιο κοντινό σε metal έχουν παρουσιάσει οι Skid Row. Το “Slave to the Grind” ακούγεται τόσο ζωντανό γιατί έτσι ακριβώς ηχογραφείται στο στούντιο. Ο ωμός του ήχος δεν είναι τυχαίος διότι μέσα σε μια ώρα το συγκρότημα το έχει «ξεπετάξει». Πιο συγκεκριμένα στο προβάδικο η φάση είναι «μια κι έξω». Για να δεις τι σχέδια έχει η εταιρεία και πόσο απέχουν από το όραμα των Skid Row, ένα απτό παράδειγμα είναι το βίντεοκλιπ του πιο σκληρού τους τραγουδιού που μόλις ανέφερα. Πηγαίνουν λοιπόν στα γυρίσματα και βλέπουν τους τύπους της Atlantic να έχουν φέρει μια μοντέλα με τα κάλλη της να «κρύβονται» μονάχα από ένα μικροσκοπικό μπικίνι σε απολύτως 80’s αισθητική. Όπως είναι φυσικό η πεντάδα αρνείται και αυτό ήταν που διαφοροποιούσε τους Skid Row εκείνα τα χρόνια σε σχέση με άλλες μπάντες του χώρου: η έλλειψη ενδιαφέροντος στο να πουλήσουν κόπιες βγάζοντας σάρκα στο «γυαλί». «Δεν είχαμε το παραμικρό ενδιαφέρον να ακολουθήσουμε τη φόρμουλα του πρώτου δίσκου αν και αυτό περίμενε ο κόσμος. Θέλαμε τις αλλαγές αλλά δεν είμασταν βλάκες και δε θα γυρνούσαμε την πλάτη σε όλο αυτό που μας έκαναν πετυχημένους. Όμως είμαι περήφανος που όλοι στη μπάντα ακολουθήσαμε την ίδια γραμμή» είπε με καμάρι σε συνέντευξη του 2015 ο Bolan, χωρίς να παραλείψει για μια ακόμα φορά πως το “Slave…” είναι ο αγαπημένος του Skid Row δίσκος.

Πολλά αλλάζουν για τους Skid Row από την παρθενική προσπάθεια ως το δεύτερο, αλλά αυτός που μένει σταθερός είναι ο παραγωγός. Ο Michael Wagener που φέτος ανακοινώνει την απόσυρσή του, στην 30η επέτειο του “Slave to the Grind”. Από την παραγωγή ως την απόδοση του κουιντέτου, όλα είναι τραχιά, άγρια και macho. Μόνο στις τρεις κατά τρόπο «μπαλάντες» (σιχαίνομαι αυτή την ταμπέλα ιδιαίτερα σε τραγούδια που δεν αξίζουν τέτοιο στιγματισμό), ακούς την πιο εύθραυστη και συνειδητοποιημένη πλευρά των Skid Row. Τα “In a darkened room”, “Quicksand Jesus” και “Wasted Time” αποδεικνύουν την πολύπλευρη συνθετική χάρη. Το εξώφυλλο που φιλοτεχνήθηκε από τον πατέρα του Bach και είναι εμπνευσμένο από το έργο του Καραβάτζιο «Η ταφή της Αγίας Λουκίας», κάνει το τελικό αποτέλεσμα ακόμα πιο σκοτεινό και λυρικό συγχρόνως.

Ήθελα να βρίσκομαι από μια μεριά και να βλέπω τις φάτσες όλων αυτών που «χύμηξαν» να αγοράσουν από την πρώτη βδομάδα το “Slave to the Grind”. Να πατάνε το “play” και να τους σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Η τραγική ειρωνεία είναι πως ο δίσκος παραείναι καλός σε μια εποχή που το hair metal παίρνει την κατιούσα με γοργούς ρυθμούς, ένα κύμα που παρασέρνει και τους Skid Row. Αυτό δε γίνεται άμεσα, με τη συμμορία από το New Jersey να βγαίνει σε θρυλικές περιοδείες με τους Pantera και τους Soundgarden σε αμερικάνικο έδαφος και ανοίγοντας για τους Guns & Roses στην Ευρώπη!! Ο δεύτερος και ίσως πιο σημαντικός δίσκος των Skid Row μέχρι στιγμής έχει πουλήσει πάνω από 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Διάβασα κάπου πως αν θες να ξεκινήσεις καυγά, απλά «ρούφα» την οργή και την ενέργεια του “Slave to the Grind”. Θα με πιάσεις να μαλώνω αν κάποιος κάνει το μέγα λάθος και μου πει ότι δεν έχει συμπεριλάβει στα κορυφαία άλμπουμ αυτό το διαμάντι που θα έπρεπε να βρίσκεται στη δισκοθήκη κάθε ροκομεταλλά που σέβεται τον εαυτό του.

ΥΓ1. Το 1991 κυκλοφόρησαν δυο εκδόσεις του “Slave to the Grind”. Αυτή που περιέχει το “Get the Fuck Out” και η «καθαρή» που έχει στη θέση του το “Beggars Day”. Περιττό να πω ποια έκδοση προτιμώ.

ΥΓ2. Για το βίντεοκλιπ του “Psycho Love” η εταιρεία και το MTV σε προέτρεπε να φορέσεις 3D γυαλιά για να το παρακολουθήσεις. Είναι αν όχι το πρώτο, σίγουρα από τα πρώτα βίντεοκλιπ γυρισμένα με αυτή την τεχνολογία. Σαν 15χρονο δεν είχα ξαναδεί τότε κάτι παραπλήσιο σε βίντεο συγκροτήματος.

Τελευταία