Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣDepart @ Fundracar βιώνοντας ξανά την λύτρωσή μου

Depart @ Fundracar βιώνοντας ξανά την λύτρωσή μου

Το συναίσθημα του να πηγαίνεις σε συναυλία μετά από τόσο καιρό δεν περιγράφεται εύκολα πόσο μάλλον όταν τυχαίνει στο πρώτο σου live μέσα στην περιπέτεια που ζούμε να βλέπεις on stage μια από τις αγαπημένες σου μπάντες. O λόγος για τους Fundracar που μας χάρισαν ένα ''Live like never before'' όνομα και πράγμα, όχι πως περίμενα τίποτα λιγότερο από αυτούς, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Πέμπτη 15/7/21, η ώρα 20:00 και στο σπίτι μου δεν επικρατεί και πολύ ησυχία, βλέπετε ο κουμπάρος μου είχε αργήσει αρκετά κατά την ταπεινή μου γνώμη, η οποία μετράει γιατί ΕΓΩ έκλεισα τα εισιτήρια και ήθελα να είμαι 20:30 στην θέση μου. Ευτυχώς μένω δίπλα σε μετρό, οπότε η καθυστερημένη αναχώρηση δεν με εμπόδισε από το να είμαι στην ουρά για το μπυράκι μου στις 20:47 και στην καρέκλα μου γύρω στις 21:15. Χρωστάς κουμπάρε!

Εκείνη την ώρα πάνω στην σκηνή βρίσκονταν οι ''Dog In style'', μια εξαιρετική punk μπάντα με πολιτικοποιημένο στίχο και ωμό δυναμισμό. Ακόμα ψάχνω το τραγούδι τους που μιλάει για το ΣΕΝΤΕΡΦΟΡ (Μια λέξη) που είναι δυο μέτρα και δεν παίρνει μια κεφαλιά. Highlight τους το ηχηρό ''ΟΧΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΧΙ'' κόντρα στην έμφυλη βία. Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο, ήμουν βέβαιος πως η μπάντα που θα ανοίξει τους Fundracar θα ήταν ξεχωριστή.

Οι Dog In Style μας αφήνουν γύρω στις 21:25 ρωτώντας μας πόσο έτοιμοι είμαστε για Fundracar.. Η ώρα φτάνει 21:45, οι πρώτες νότες του ''Alpha Frequency'' ακούγονται στον αέρα της Τεχνόπολης και ο κόσμος ουρλιάζει από χαρά.. Έχοντας ακούσει το πρόσφατο ''Fundracar: Live on maximaltones'' το οποίο βρήκα εξαιρετικό, ήμουν σίγουρος πως ακολουθούσε το ''Mazzik'', μια πρόβλεψη που ήρθε να επιβεβαιώσει ο Μάριος που έχει μείνει μισός μισός και έχει γεμίσει μίσος μίσος..

Το τραγούδι κλείνει με τον Μάριο να μας φωνάζει ''Είστε εδώ;'' Έ, ναι ρε Νταβέλη άρχοντα. Ναι ρε Fundracar, εδώ είμαστε και το πόσο μας είχατε λείψει δεν περιγράφεται.. Τι και αν καθόμαστε; Tι και αν δεν μπορούμε να χορέψουμε όρθιοι. Θα το κάψουμε λαϊκά, καρεκλάτα, μερακλωτά, θα χορέψει όλο μας το κορμί καθιστό, άλλωστε όση ενέργεια δεν μπορούμε να βγάλουμε εμείς την βγάλατε εσείς διπλάσια. Τους λείψαμε και μας έλειψαν, είναι αμοιβαία η καψούρα βλέπετε.

Αφού λοιπόν κατάλαβαν πως είμαστε μόνο εδώ και πουθενά αλλού συνεχίσανε με ''γκόμενες Funky'' και το φως μπροστά μας δυνάμωνε και η βιδωμένη καρέκλα άρχισε να νιώθει και τα 100 κιλά μου να πηγαίνουν πέρα δώθε.. Εντάξει συγγνώμη, 102..Ούτε ο διαιτολόγος μου να ήσασταν..

Τελείωσε και αυτό και πάνω που η καρέκλα μου ησύχασε ακούστηκε το ''Μια ερώτηση.. Έχουμε κάνα λέσι εδώ;’’ και η καρέκλα τρόμαξε, γιατί ήξερε. Κρίμα κρίμα άδικο και κρίμα σε ένα τέτοιο live να μην χορεύουμε, αλλά θα περάσει όλο αυτό και θα χορέψουμε.. Μέχρι να τελειώσουν αυτές οι σκέψεις ''ΝΑΤΗ ΠΑΛΙ'', πίσω από τα μαγικά φώτα του Νίκου Μπουντούνη και τα ψυχεδελικά laser του Θέμη Τσιτσάνη.. Ούτε ποιος είμαι ξέρω ούτε τι κάνω και τα μαλλιά μου δεν ξέρω αν τα έχασα.. Τελευταία φορά εκεί ήταν, αυτή την στιγμή δεν με νοιάζει καθόλου.. Ωμή απόλαυση..

Πάνω που έχω ξεχαστεί έρχεται το πρώτο τραγούδι από το ''Πλακώσου'', ο Jedi της καρδιάς μας, ο Obi wan και αν μετά από δέκα χρόνια το έχετε όλοι για χόμπι, δεν μας πειράζει, όπως αγαπάει και βολεύεται ο καθένας.. Εγώ, από την στιγμή που ακούω μετά από τόσο καιρό live ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ ever, δεν έχω παράπονο. Βλέπετε η αγάπη μου για τους Fundracar και η λατρεία που έχω για τον πρώτο τους δίσκο εξηγείται μόνο μέσα από μια μικρή ιστορία.

Δέκα χρόνια πριν, ο μικρός Χρήστος χάνει τον πατέρα του και παράλληλα την γη κάτω από τα πόδια του, αλλά έπρεπε να σταθεί όρθιος και δυνατός για να βοηθήσει την μητέρα του και την αδερφή του, έπρεπε να δουλέψει ένα μαγαζί ολόκληρο, γνωρίζοντας απολύτως τίποτα.. Εκείνο τον καιρό ένας καλός φίλος του προτείνει ένα δίσκο.. Ένα reggae δίσκο από μια πρωτοεμφανιζόμενη ελληνική μπάντα. Ο Χρήστος δεν μπορεί να πιστέψει τι ακούει.. Στίχοι, μουσική, παραγωγή, νοήματα.. Όλα ηχούν υπέροχα στα αφτιά του.. Το καταπίνει άπειρες φορές και το κάνει soundtrack ζωής. Από τότε όποτε δεν είναι καλά βάζει αυτόν τον δίσκο και του θυμίζει ποιος είναι, τι θέλει και ποιο είναι το σημαντικότερο σε αυτή την ζωή. Ό,τι και αν συμβεί, μην χάσεις τον εαυτό σου Χρήστο..

Η σχέση μου με την μουσική των Fundracar δεν είναι απλή, δεν είναι σεβασμός, δεν είναι θαυμασμός, δεν είναι δέος.. Είναι αγνή αγάπη.. Oι φίλοι που ήταν εκεί όταν τους χρειάστηκα και ακόμη και τώρα είναι πάντα δίπλα μου όταν τους χρειάζομαι, επίκαιροι και ξεχωριστοί, ακριβώς όπως εκείνη την πρώτη φορά που πάτησα ένα από τα σημαντικότερα play της ζωής μου..

Αλλά μην σας μελώνω άλλο.. Ήρθε η ώρα για τον πρώτο καλεσμένο μας, τον πολυαγαπημένο Μπάμπη Παπανικολάου των Planet Of Zeus που έκατσε για να βοηθήσει τους fundracar να μας πλακώσουν με ''AMANITAS'' τόσο όσο χρειάζεται ώστε να χαμηλώσει ο φωτισμός, ο φυσικός ντε. Κανονικά εδώ γράφω όλους τους στίχους του πρώτου τραγουδιού του ''Πλακώσου'' για να σας δώσω να καταλάβετε για τι άλμπουμ μιλάμε, αλλά θεωρώ πως εσείς το ξέρετε ήδη, η καρέκλα δεν το ήξερε, το ένιωσε.. Κάποιοι δεν άντεξαν, σηκώθηκαν, αναγκάζοντας το προσωπικό του χώρου να τους κάνει τις απαραίτητες συστάσεις. Ο κόσμος καταλάβαινε και καθόταν και πάλι στην θέση του, όμως ο χορός δεν σταματούσε.. Πραγματικά θέλω να μου πουν οι διοργανωτές που βρήκαν τις καρέκλες να πάρω δυο, τρομερή κατασκευή, μιλάμε για αντοχή, όχι κουραφέξαλα..

Ξέρετε οι Fundracar είναι από αυτές τις μπάντες που ακούς στο σπίτι και λες ''Ρε συ πως τα παίζουν όλα αυτά live;'' μετά πας να τους δεις και καταλαβαίνεις. Το line up τους είναι εκπληκτικό και η απόδοση των συνθέσεων τους στα live είναι ξεχωριστή και περιλαμβάνει πολλές περισσότερες πινελιές από όσες φαντάζεσαι. Θες το υπέροχο σαξόφωνο του Σπύρου; Τα πλήκτρα και τα εφέ του Νίκου; Τον δυναμισμό και την σταθερότητα του rhythm session των Alex και Pepper; Το Beatbox και τα Rap του Felipe; Την κιθάρα του Tom; Τον Μάριο; Στην απ’ έξω θα αφήσουμε τον Μάριο; Είναι ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ένας και ένας. Ένα μοναδικό live σχήμα, ένα σχήμα που δέχεται την διαφορετικότητα, την αγκαλιάζει και την κάνει μέλος της. Θα μου πάρει τουλάχιστον δυο παραγράφους το να σας εξηγήσω την ποικιλία των μουσικών ιδιωμάτων που έχουν κάνει τμήμα τους και το πόσο ξεχωριστούς τους κάνει αυτό να ακούγονται στα live τους.

Αλλά που είχα μείνει; Είναι και πολλές οι μπύρες βλέπετε.. Αλλά η βόλτα στης γης τα πέρατα για να βρούμε της γης τα τέρατα ήταν ό,τι χρειαζόμουν για να επανέλθω στην μουσική πραγματικότητα των Fundracar.. Αφήσαμε τις αφορμές, πιάσαμε τις λύσεις και ο Μάριος μας ευχαρίστησε με όλη του την ψυχή, αφήνοντας την μπάντα να χορεύει σε ένα τρομερό drum and bass groove, με τον Felipe και τον Pepper (μεγάλη μου αδυναμία αυτός ο drummer) να τα σπάνε κανονικά. O Μάριος γυρνάει στην σκηνή και όλοι μαζί ξεκινούν ένα ''πολλές φορές'' διαγαλαξιακό που έδωσε την σκυτάλη στο ''Aνθρωπε'' το οποίο απογείωσε ο Σπύρος με το μοναδικό του σαξόφωνο.

Κάπου εκεί ανέβηκε ο Λιάκος στην σκηνή για να βοηθήσει τα παιδιά να ψάξουν για αγάπη και στα καπάκια να μας πουν για τις νοικιασμένες καρδιές τις νταλκαδιάρηκες. Ωραίος, κύριος, λαϊκός και αγνός όπως πάντα, δεν είναι τυχαία η αγάπη του κόσμου στο πρόσωπο του. Ο Εισβολέας είναι ένας από τους πιο αληθινούς rappers εκεί έξω.

Ο Λιάκος έφυγε, το ''Kali Kali'' ήρθε και ο Felipe το ΕΣΚΙΣΕ πραγματικά. Ξέρετε όμως κάτι, λίγο πιο πάνω από την Τεχνόπολη υπάρχει μια πλατεία που λέγεται ''Ομόνοια'', όπως και το ολοκαίνουργιο κομμάτι των Fundracar, στον στίχο ''Prive Τζαμιά, Χριστός Ανέστη'' πρέπει να ακούστηκα πιο δυνατά από τον Μάριο.. Η καρέκλα εκεί, σκυλί του πολέμου..

Οι Buzz και Zoro ήταν οι τελευταίοι προσκεκλημένοι της βραδιάς και ο κόσμος άρχισε να παραληρεί γιατί ''είμαστε ακατάλληλοι'', πως να το κάνουμε; Εντάξει δεν είμαστε ακατάλληλοι και για όλα, καβαλάμε καμία ρόδα που και που και τα άλλα που λέει το άσμα κάνουμε αλλά δεν είναι της παρούσης..

Έφυγαν τα παιδιά.. Μας ξανάευχαρίστησε ο Μάριος ρωτώντας μας αν θέλουμε και άλλο.. Κάπως έτσι βρεθήκαμε να ακούμε αυτό το κομμάτι που μιλάει για κάτι ανθρώπους με μπλε στολή και την σχέση κάποιων εξ αυτών με τα ναρκωτικά, Πράγματα που γενικά είναι καλό να μην γίνονται.. Ύστερα από το απόλυτο hit, η στροφή στο λαϊκό ήταν μονόδρομος..

Ο Μάριος παίρνει το μικρόφωνο, μας κοπανά ένα ''Ευχαριστούμε όλους εσάς! Ελπίζουμε να τελειώνει σύντομα όλο αυτό και να σπάμε πέτρες με το κεφάλι..'' και φεύγουν.. Γιατί αξίζουν να πάνε λίγο στο backstage και να απολαύσουν τις επευφημίες του κόσμου.. Να δουν τι έχουν καταφέρει, να γεμίσουν λίγο τις μπαταρίες τους, άλλωστε δεν ξέρω αν περίμεναν τι θα τους βρει στο encore τους..

Ξαναβγαίνουν.. Ακούγονται οι πρώτες χαρακτηρίστηκες νότες και έπειτα οι στίχοι ''Δεν θέλω να με πιέζεις..'' Ο κόσμος που ήταν φρόνιμος μέχρι τώρα, σηκώνεται, σηκώνομαι και εγώ, επιτέλους η καρέκλα μου πήρε ανάσα, κοιτάζω πίσω, όλοι όρθιοι.. Θα φεύγαμε ούτως ή άλλως μην μας αρνηθείτε αυτά τα δυο ρημαδολεπτάκια τα οποία προσωπικά χόρεψα λες και δεν έχω ξαναχορέψει στην ζωή μου. Μας άξιζε, τους άξιζε, το ευχαριστηθήκαμε..

H συναυλία τελείωσε, μας ξαναευχαρίστησαν τους ξανάχειροκροτήσαμε και πήραμε τον δρόμο για το σπίτι.. Δυο ώρες απόλυτης μουσικής απόλαυσης.. Δεν χορτάσαμε, πήραμε πάλι το μετρό, αγοράσαμε μπύρες, γυρίσαμε στο σπίτι, βάλαμε τα ηχεία στο τέρμα και ξανακούσαμε Fundracar..Αν είχε ένα live Fundracar την εβδομάδα, θα πήγαινα.. Αν είχαν ένα κάθε μέρα, ίσως έχανα κάποια.. Ναι, είναι τόσο καλοί!

Εύχομαι στα επόμενα να έχουμε χορούς, αγκαλιές και να σπάσουμε καμία πέτρα στο κεφάλι.

Υ.Γ: Θέλω να πω ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους Μάριο Νταβέλη και Βαγγέλη Πατσιάλο. Τον πρώτο για το αληθινό ενδιαφέρον του και το υλικό που με βοήθησε να βρω και τον δεύτερο για τις εκπληκτικές φωτογραφίες που μας άφησε να χρησιμοποιήσουμε.

Y.Γ.2: Ένα ακόμα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάω και στον ''δικό μας'' Νόντα Εμμανουήλ, για την βοήθεια του και την εκπληκτική φωτογραφία του συγκροτήματος!

Τελευταία