Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΟ δαίμονας των drums που μισούσε τα tours

Ο δαίμονας των drums που μισούσε τα tours

Η ματαιοδοξία που χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος καθορίζει μεταξύ άλλων και τις αποφάσεις του ατόμου στη διάρκεια της ζωής του. Κεντρικός γνώμονας σε αυτές τις αποφάσεις είναι πολλές φορές η προσπάθεια να βρεθεί απάντηση στο ερώτημα “Τι θα αφήσω πίσω μου όταν φύγω;”. Η απάντηση πάντοτε είναι “αναμνήσεις”. Και στην περίπτωση κάποιων, παρακαταθήκη άλλης φύσης, όπως για παράδειγμα η μουσική παρακαταθήκη που άφησε πίσω του ο Charlie Watts, φεύγοντας από τη ζωή πρόσφατα.

Ο θρυλικός drummer των Rolling Stones εξέπνευσε γαλήνια σε νοσοκομείο του Λονδίνου σε ηλικία 80 ετών. Αν ο ίδιος έφυγε πλήρης από τη ζωή δεν το γνωρίζουμε. Ξέρουμε όμως καλά πως όσα άφησε πίσω του σε μουσικό επίπεδο, θα είναι οδηγός για αμέτρητους drummers που είναι ενεργοί, και θα είναι ενεργοί. Ας δούμε 8 στιγμές που ο Charlie Watts άφησε το στίγμα του ανεξίτηλο.

Get Off of My Cloud

Το 1965 κυκλοφορεί το “(I Can’t Get No) Satisfaction” και γίνεται το πρώτο No. 1 single των Rolling Stones. Λίγους μήνες αργότερα, το δεύτερο No. 1 single τους κυκλοφορεί, δείχνοντας μια διαφορετική πτυχή της μπάντας. Σίγουρα το “Get Off of My Cloud” έχει έναν πιο κόσμιο τρόπο να πει “άντε γαμ...”, αλλά αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι τα τύμπανα του Charlie Watts, με την εισαγωγή να θεωρείται μια από τις καλύτερες εισαγωγές τυμπάνων μαζί με το “Be My Baby” των The Ronettes.

Salt of the Earth

Ο Watts δεν προκάλεσε ποτέ συναδέλφους του drummers όπως ο Keith Moon και ο Ginger Baker σε ότι αφορά τα “ακροβατικά” και τη δύναμη. Αυτός είναι και ο λόγος που όταν ο Watts πήγαινε στη σκληρή μεριά της rock, ο ήχος του ακουγόταν ακόμη ισχυρότερος. Στα πρώτα 3/4 του κομματιού, μιλάμε για έναν ύμνο στην εργατική τάξη με ήρεμα φωνητικά από Jagger και Richards. Εκεί που το τραγούδι μοιάζει να αγγίζει τα όρια της gospel, ο Watts μπαίνει με εκρηκτικά τύμπανα, αγγίζοντας αυτόν τον… αγγελικό ύμνο με λίγη δόση από τη μουσική του… διαβόλου.

Can’t You Hear Me Knocking

Ένα από τα μεγαλύτερα σε διάρκεια κομμάτια των Stones (και… φούστα-μπλούζα κομμάτι για ταινίες σχετικές με τα ναρκωτικά), το τραγούδι προσφέρει στον Watts τον χώρο που χρειάζεται για να κάνει επίδειξη δύναμης και τεχνικής. Κάνει τα πάντα, έως και jazz grooves, με τα τύμπανά του, σε ένα τραγούδι κατά το οποίο οι Stones μεταμορφώνονται σε “Santana στο Woodstock” για 4,5 λεπτά μαγείας.

Street Fighting Man (Live στις Βρυξέλλες)

Ανέκαθεν, ο Watts έμοιαζε να γίνεται ταχύτερος και πιο… τρελός όσο μια συναυλία προχωρούσε. Δεν ήταν κάτι περίεργο για τους Stones το να περνούν τα late-set standards τους όπως “Jumpin’ Jack Flash” και “Satisfaction” πολύ γρήγορα. Συνήθως ήταν επειδή ο Watts, “πολέμιος” των πάρτι, βιαζόταν να γυρίσει στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστεί διαβάζοντας. Βέβαια, στην έκδοση του “Street Fighting Man” όπως το έπαιξαν στο Brussels Affair live, τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο Watts έκανε ατομικό ρεκόρ ταχύτητας και η μανία του αποδείχθηκε… μεταδοτική, με τον Mick Taylor να εμπνέεται και να ισοπεδώνει την αρένα με ένα τρομερό solo.

Fingerprint File

Το “It’s Only Rock ‘n’ Roll” είναι ένα album που συζητήθηκε πολύ όταν κυκλοφόρησε, το 1974, και συζητιέται ακόμη. Θεωρείται δίσκος στον οποίο οι Stones αποκλίνουν του ήχου τους. Το ρίσκο αυτό, όχι μόνο δεν ήταν μοιραίο (σ.σ. δείτε που είναι σήμερα η μπάντα), αλλά μας χάρισε ακόμη μια σπουδαία παράσταση από τον Watts. Στο τελευταίο τραγούδι του album, “Fingerprint File”, μια blues μελωδία συνοδεύεται αρμονικά από τα funky τύμπανα του θρυλικού drummer. Μαζί δημιουργούν έναν ήχο που δεν είχε ακουστεί ποτέ έως τότε σε albums των Stones.

Undercover of the Night

Ένα από τα “όπλα” των Stones απέναντι στην άνοδο των Duran Duran στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ήταν το “Undercover of the Night”. Ξεκάθαρα στοχευμένο στην εποχή, και σαφώς ξεπερασμένο συγκριτικά με άλλα τραγούδια τους σήμερα, συνεχίζει να προσφέρει πολλά. Εδώ ο Watts συνοδεύεται από μια… αρμάδα από drummers, μεταξύ των οποίων ο γίγαντας της reggae, Sly Dunbar. Κλειδωμένο σε αιώνιο, απολαυστικό groove, το τραγούδι χρωστάει όση φήμη έχει στα τύμπανα του πρόσφατα εκλιπόντος drummer των Stones.

Fight

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, το δημιουργικό χάσμα ανάμεσα στον εκσυγχρονιστή Jagger και τον old-school Richards είχε γίνει φαράγγι. Σαν να μην έφτανε η ένταση εντός της μπάντας, τα Χριστούγεννα του 1985 ο πιανίστας των Stones, Ian Stewart, φεύγει από τη ζωή. Παράλληλα, ο Watts -γνωστός λάτρης του αλκοόλ και των ναρκωτικών τότε- ήταν εντός μιας αβύσσου εξαρτήσεων επί δυο έτη. Οι ηχογραφήσεις για το “Dirty Work” το 1986 ήταν γεμάτες ένταση, θλίψη, τσακωμούς, και απουσίες. Όλη αυτή η διχόνοια είχε εν τέλει ως αποτέλεσμα το intro του “Fight”, ένας ιλιγγιώδες μπάσιμο του Watts που καθόρισε πολλά στο χώρο της ροκ.

Commit a Crime

Το cover album των Stones, “Blue & Lonesome”, δεν ήταν σκόπιμα ο τελευταίος δίσκος του Charlie Watts με τους Rolling Stones. Μοιάζει πλέον σαν το κύκνειο άσμα ενός σπουδαίου μουσικού, ο οποίος στη διάρκεια του cover του “Commit a Crime” των Howlin’ Wolf δίνει στο τραγούδι άλλη διάσταση με τη σπουδαία ικανότητά του.

Τελευταία