Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΤο απόλυτο μουσικό σοκ του 21ου αιώνα

Το απόλυτο μουσικό σοκ του 21ου αιώνα

«Έλα σπίτι αμέσως», είπε η Αννα στο τηλέφωνο. Έτρεξα στη Σόλωνος, τον τέταρτο σταθμό μας στην πόλη, μπήκα και την είδα να με περιμένει πάνω από τον υπολογιστή που μόλις είχαμε αγοράσει με «γραμμάτια», μια λέξη του προηγούμενου αιώνα. «Ακου». Και μου ‘βαλε ένα βιντεοκλίπ, όπου μια μπάντα με περίεργα μούσια χτυπιόταν σε ένα ρινγκ και ο τραγουδιστής έφτυνε τα λόγια κουνώντας το κεφάλι δεξιά-αριστερά, o κιθαρίστας μπαινόβγαινε στο εφέ απευθυνόμενος με δαιμονική χαρά προς το πλήθος και το ριφ έπαιρνε κεφάλια:

Wake up

μπρδ μπρδ μπρδ μπρδ make up

μπρδ μπρδ μπρδ μπρδ shake up

μπρδ μπρδ μπρδ upon the table

μπρδ μπρδ μπρδ another fable

«Το θέλω. Τώρα». Και με τις λέξεις «το θέλω τώρα» εννοούσε να πάω στη δουλειά, στο δισκάδικο, να της το φέρω. Κάτσε, κάτσε, τώρα γύρισα, τι εννοείς, να ξανακατέβω στο κέντρο, γιατί δεν μου το έλεγες να το πάρω μαζί μου όπως έρχομαι; «Ήθελα να το ακούσεις πρώτα». Οκέι, το άκουσα. Ντάξει. «Ντάξει; Ντάξει; Τι ντάξει, ρε καραγκιόζη, πλάκα μας κάνεις; Αυτό έχεις να πεις; Ντάξει»; Ναι, μωρέ, καλό είναι, νταξ... Καλό είναι. «Βρε άντε από ‘δώ, που θα μας πεις και ντάξει». Και το ξανάβαλε. Πρέπει να το ακούσαμε σαράντα δύο φορές συνεχόμενα. Έχουν κι άλλα ή μόνο αυτό, τη ρώτησα. Σήκωσε τους ώμους, δεν είχε ιδέα. Βρήκαμε κάτι audio clip σε μία σελίδα τους. Ανατρίχιασα. Και ήρθε το δίλημμα: Αρχίζεις το κατέβασμα, που θα πάρει ως αύριο το πρωί, ή περιμένεις ως αύριο το πρωί να το αγοράσεις.

Την άλλη μέρα γύρισα με το cd. Κάναμε μπάνιο, φάγαμε, στηθήκαμε στο cd-player. Δεν μιλούσαμε, οι προσδοκίες παραήταν ψηλές, μετά από καιρό, για κάτι πραγματικά καινούργιο και διαφορετικό. Η Αννα είχε ήδη ψάξει τα πάντα από το πρωί στη δουλειά, διάβαζε στο φτωχούλι ίντερνετ του 2001 όπου υπήρχαν διαθέσιμες πληροφορίες και είχε μάθει πως επρόκειτο για Αρμένιους Καλιφορνέζους, πως η μεγαλύτερη επιρροή τους ήταν οι Slayer και γι’ αυτό έπρεπε να έχουν όνομα από «S», να βρίσκονται μαζί με το αγαπημένο τους γκρουπ στα δισκάδικα, με ενημέρωνε πως αυτό που θα ακούσουμε είναι η καλύτερη μπάντα του κόσμου αυτήν τη στιγμή, τουλάχιστον γι’ αυτούς που γράφανε όσα είχε διαβάσει. Αντε να δούμε, βάλ’ το.

Drugs became conveniently

Available for all the kids

Nearly 2 million Americans are incarcerated

In the prison system

The prison system of the US

Μέχρι την υπέρτατη στιγμή που τραγουδήσαμε και χτυπηθήκαμε μαζί τους στο Ρότερνταμ, τέσσερα χρόνια αργότερα, στο σπίτι μας δεν έπαιζε τίποτα εκτός από System Of A Down: Εναλλάξ το Toxicity με το ομώνυμο και μετά τα δύο δίδυμα πριν τη διάλυση, δεκάδες bootleg και βιντεάκια από live που είχαμε κατεβάσει τα πάντα και δεν υπήρχε κανένα σημείο του ίντερνετ που να κρύβει ένα τραγούδι, μία εμφάνιση, μία φωτογραφία τους χωρίς να το έχουμε ανακαλύψει: Γίναμε οι μεταλύτεροι φανς των SOAD στον κόσμο, μιλούσαμε μεταξύ μας με στίχους, κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε με τη φωνή του Serj. Τέσσερα χρόνια και άκουγες κάτι διαφορετικό μόνο ως διάλειμμα, ο σκοπός κάθε ημέρας ήταν να πάμε στις δουλειές μας, να γυρίσουμε, να ακούσουμε System μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.

Education, fornication, in you are; go

Education, subjugation, now you're out; go

Education, fornication, in you are; go

Don't be late for school again, boy!

Το τι παθαίνει κάποιος που δεν έχει ξανακούσει τους συγκεκριμένους τύπους μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο διαβάζοντας τη λίστα των τραγουδιών, στη σειρά που τα άκουσε για πρώτη φορά: Prison Song, Needles, Deer Dance, Jet Pilot, X, Chop Suey, Bounce, Forest, ATWA, Science, Shimmy, Toxicity, Psycho, Aerials. Την επόμενη μέρα γύρισα από τη δουλειά με το προηγούμενο, το πρώτο τους, ώστε τα σαράντα πέντε λεπτά της λούπας να γίνουν ογδόντα πέντε. Ναι, αυτό ήταν. Αυτό ψάχναμε. Ποια είναι η φυσική επιλογή μετά το thrash, το punk, το metal; Να τα παντρέψεις όλα μαζί και να πάρεις ό,τι καλύτερο έχει δώσει το καθένα. Κι αν είσαι και φιλόσοφος και τυχαίνεις αντιφασίστας και αντικαπιταλιστής, φτιάχνεις μουσική που δεν θα παλιώσει ποτέ και δεν θα καταφέρεις να την ξεπεράσεις ούτε ο ίδιος.

Beyond the Staples Center you can see America

With its tired poor avenging disgrace

Peaceful, loving youth against the brutality

Of plastic existence

Pushing little children

With their fully-automatics

They like to push the weak around

Λίγα πράγματα μου έχουν προκαλέσει τέτοιο σοκ όσο το Toxicity την τελευταία εικοσαετία. Και μέχρι να γραφτεί η πρόταση επιβεβαιώνω μέσα μου πως τίποτα δεν μου έχει προκαλέσει το σοκ του Toxicity την τελευταία εικοσαετία. Το μόνο σοκ που απομένει είναι αυτό της Αννας, όταν θα μάθει πως ο αγαπημένος της δίσκος κυκλοφόρησε ανήμερα των γενεθλίων της -δυο δεκαετίες τώρα που τον έχουμε λιώσει, ποτέ δεν κοιτάξαμε την ημερομηνία.

Κυκλοφορία: 4 Σεπτεμβρίου 2001

Παραγωγή: Rick Rubin, Daron Malakian, Serj Tankian

Τελευταία