Iron Maiden - Senjutsu

09/09/2021

Όταν τον Σεπτέμβριο του 2015 είχε βγει το "The Book Of Souls" και μου είχε ζητηθεί να κάνω την δισκοκριτική του, θυμάμαι πολύ καλά ότι του είχα βάλει 8/10. Με το πέρασμα του χρόνου, μάλλον του έδωσα λίγο φουσκωμένη βαθμολόγια. Θα μπορούσα να παίξω μεταξύ του 7 και του 7,5. Βλέπετε, ο τότε προηγούμενος δίσκος, "The Final Frontier" ήταν από μέτριος ως σχετικά κακός και σε συνδυασμό με την επάνοδο του Bruce από την μάχη με τον καρκίνο, με επηρέασε φυσικά και στην βαθμολόγια του The Book Of Souls.

Πέρασαν 6 χρόνια από τότε, με The Book Of Souls TourThe Legacy Of The Beast Tour, μία πανδημία (όπου δεν έχουμε ξεμπλέξει ακόμη) και τσουπ, να και το 17ο «παΐδι» των Maiden. Και το όνομα αυτού, Senjutsu.  Ακλουθώντας τα χνάρια της προηγούμενης κυκλοφορίας, έχουμε τριπλό βινύλιο ή διπλό cd μεγάλης διαρκείας (81 λεπτά) με 10 κομμάτια. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τα πάντα ξεκινούν από το εξώφυλλο. Ένα λιτό μεν, αλλά εξαιρετικό εξώφυλλο. Ο Eddie samurai, σε ένα μαύρο background. Καλή ώρα όπως στο Book (δηλαδή η μουτσούνα του Eddie σε μαύρο φόντο).  Και μπαίνουμε στο περιεχόμενο. Γιατί ,πολλές φόρες έχουμε πάρει κάτι με καλό περιτύλιγμα, αλλά όταν το ανοίξεις και βλέπεις το μέσα, λες καλύτερα να το άφηνα όπως το βρήκα. Ευτυχώς, όμως, το περιεχόμενο σε αποζημιώνει. Και μάλιστα μεγάλο βαθμό. Με μια λέξη το Senjutsu, είναι αξιοπρεπές και ανάλογο του ογκόλιθου που φέρει την υπογραφή Iron Maiden (στην ουσία Steve Harris).

Τα στάνταρ για το δίσκο είχαν ήδη τοποθετηθεί σχετικά ψηλά από τις δύο κυκλοφορίες  "Writing On The Wall" και "Stratego". To Stratego το θεωρώ πολύ ανώτερο του Writing αλλά το άλλο σε κερδίζει και από το video. Με μελανό σημείο τα θέματα τελικής παραγωγής/μίξης που θα μπορούσε να ήταν κάτι διαφορετικό, ίσως κάτι πιο ογκώδες και επιβλητικό, ακούγοντας τον δίσκο πολλάκις έβγαλα ένα συμπέρασμα, συμπέρασμα που δύσκολα θα το αναθεωρήσω για αυτή τους την δουλειά: Το Senjutsu είναι 10 σχεδόν ισάξιες στιβαρές συνθέσεις που όλες έχουν κάτι να σου δώσουν. Έχω την εντύπωση ότι αρκετοί φίλοι του συγκροτήματος (εξαιρούνται οι μονομεηντενάκηδες ή μόνο Paul Di’Αnno και λοιπές σχολές) θα σου δώσουν διαφορετικές απαντήσεις στο ποιο θεωρούν αγαπημένο τους κομμάτι ή ποιο τους έκανε το μεγάλο κλικ τέλος πάντων.

Παμε όμως και λίγο πιο ειδικα. Εναρκτήριο κομμάτι, ομώνυμο Senjutsu. Πραγματικά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Αργό, σκοτεινό, επιβλητικό και σε ένα σημείο, και λίγο σπαρακτικό. Προχωρώντας στα κομμάτια παρατηρούμε ότι γενικά, λείπουν οι συνθέσεις  που έχουν ταχύτητα. Ο Harris ως καπετάνιος εχει δώσει μία κατεύθυνση συγκεκριμένη στο καράβι που λέγεται Iron Maiden και υπόλοιποι συμπλέουν μαζι του. Τον πιστεύουν γιατί δεν τους οδηγεί στα βράχια, αλλά σε καλές θάλασσες. Οι mid-tempo, επικές, αλλά και σκοτεινές συνθέσεις ταιριάζουν σε μια μπάντα που έχει ξεπεράσει κατ’ άτομον τα 60 χρόνια ζωής και έχει φάει το heavy metal με το κουτάλι. Επιπρόσθετα, η  φωνή του Bruce θαμπώνει με το πέρασμα των χρόνων , και είναι απόλυτα φυσιολογικό. Η διαχείριση της, πρωτίστως  από τον ίδιο και κατά δεύτερο λόγο από τα νέα κομμάτια που ερμηνεύει, τον κρατούν ακμαίο και αξιοπρεπή. Και για αυτό τραγουδά ακόμη με πάθος και όχι διεκπεραιωτικά.

Το μόνο τσιτάτο κομμάτι του δίσκου αλλά και το πιο μικρό σε διάρκεια είναι το "Days of Future Past". Στην αρχή παραξενεύτηκα γιατι δεν το έβγαλαν single ή να έπαιρνε τη θέση κάποιου από τα δύο που βγήκαν στην προώθηση. Τελικά μάλλον καλά έκαναν και το προφύλαξαν, γιατί μπορούσε να γεννήσει άλλες προσδοκίες με το τελικό αποτέλεσμα που δίνει το Senjutsu.

Οι συγκρίσεις με το παρελθόν είναι αναπόφευκτες ειδικα σε περιπτώσεις όπως είναι οι Maiden, οι Metallica, οι Saxon, οι Judas Priest κ.ο.κ. Μπήκα μόνο στη σύγκριση με το Book Of Souls για ένα και μονο λόγο: διότι το Senjutsu χρονικά, είναι η συνέχεια του και  μεγαλώνει και ωριμάζει όμορφα μαζί με το συγκρότημα. Γυρίζοντας σε αυτά που σας αράδιασα στον πρόλογο μου , το The Book Of Souls θα πάρει 7/10 και το Senjutsu 7,5/10. Και ξέρετε γιατί έχασε το 8; Γιατί δεν είχε ένα If Eternity Should Fail που όταν το άκουσα μου τίναξε το μυαλό.

Όπως και να εχει Up The Irons

Λουκάς

Δίσκο έβγαλαν οι ‘Αιρον Μέιντεν και το πρώτο ευχάριστο νέο για το 2021 είναι γεγονός. Ευχάριστο νέο είναι η κυκλοφορία, ο δίσκος θα δούμε στη συνέχεια. Δε θα επεκταθώ πολύ σήμερα γιατί θα γράψει μπόλικος κόσμος για τούτο, οπότε θα είμαι φειδωλός. Λίγα λόγια και με νόημα, όπως λέει και το ρητό.

Senjutsu όπως μάθαμε λοιπόν λέγεται και στην αρχή σκέφτηκα τι όνειρο είδε πάλι ο Steve Harris και ονόμασε έτσι το δίσκο και αυτομάτως σκέφτηκα "Γιοσιμήτσου" αλλά μάλλον δεν έχουν και μεγάλη σχέση. Θα μπορούσα να πω πολλές εξυπνάδες με γιαπωνέζικα αλλά δε θα το κάνω, κυρίως γιατί ξέρω μόνο μάρκες και καμία πραγματική λέξη.

Φυσικά ο Kevin Shirley είναι στην παραγωγή και αυτού του δίσκου, όπως άλλωστε και σε κάθε studioκυκλοφορία τους τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Γρήγορα στο προκείμενο λοιπόν. Καινούριο υλικό μετά το live Nights of the Dead, Legacy of the Beast: Live in Mexico City και ο δίσκος είναι ευχάριστη έκπληξη, καθώς θεωρώ ότι είναι ό,τι καλύτερο έβγαλε η μπάντα από το Brave New World και μετά. Κάθε δίσκος είχε τα καλά του και τα κακά του αλλά τούτος δω τείνει να τα έχει όλα καλά, όσον αφορά στα κομμάτια. Προσωπικά ξεχώρισα το ομώνυμο "Senjutsu", το"The Writing on the Wall", το "Stratego", το "The Time Machine", το "Darkest Hour", ΤΟ ΥΠΕΡΕΠΟΣ "Death of the Celts" το οποίο προσωπικά μου θυμίζει λίγο το άλλο υπερέπος "The Clansman", στο ύφος και όχι σαν κομμάτι αυτό καθεαυτό, μην παρεξηγηθώ και φυσικά το "Hell on Earth" με έτοιμη sing-along μελωδία για τα επερχόμενα live.

Αυτά με τα κομμάτια. Σε ένα πιο γενικής φύσεως σχόλιο, ακούω δεξιά κι αριστερά διάφορα για την παραγωγή του δίσκου και ταράζομαι. Φαίνεται, ο καθένας από μας από τον καναπέ του σπιτιού του έχει άποψη για το πως πρέπει να ακούγονται οι Μέιντεν εν έτει 2021.

Δε λέω ότι πρέπει ντε και καλά να έχεις ακαδημαϊκή μόρφωση για να εκφράσεις μία γνώμη αλλά πιστεύω ότι ο ΕΠΙ ΕΙΚΟΣΙ ΣΥΝΑΠΤΑ ΕΤΗ παραγωγός της μπάντας, Kevin Shirley, ξέρει κάτι παραπάνω από το μέσο ακροατή, και φυσικά θα έχει τη σύμφωνη γνώμη του Harris. Εν τω μεταξύ από ηχητικής άποψης, ο δίσκος είναι ίδιος με ό,τι στουντιακό έχει βγει από το BraveNewWorldκαι μετά αλλά δεν έχει ενοχληθεί κανείς όλο αυτό το διάστημα.

Τώρα αιωρείται ένα αόριστο "Χμμμ, χάνει στην παραγωγή", "Χάνει στη μίξη", "Χάνει στο mastering", "Χάνι της Γραβιάς" κλπ.. Γενικολογίες χωρίς σαφή επιχειρήματα. Μία χαρά είναι η παραγωγή του δίσκου, με ό,τι συμπεριλαμβάνει ο όρος "παραγωγή".

Ίσως είναι κάποιου τύπου trend πλέον να "δικάζει" κανείς μεγάλες μπάντες, δεν ξέρω. Το θέμα είναι ότι αντί να λέμε "αριγκάτο" που οι Μέιντεν έρχονται για συναυλίες στην Ελλάδα και αποδεικνύουν συνεχώς ότι δεν είναι γέρικες καρικατούρες των νεότερων εαυτών τους αλλά ενεργοί και ορεξάτοι, ασχολούμεθα με τρίχες. Γι’ αυτό είχαν σαράντα χιλιάδες κόσμο το 2018 στη Μαλακάσα, γιατί δεν αρέσουν σε κανέναν.

Και όπως λέει και το "Stratego" "...Been there before you were ever bornτο οποίο είναι μια πραγματικότητα, καθώς οι IronMaidenδεν είναι μια ακόμη χέβι μέταλ μπάντα, είναι το ίδιο το χέβι μέταλ. "Σαγιονάρα" λοιπόν από τους Μέιντεν στο κοινό που τους λατρεύει αλλά ντρέπεται να το πει γιατί είναι μπανάλ. 

Βαγγέλης

Δε γνωρίζω τι γίνεται με την επιστήμη της Φυσικής γιατί γενικώς ήμουν στούρνος στο σχολείο αλλά όσον αφορά την επιστήμη της… μουσικής ποτέ δεν ήμουν υπέρ της αδράνειας. Θέλω ή μάλλον «απαιτώ» οι αγαπημένες μας μπάντες να αρνούνται να μένουν αδρανείς κυκλοφορώντας κάθε μια δεκαετία δίσκο, αλλά να παραμένουν δραστήριες. Ο παράγοντας ηλικία παίζει το ρόλο του αν και αυτό συμβαίνει περισσότερο στον τομέα των ζωντανών εμφανίσεων. Οι Iron Maiden δεν έχουν κανένα θέμα ούτε με τις ζωντανές τους εμφανίσεις, ούτε και με την δισκογραφική παραγωγικότητά τους, σεβόμενοι τον κόσμο τους και τους εαυτούς τους. Οκ, η εξαετία μετά το "Book of Souls" θα θεωρούνταν μεγάλη για τη συντριπτική πλειοψηφία μπαντών εκεί έξω. Για τους Maiden που βγαίνουν στο δρόμο και… ξεχνάνε να γυρίσουν σπίτια τους από τα συνεχόμενα live, κυμαίνεται σε φυσιολογικά επίπεδα και στην τελική είναι αναγκαίο κακό.

Οι γυροβολιές τους ανά τον κόσμο άναψαν την φλόγα και έδωσαν το έναυσμα για το "Senjutsu", το νέο και 17ο συνολικά δημιούργημα. Πλέον είναι τόσοι πολλοί που πιο εύκολα μαθαίνεις γιαπωνέζικα εξ’ ακοής παρά ακροάζεσαι όλους τους Maiden δίσκους από την αρχή ως το τέλος. Θα περίμενε κανείς με τον Eddie ντυμένο σα δαιμονισμένο σαμουράι στο εξώφυλλο του "Senjutsu", η θρυλική πεντάδα να ασχολείται με τη γιαπωνέζικη μυθολογία που περιέχει άφθονες πολεμικές συρράξεις.

Senjutsu μαθαίνουμε πως σημαίνει στρατηγική ή τακτική με το νιοστό δίσκο της Παρθένου να έχει εν γένει πολεμικό κλίμα. Για παράδειγμα το "Death of the Celts" (το "The Clansman" του 2021;;) μεταφέρεται από τα βάθη της Ασίας στη Βόρεια Ευρώπη και τους Κέλτες μαχητές ή το "Darkest Hour" πραγματεύεται τις αποφάσεις που πήρε ο Τσώρτσιλ στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αν και το πρώτο κομμάτι του δεύτερου cd δεν έχει ομοιότητες με το αεροπλανικό "Aces High".

Αντιθέτως ο νέος δίσκος των Maiden συλλέγει όλα τα καλά στοιχεία όχι μόνο χοντρικώς της τελευταίας 20ετίας, δηλαδή από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε το υπάρχον και μακροβιέστερό τους line up. Το "Lost in a lost world" είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. «Βουτάει» στο ένδοξο παρελθόν με το riff του και με την κλασσική και ίσως επιτηδευμένη maiden υπογραφή στο refrain τηλεμεταφέροντάς σε σε διάφορους δίσκους τους ανά δεκαετία. Η μπάντα δε θέλει να αλλάξει και το υποδηλώνει με τέτοιες συνθετικές αποφάσεις. Πρόκειται για ομαδική δουλειά αλλά ο Steve Harris έχει τον πρώτο λόγο σε συνθετικό επίπεδο και στην παραγωγή.

Τα τελευταία δισκογραφικά βήματα με έκαναν να βγάλω το συμπέρασμα πως τον Harris τον τριγυρίζει ένα σμήνος από ιδέες. Δε γνωρίζει όμως πώς να τις βάλει σε τάξη. Το "Book of Souls" του 2015 ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα με τεράστια σε διάρκεια τραγούδια που στο τέλος σε άφηναν ανικανοποίητο και χωρίς πολλές αναμνήσεις. Αυτή είναι η προσωπική εικόνα που έχω. Το "Senjutsu" ακολουθεί την ίδια ρότα, χωρίς όμως να πέφτει στους συνθετικούς «υφάλους» του παρελθόντος. Σε σημεία ίσως το παθαίνει, αλλά στο τέλος το πλοίο δε βυθίζεται και καταφέρνει να φτάσει στο λιμάνι της επιτυχίας. Ναι, μετά από μερικές ακροάσεις πιστεύω πως με το νέο τους άλμπουμ οι Maiden βρήκαν τη χρυσή τομή της εμμονής του μπασίστα και κύριου συνθέτη με τα άνω των 10 λεπτών έπη. Τα υπόλοιπα μέλη συνέβαλλαν και ο ακροατής το αναγνωρίζει.

Το πρώτο single της μπάντας με τίτλο "The Writing on the Wall" είναι «παιδί» των Dickinson και Smith σε μια μίνι επανάληψη του συνθετικού οίστρου που είχαν όταν συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στα προσωπικά του Bruce. Πνέει αρχικά southern rock αέρας, έντονο σημάδι της πρόσφατης σύμπραξης του Adrian Smith με τον Ritchie Kotzen που αξίζει να ακούσετε. Δυο τραγούδια τα ευχαριστήθηκα ιδιαιτέρως διότι μου αρέσει αυτή η μπάντα όταν παίζει γρήγορα. Είναι τα "Stratego" και "Days of the Future". Δύο τραγούδια - στοιχεία που σηκώνουν στρόβιλο σε ένα άλμπουμ που επιπλέει σε βαριά ατμόσφαιρα. Δυστυχώς στο "Days of the Future" όπως και στο ομώνυμο, η αδυναμία στη φωνή του Dickinson είναι αισθητή. Ο άνθρωπος ξεπέρασε την κακιά αρρώστια και ένα σοβαρό τραυματισμό στο πόδι, παράγοντες που δικαιολογούν απόλυτα το ότι αδυνατεί σε αυτό το σημείο να φθάσει ψηλά φωνητικώς όπως παλιά. Η μπάντα και οι παραγωγοί (Shirley, Harris) κάνουν τα πάντα για να τον προστατεύσουν και αν εξαιρέσουμε ένα δυο άβολες στιγμές, τα καταφέρνουν. Ο Bruce πατάει στο έδαφος και είναι πιο γήινος στις ερμηνείες του. Είναι ένας υπέροχος storyteller και το συγκρότημα το εκμεταλλεύεται στο έπακρο, ίσως εδώ περισσότερο από κάθε άλλο άλμπουμ. Είναι ένας ακόμα λόγος που το "Senjutsu" αγκαλιάζεται από ατμοσφαιρική σκοτεινότητα.

Φθάσαμε λοιπόν στα τρία τελευταία τραγούδια του δίσκου που είναι υπόθεση Steve Harris και αποδεικνύουν την εμμονή του μπασίστα να σχεδιάζει τεράστια μουσικά αρχιτεκτονήματα. Τρία τραγούδια με συνολική διάρκεια πάνω από 30 λεπτά, ίσως κουράσουν κάποιον που δεν είναι τύπος μόνομεηντεν. Είναι περιπετειώδη και αν τους δώσεις χρόνο τότε θα επιβραβευτείς πλουσιοπάροχα. Αυτό ισχύει για ολόκληρο το "Senjutsu". Με το πρώτο άκουσμα σου ψιθυρίζει αμέσως κάποια από τα μυστικά του, αλλά όχι όλα. Ούτε κατά διάνοια όλα. 

Γιώργος Γράντης

Μου έλαχε ο κλήρος να γράψω τελευταίος και έπειτα από 2000 λέξεις τριών ανθρώπων που έχουν φάει τη σκηνή με το κουτάλι, λίγα έχουν μείνει να πω. Βασικά σε επίπεδο ανάλυσης/περιγραφής (γιατί οι Iron Maiden είναι υπεράνω κριτικής) δεν έχει μείνει τίποτα ούτε άνω τελεία να προσθέσω, οπότε θα αρκεστώ σε έναν φιλολογικού επιπέδου επίλογο. Οι Βρετανοί βρίσκονται στη δύση της καριέρας τους και υπάρχει η απαίτηση να έχουν την ίδια ορμή, έμπνευση και συλλογιστική που είχαν πριν από τέσσερεις δεκαετίες. Πέραν του γεγονότος ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο, θεωρώ ότι θα ήταν και άτιμο, καθώς οι δίσκοι θα είχαν διεκπαιρεωτικό χαρακτήρα και θα ήταν μία ακόμα αφορμή για tour (το οποίο επίσης ήταν απλά για να γίνει) . Εγώ η μόνη προσδοκία που είχα από το Senjutsu ήταν να ακούσω καλύτερο δίσκο από ό,τι έχει κυκλοφορήσει μετά το Brave New World και το άκουσα. Και ναι, ανήκω σε αυτούς που με χάλασε λίγο η παραγωγή, όμως δε θεωρώ τίποτα ικανό να «αμαυρώσει» την επιστροφή των παιδικών μας ηρώων. Διάβασα σχόλια τύπου «δεν είναι καλό για Maiden», τα οποία μου ακούγονται λίγο αστεία, αφού υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που νομίζουν ότι γνωρίζουν καλύτερα από τον Steve Harris τι είναι για το επίπεδο τους και τι όχι.

Αυτό που κρατάω είναι ένα, τα σίδερα σηκώθηκαν για πρώτη φορά το 1980 και σήμερα, 41 ολόκληρα χρόνια μετά, στέκονται το ίδιο περήφανα και χωρίς ίχνος σκουριάς. Ίσως να έχουν βγάλει κάποιους αδιάφορους δίσκους αλλά εγώ τρέμω για την ημέρα που θα διαπιστώσω ότι οι Iron Maiden δε θα βγάλουν άλλη μουσική και όσο αυτή η ημέρα καθυστερεί, μόνο ευτυχία και ευγνωμοσύνη μπορώ να νιώσω.

Up the Irons για ακόμα μία φορά

Γιώργος Ξιφαράς

Rating: 

 8.5


Εταιρεία: Parlophone
Genre: Heavy Metal
Παραγωγός: Kevin "Caveman" Shirley, Steve Harris
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 03/09/2021
Band Links: Iron Maiden | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube

Τελευταία