I Despise this . . . Place

To "Diabolus in Musica" πολλοί το μίσησαν, το θεώρησαν σαν μία «πρόχειρη» απόπειρα των θρύλων του Thrash να παίξουν nü-metal, ως προσέγγιση με βρίσκει εν μέρει σύμφωνο, συγχρόνως όμως, διαφωνώ σε άλλα τόσα μέρη της. Αρχικά μιλάμε για Αμερικανούς, οι οποίοι δε γινόταν να μείνουν ανεπηρέαστοι από την τρομακτική άνοδο του συγκεκριμένου ιδιώματος στη χώρα/ήπειρο τους. Είναι εντελώς παράλογο να εξυμνούμε – και ορθώς – την πολυσχιδή μουσική προσωπικότητα του αείμνηστου Jeff Hanneman αλλά συγχρόνως να απαιτούμε (απαιτούσαμε) να μένει ανεπηρέαστος από τα εξωτερικά του ερεθίσματα.

Ας αναλογιστούμε τι άκουγε ο Jeff όταν έβαζε ράδιο στο αυτοκίνητο, Slipknot, System of a Down, Disturbed, Lamb of God ακόμα και τoυς Machine Head μπορούμε να προσθέσουμε σε αυτήν τη μακρά λίστα. Μοιραία θα επηρεαζόταν και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να κάνει εντύπωση σε μερικούς αυτή η «στροφή» στον ήχο, όταν το 1996 είχαν ακούσει το "I Hate You". Εκείνο που δεν μπορεί να αναιρεθεί είναι ότι αυτός ήχος του ήταν σχετικά άγνωστος, οπότε ήταν λογικό να χρειαστεί κάποιο διάστημα για να τον κατανοήσει πλήρως και έπειτα να τον φέρει στα μέτρα.

Στην αυγή της νέας χιλιετίας, ο Hanneman «προκάλεσε» όλους τους συνθέτες τις τότε νεοσύστατης nü-metal σκηνής και μάλιστα στη μουσική τους έδρα. Τότε λοιπόν γεννάται το 9ο studio album των Slayer, με ένα τίτλο που δεν χωρά παρερμηνείες, God Hates Us All. Οι Slayer εξελίσσονται, αλλάζουν και άλλο το ύφος τους, όμως διατηρούν στο έπακρο τον χαρακτήρα. Το album διατηρεί σε όλη του διάρκεια εκείνο το Slayer-ικό attitude, το «σε πιάνω από το λαιμό με την πρώτη νότα».

Ένα στοιχείο που το ξεχωρίζει από προηγούμενες δουλειές, είναι ότι η τετράδα εμφανίζεται τόσο στιβαρή & επιθετική όσο μας είχε συνηθίσει μέχρι το Seasons in the Abyss. Μπορεί ο ήχος να διαφέρει, όμως η τοποθέτηση είναι αυτό το «αλήτικο» αμερικάνικο thrash. Οι στίχοι του Kerry King πιο δουλεμένοι από ποτέ και ο Bostaph βρίσκεται στην ίσως καλύτερη κατάστασή του.

«Προφανώς η φράση "God hates us all" κρύβει τεράστια δυναμική και είναι τόσο βάναυσα ξεκάθαρη που θεωρώ ότι μας ταίριαζε ιδανικά. Η σύνθεση και ενορχήστρωση του δε σας κρύβω ότι στην αρχή με ξένισαν, καθώς έχει αυτά τα sing-along σημεία τα οποία σε γενικές γραμμές ήταν άγνωστα (αναφέρεται στο Discipline) για εμάς, όμως τελικά δούλεψε και το αποτέλεσμα ήταν πέρα για πέρα ικανοποιητικό. Βέβαια έχει και εκείνο το τρομακτικό outro και σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω, το έκανε να ξεχωρίζει» θυμάται ο King και συνεχίζει «Ήμουν μπλοκαρισμένος στην κίνηση στο L.A. και κοιτάζω προς τα πάνω, τότε βλέπω μία πινακίδα που αναγράφει: «Ο Θεός μας αγαπά όλους». Εκείνη τη στιγμή φώναξα πως τώρα δε με αγαπάει, με μισεί, μας μισεί όλους όσους βρισκόμαστε κολλημένοι στην κίνηση και έτσι μου ήρθε η ιδέα».

Είκοσι χρονιά μετά την κυκλοφορία του, αρκετός κόσμος ακόμα το «σνομπάρει» και το χαρακτηρίζει nü-metal με διάθεση να το υποτιμήσει (άλλο που δεν καταλαβαίνω, γιατί είναι κακό να παίζεις δηλαδή nü-metal αλλά αυτή είναι μία κουβέντα για άλλη ώρα). Βέβαια ο δίσκος δεν ανήκει σε αυτό ιδίωμα, έχεις σαφείς επιρροές, όμως παραμένει μία thrash metal κυκλοφορία και μάλιστα το τελευταίο πραγματικά μεγάλο album των Slayer.

Τελευταία