The Metallica Blacklist

Πέρασαν αισίως τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του Black Album οπότε ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι το “πριν τριάντα χρόνια” δεν είναι το 1980 και εκείνη η δεκαετία, αλλά το 1990. Κλαψ… Επομένως όσοι το παίζουν μικρότεροι και “γεννημένοι το ‘90” είναι στρογγυλά τριάντα χρονών, και λίγο παραπάνω.

Τέλος πάντων, αρκετά με τις ηλικίες και λοιπά αλλά κάθε φορά που τυγχάνει να πέφτει στα χέρια μου κείμενο με θέμα “σαν σήμερα” αντικρίζω την πραγματικότητα. “Time waits for no one” που λέει και ο φίλος μας ο Dave ο Mustaine στο “Time: The Beginning” από το “Risk”. Φυσικά και θα έμπαινε σφήνα μια πινελιά τουρσί, όπως σε όλες τις ποικιλίες. Γιατί και το “The Metallica Blacklist” αυτό είναι. Μια τεράστια ποικιλία, άλλος δεν τρώει το ένα, άλλος δεν τρώει το άλλο, άλλος τρώει τα πάντα, αλλά στην τελική όλοι απ’ το ίδιο πιάτο τσιμπολογάνε. Έτσι κι εδώ, υπάρχουν διασκευές για όλα τα γούστα. Στο προκείμενο.

Καταρχάς να πούμε ότι ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε από την εταιρεία των ίδιων των Metallica, την Blackened Recordings η οποία, υφίσταται από το 2012 αλλά δεν το είχα πάρει χαμπάρι για να είμαι ειλικρινής. Έτσι λοιπόν, όπως λέει και το δελτίο τύπου που εξέδωσαν οι ίδιοι οι Metallica, από εκείνη τη χρονιά και ύστερα η μπάντα κατέχει πλέον το σύνολο των δικαιωμάτων των masters των παλαιότερων δίσκων αλλά και οποιουδήποτε remastered ή καινούριου υλικού (video ή audio) έχει κυκλοφορήσει από τότε. Ξύπνιος ο θείος Lars αλλά αυτό δεν είναι κάτι που το μαθαίνουμε τώρα. Χρόνια έχει καταθέσει τα διαπιστευτήριά του.

Τα έσοδα από τις πωλήσεις του δίσκου λοιπόν, θα πάνε στο φιλανθρωπικό ίδρυμα των Metallica “All Within My Hands” και επιπροσθέτως ο κάθε καλλιτέχνης που έλαβε μέρος στην κυκλοφορία θα υποδείξει ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα/φορέα της επιλογής του ώστε να γίνει μία ακόμη δωρεά.

Λοιπόν, τα κομμάτια αυτά καθαυτά τα γνωρίζει όλος ο ντουνιάς οπότε δεν υπάρχει λόγος να επεκταθώ στο ποια είναι ωραία, ποια δεν είναι και λοιπές εξυπνάδες. Εξ’ άλλου, το Black Album από μόνο του είναι αριστούργημα απ’ όλες τις απόψεις. Καθόλου νόημα επίσης δεν έχει το να πούμε για καθεμία εκτέλεση ξεχωριστά γιατί βαριέμαι να κάθομαι να γράφω για πενήντα τρία κομμάτια. Δε φτάνει που θα τ’ ακούσω ένα προς ένα, δε θα κάτσω να γράψω κιόλας για όλα τούτα. Θα αναφερθούν απλώς οι στιγμές που προσωπικά ξεχώρισα από κάθε διασκευή ή θα ήθελα να μην είχα ακούσει ποτέ.

Γενικά, θεωρώ ότι όταν το πρωτότυπο υλικό είναι φοβερό, ό,τι διασκευή και να του κάνει κάποιος, θα ηχεί τουλάχιστον αξιοπρεπής. Μπορεί γιατί πάντα φέρνουμε το ορίτζιναλ υλικό στ’ αυτιά μας την ώρα που ακούμε τη διασκευή. Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι παρόλα αυτά, εδώ μέσα υπάρχει κόσμος που έκανε αυτές τις κομματάρες να ακούγονται αίσχος. Τέλος πάντων, προχωράμε.

Πολλά τα “Enter Sandman(s)” εδώ μέσα, έξι τον αριθμό. Πολύ καλή η διασκευή από την Alessia Cara και τις The Warning. Η μεν Alessia είναι Καναδή τραγουδίστρια αρκετά hot το τελευταίο διάστημα (#5 στο Billboard Hot 100), ενώ οι δε The Warning είναι τρεις Μεξικανές πιτσιρίκες αδελφές οι οποίες είχαν ήδη κάνει ένα μπαμ στο YouTube με μια διασκευή στο ίδιο κομμάτι πριν από επτά χρόνια η οποία μετράει ήδη 22 εκατομμύρια views. Για να είμαστε ακριβείς τότε ήταν πιτσιρίκες, τώρα είναι μεγάλες γυναίκες. Πάντως αδελφές παραμένουν ακόμα.

Εξίσου συμπαθής διασκευή και της πασίγνωστης Rina Sawayama, καλή προσπάθεια Ρίνα μου. Την παράσταση όμως εδώ κλέβουν οι Ghost οι οποίοι έδωσαν ένα διαφορετικό χαρακτήρα στο κομμάτι, βασικά το “έσκισαν” που λένε και οι μόρτες. Στις πιο αδύναμες προσπάθειες θα έβαζα αυτή του Καναδού Mac DeMarco - ειδικά το κλείσιμο αυτής της διασκευής δείχνει ότι δεν έχει πάρει και πολύ στα σοβαρά αυτή τη φάση αλλά δε βαριέσαι - και του Juanes ο οποίος συμμετέχει σε ένα δίσκο με κομμάτι πιο γνωστό απ’ το μεγαλύτερο δικό του σουξέ (“La Camisa Negra”).

“Sad But True” για τη συνέχεια με τη διασκευή ενός project με τίτλο “Mexican Institute of Sound” να είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος: λυπηρή αλλά πραγματική. Συμβαίνει όντως δηλαδή. Όποιος θέλει να ακούσει έναν αχταρμά από Mariachi πνευστά, ρεγγετόν/ρούμπα πείτε-το-όπως-θέλετε, Ισπανικά και sample James Hetfield να τραγουδάει δεν έχει παρά να πατήσει το συγκεκριμένο track. Ήδη νοστάλγησα το “Despacito” για να είμαι ειλικρινής. Δεν το λες και φόρο τιμής προς τους Metallica για το ιστορικό “Live Shit at Mexico City”. Να σημειώσουμε εδώ ότι έχουμε και συμμετοχή από τον La Perla (Παραγουανο-Βραζιλιάνος τραγουδιστής) και το Μεξικανό rapper Gera MX, ο οποίος όλως τυχαίως, μετράει 3,5 εκατομμύρια followers στο Instagram, αν λέει κάτι αυτό για τη συμμετοχή. Αυτά, για να ξέρουμε τι να αποφεύγουμε. Αλλά περί ορέξεως γενικά, εμένα το Despacito μου αρέσει πάντως, τούτο εδώ όχι.

Οι Royal Blood λειτούργησαν σαν πόλος έλξης για εμένα προσωπικά καθώς έχω δει το όνομά τους ουκ ολίγες φορές αλλά δεν είχα κάνει το “πολυπόθητο” κλικ σε τραγούδι τους. Ηχάρα, λέω “ώπα, εδώ είμαστε” αλλά το έκλεισα με το που μπήκαν τα φωνητικά, έχοντας συνηθίσει τη βροντερή φωνάρα του James, τούτο εδώ μου ακούστηκε σαν οργισμένος νεανίας που τον πέταξε έξω η σύνδεση την ώρα του Fortnite. Pass.

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΟΡΑ η καλύτερη διασκευή ανήκει στους Jason Isbell and the 400 Units. Μετά το περσινό, πολύ καλό “Reunions” ακόμα ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής από δαύτον. Βλαχιά, country-ίλα από την πρώτη νότα, όχι απλώς έχει βάλει την πινελιά του, έχει πετάξει κουβάδες μπογιάς σε όλο τον τοίχο. Στοίχημα ότι θα έψηνε και τον Hetfield. Δεν ξέρω δηλαδή τι στοίχημα να βάλω και με ποιον, και ποιος μπορεί να κερδίσει αλλά ας πούμε απλώς ότι θα του άρεσε πολύ.

“Holier Than Thou” στη συνέχεια. Όχι κι απ’ τα αγαπημένα μου του δίσκου αλλά η διασκευή των Σκοτσέζων Biffy Clyro είναι εξαιρετική. Όλες οι υπόλοιπες μου φαίνονται παρεμφερείς, άντε ίσως λίγο να ξεχώριζα αυτή των OFF! και των The Chats που κινούνται και οι δύο στο χώρο του punk/hardcore punk. Να με συμπαθάει ο Corey Taylor. Φωνάρα, το ξέρουμε, ό,τι και να τραγουδήσει καλά θα το πει αλλά εδώ έχουμε απλώς μια επανεκτέλεση απ’την μπάντα του (;) στην οποία τραγουδάει ο ίδιος. Αυτό. Παρακάτω.

Το επόμενο κομμάτι δεν ξέρω πως μπορεί κάποιος να το κάνει να ακουστεί αίσχος. Ευτυχώς δεν το καταφέρνει κανείς. Η πρώτη διασκευή που είχα ακούσει στο συγκεκριμένο ήταν αυτή της Stefanie Heinzmann που είχε γίνει πριν καμιά δεκαριά χρόνια και παίζει ακόμα και αυτές τις μέρες, σε όλα τα ραδιόφωνα με τα hits του σήμερα και του χθες, και του προχθές ενδεχομένως. Αναφέρομαι φυσικά στο “The Unforgiven”. Εδώ θα πω ότι όλες οι διασκευές κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα, δεν ξεχωρίζει καμία ως κάτι το φοβερό. Ίσως λίγο αυτή του Αμερικανογκανέζου Moses Sumney, καθαρά και μόνο λόγω ενορχήστρωσης, ένα μπάσο και μια φωνή στο μεγαλύτερο μέρος του τραγουδιού. Μετά προστίθενται κι άλλες φωνές, πολύ συμπαθής εκτέλεση.

Σχετικά καλούλα και αυτή των Ha*Ash. Περίεργη φάση αυτές εδώ. Δύο αδερφές από τη Λουϊζιάνα οι οποίες κάνουν καριέρα στα Ισπανικά. Λογικό θα σκεφτεί κανείς γιατί το επίθετό τους είναι Perez. Λουϊζιάνα και Ισπανική γλώσσα βέβαια δεν είναι και ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός αλλά δε βαριέσαι; Το θέμα είναι ότι τούτες εδώ μετράνε δισεκατομμύρια views στο YouTube, εκατομμύρια followers στα social media και 27 κερδισμένα βραβεία τύπου “MTV Europe Music Awards”, “Billboard Latin Music Awards” και λοιπά. Χώρια οι υποψηφιότητες. Χάλια όνομα βέβαια, το οποίο λέει προέκυψε από τα σύντμηση των ονομάτων τους (Hanna και Ashley). Εμπνευσμένο, κορίτσια τα έχει κάνει αυτά ο Λε.Πα. χρόνια πριν.

Αξίζει ακόμα να σημειωθεί η διασκευή των Vishal Dadlani/Divine/Shor Police. Όχι από καλλιτεχνικής απόψεως αλλά κυρίως γιατί αυτοί που συμμετέχουν στη συγκεκριμένη διασκευή, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, είναι σημαίνοντα πρόσωπα στη μουσική σκηνή της Ινδίας τα τελευταία είκοσι χρόνια με εκατομμύρια κόσμου να τους ακολουθεί εντός και εκτός social media. Όπως βλέπουμε, στρατηγικές επιλογές από το management των Metallica στις επιλογές των συμμετεχόντων. Όχι που θα σκάσουν, δείχνουν το δρόμο χρόνια τώρα.

Χάλια όλες οι διασκευές στο “Wherever I May Roam” κι αυτό γιατί κυρίως πρόκειται για κάποια samples που έχουν πάρει οι τύποι απ’ το ορίτζιναλ κομμάτι και από πάνω ή ραπάρουν ή έχει μπει μια drum’n’bass λούπα. ΟΧΙ μεγάλο. Δε με ψήνει να ακούω το Hetfield να ωρύεται στο background και μπροστά να ακούω ρίμες σε ένα μιξ Αγγλικών και Ισπανικών. Αυτή που κάτι έχει να πει είναι του country καλλιτέχνη Jon Pardi γιατί έχει ένα ύφος. Μέχρι εκεί όμως, ένα καουμπόικο καπέλο, ένα βιολί και μερικά slides στην κιθάρα δεν αρκούν για να είναι country. Αλλά αυτά συμβαίνουν αν είσαι γέννημα-θρέμμα απ’ την California και μετακομίζεις στο Nashville για να κάνεις μουσική καριέρα. Έτσι έμαθα για τον συγκεκριμένο. Προχωράμε.

Στο “Don’t Tread on Me” τα ίδια και χειρότερα. Ούτε η εκδοχή του Γάλλου DJ SebastiAn μου άρεσε ούτε και αυτή των Volbeat, που λες είναι πιο σχετικοί με το θέμα, κάτι καλό θα βγάλουν. Ειδικά ο SebastiAn έκανε και ένα μιξ που δε με ψήνει καθόλου γιατί ένωσε το “Don’t Tread on Me” με το “Nothing Else Matters” ονομάζοντάς το “Don’t Tread on Else Matters”. Ο Χριστός κι η Παναγιά ρε μεγάλε. Αυτά τα “κόλπα” γίνονται στις μουσικές σκηνές για να παρουσιάσει η μπάντα κάτι “πρωτότυπο και φρέσκο”. Και καλά αυτά, τον τίτλο πόση ώρα τον σκέφτηκε; Αμ οι Volbeat; Ανέμπνευστο τελείως. Τείνω σε ένα συμπέρασμα πριν τελειώσει ο δίσκος, ότι όσοι συμμετέχοντες ανήκουν στο metal χώρο, έχουν τις πιο flat διασκευές κι αυτό γιατί παίρνω την αίσθηση ότι σέβονται υπερβολικά τα κομμάτια και την ίδια την μπάντα ώστε να τα πειράξουν παραπάνω από το “επιτρεπτό”. Να μου πεις, “μάστορα αυτό κάνουμε εμείς, metal παίζουμε, άμα θες να ακούσεις τίποτα άλλο προχώρα παρακάτω!”. Και αυτό έκανα.

Μεγάλη τραγουδάρα και το “Through the Never” έτσι κι αλλιώς και το ευχάριστο είναι ότι και οι δύο διασκευές που υπάρχουν είναι καλές. Ειδικά αυτή των Μογγόλων (whaaat?) The HU σκο-τώ-νει. Ήξερε κανείς ότι υπάρχει μογγολική μέταλ μπάντα; Εγώ σίγουρα όχι. Φοβερή διασκευή με το παραδοσιακό throat singing αλλά και τα παραδοσιακά όργανά τους να δίνουν άλλη υπόσταση στο κομμάτι. Φοβερό. Αρκετά καλή επίσης και η διασκευή της Tomi Owó για την οποία δεν μπόρεσα να βρω τίποτα σχετικά με την πορεία της εκτός από κάτι βίντεο-συνεντεύξεις της τις οποίες δεν έκατσα να δω γιατί έχουμε κι άλλες δουλειές. Κάτι που θα κάνω σε ανύποπτο χρόνο βέβαια έτσι για να δούμε τι καπνό φουμάρει. Πάντως καταλαβαίνω ότι είναι σχετικά νέα στο χώρο γιατί το πρώτο της EP είχε κυκλοφορήσει το 2018 και μάλιστα είχε αποσπάσει θετικά σχόλια. Σπεύσατε όποιος θέλει να το παίξει ψαγμένος γιατί έχει ακόμα κάτω από 6 χιλιάδες followers στο Instagram.

Καλύτερη εκτέλεση του “Nothing Else Matters” από αυτή που βρίσκεται στο πρώτο “S&M” των Metallica θεωρώ ότι δεν μπορεί να υπάρξει. Και γενικότερα είμαι φαν των διασκευών, μου αρέσουν, πολλές φορές προτιμώ να ακούσω μια διασκευή από ένα ορίτζιναλ. Κάτι που δε συμβαίνει εδώ πέρα.

Καταρχάς να πω ότι έχω παρατηρήσει ένα τεράστιο hype για τη Miley Cyrus και το πόσο ροκ είναι και δε συμμαζεύεται. Φοβερό το περσινό “Plastic Heart” αλλά ας μην ξεφεύγουμε. Τα λέμε αναλυτικά εκεί μέσα. Εδώ υπάρχει μία ομάδα celebrity μουσικών που μαζεύτηκαν και έπαιξαν το κομμάτι. Ίδιο ύφος με το ορίτζιναλ και καμία έμπνευση θα πω, απλώς η Miley λειτουργεί σαν μαγνήτης θετικών σχολίων από αυτούς που υποστηρίζουν ότι είναι η νέα Joan Jett ξέρω γω, αλλά και αρνητικών απ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι πρέπει να μπει σ’αυτό το τζετ και να απομακρυνθεί από τη μέταλ μουσική γιατί είναι δικιά μας και είναι ιερή και λοιπές σοφιστίες. Περί ορέξεως θα ξαναπώ εγώ. Εμένα η διασκευή πάντως δε μου άρεσε και σταυρώστε με.

Αντιθέτως, ΦΟΒΕΡΗ η διασκευή των My Morning Jacket οι οποίοι τόλμησαν και δεν έπαιξαν μια μπαλάντα σαν μπαλάντα αλλά σαν κάτι πιο upbeat που τείνει προς το surf rock. Φασάρα. Πολύ καλή και η διασκευή του Perr Gessle από τους Roxette (credited ως PG Roxette) αλλά η φάση είναι η διασκευή του τεράστιου Chris Stapleton ο οποίος παραδίδει μαθήματα του πως να διασκευάσεις ένα κομμάτι, να το κάνει δικό του ο καλλιτέχνης αλλά ταυτόχρονα να καταλαβαίνει ο ακροατής ποιο είναι χωρίς να ακούει μια επανεκτέλεση. Και εδώ συνεχίζεται βέβαια η “τακτική” της μπάντας με συμμετέχοντες απ’ όλο τον πλανήτη καθώς καλούτσικη είναι και η διασκευή του Mukengerwa Tresor Riziki (για ευνόητους λόγους “TRESOR”) ο οποίος είναι Κονγκολέζος τραγουδιστής και παραγωγός, και μάλιστα έχει συμμετάσχει στην παραγωγή του τελευταίου δίσκου του Drake.

Επικό κομμάτι το “Of Wolf and Man” και παραδόξως εδώ έχουμε μόνο μία διασκευή, αυτή των Goodnight, Texas. Folk rock μπάντα εξ’Αμερικής ορμώμενη που είχε και μια σχέση με τους Metallica καθώς ο τραγουδιστής τους και μαντολινίστας (;) συμμετείχε στο “S&M2” κάνοντας φωνητικά. Να και οι κολλεγιές. Αρκετά καλή διασκευή θα πω.

Στο “The God That Failed” αν υπάρχει μία διασκευή που να μου λέει κάτι είναι αυτή της Ιρλανδής τραγουδίστριας Imelda May. Δίνει ένα πιο soul χρώμα χωρίς όμως να είναι κιτς νομίζω. Η έτερη διασκευή που υπάρχει είναι αυτή των αγαπημένων σε πολύ κόσμο IDLES. Θα στεναχωρήσω το πολυάριθμο κοινό τους και όποιους απ’ αυτούς τύχει να διαβάσουν τούτο εδώ το κείμενο γιατί τη βρίσκω απαίσια. Ούτε κατάλαβα ποιο ρημαδοκόμματο άκουσα και μόνο από τους στίχους κατάφερα να το ξεχωρίσω. Αίσχος.

Τι τραγουδάρα όμως και το “My Friend of Misery”. Εδώ συμμετέχει και ο δημοφιλής στο ελληνικό κοινό Kamashi Washington με μια τζαζ, ας την πω, προσέγγιση αλλάζοντας μέχρι και το μέτρο του κομματιού εκτός από τα φώτα του. Δε μου άρεσε, θα είμαι ειλικρινής, βασικά βαρέθηκα. Αντιθέτως, τη διασκευή της Γαλλίδας τραγουδίστριας Izïa τη βρίσκω αρκετά ενδιαφέρουσα όπως και αυτή των Καλιφορνέζων Cherry Glazerr. Αλλά αυτή της Izïa ξεχωρίζει.

Εξαιρετικό φινάλε σε αυτό εδώ το συγγραφικό έπος με τη μία και μοναδική εκτέλεση του “The Struggle Within” από το φοβερό δίδυμο φλαμένκο κιθαριστών Rodrigo y Gabriela να δείχνει το δρόμο τού πως γίνεται η φάση με δύο μόνο όργανα. Καθόλου δύσκολο γι’αυτούς καθώς όποιος τυγχάνει να τους παρακολουθεί ξέρει ότι αφενός έχουν εντρυφήσει σε μέταλ διασκευές και αφετέρου ότι είναι απίθανοι παίκτες. Έχουν και δικό τους πολύ καλό υλικό.

Ωραίο σκηνικό πάντως στήθηκε για τα τριάντα χρόνια του Black Album, θυμίζει λίγο τη φάση των Black Sabbath με τα “Nativity in Black”, υπάρχουν επιλογές για όλα τα γούστα όπως βλέπουμε και σίγουρα ήταν πολύ καλή κίνηση να συμμετάσχει και κόσμος εκτός μέταλ χώρου. Προσωπική εκτίμηση είναι ότι οι μεταλλάδικες συμμετοχές εδώ μέσα μού είναι οι πιο αδιάφορες. Χίλιες φορές η ποικιλία που υπάρχει παρά να ακούγαμε πάλι επανεκτελέσεις των κομματιών από μέταλ μπάντες ή ακόμα και από την ίδια την μπάντα. Να τα βλέπουν οι In Flames αυτά, ασχέτως αν προσωπικά μου άρεσε πολύ το επανεκτελεσμένο Clayman. Ε, τι βαθμολογία να μπει εδώ πέρα; Τίποτα. Ιδανική κίνηση, ένα compilation με μία διασκευή από το κάθε τραγούδι και έτοιμη η playlist για εναλλακτική καφετέρια.

Τελευταία